Οι μαθητές, όμως, δεν είναι φυσιολογικό ούτε λογικό να επωμισθούν μεγάλο μέρος  της ευθύνης, λόγω και της ηλικίας τους και της θέσης τους. Αυτά μεγαλώνουν αντιγράφοντας  συμπεριφορές, μιμούμενα προβαλλόμενα πρότυπα. Προς το παρόν δεν θα αναφερθώ στον ρόλο της οικογένειας και του σχολείου, καθώς ήδη αρκετοί έχουν θίξει το θέμα. Θα εστιάσω στο ρόλο της Πολιτείας και πιο συγκεκριμένα στον ρόλο των ίδιων των πολιτικών, αφού είναι κυρίαρχοι του δημόσιου βίου και μονοπωλούν τα δελτία ειδήσεων και τα παράθυρά τους, τις ενημερωτικές εκπομπές και πρόσφατα τα μέσα δικτύωσης, όπως  το διάσημο tik tok ως άλλοι influencers, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να προσεγγίσουν το νεανικό κοινό και όχι μόνο. Αυτό το σημείο δεν απαιτεί περαιτέρω διερεύνηση και ο νοών νοείτω….

Τα νέα παιδιά άλλωστε, μπορούν κάλλιστα να συναντήσουν τους πολιτικούς και μέσα στην ίδια την Βουλή και να παρακολουθήσουν συνεδριάσεις μέσω των λεγόμενων  εκπαιδευτικών εκδρομών - ο Θεός να τις κάνει - αφού απώτερος στόχος είναι τα ψώνια  στους κεντρικούς δρόμους της πρωτεύουσας, ενισχύοντας με κάθε τρόπο τον καταναλωτισμό και εν συνεχεία την άποψη πως επιτυχημένος και κατ’ επέκταση ευτυχισμένος είναι αυτός που μπορεί να καταναλώνει. Σε κάθε περίπτωση πάντως, οι μαθητές παρακολουθούν ζωντανά τις συζητήσεις των πολιτικών ανδρών και γυναικών. Παλιότερα στο άκουσμα αυτών των λέξεων ερχόταν στο μυαλό μου ο Περικλής και ένα ρίγος διαπερνούσε το μυαλό και τη ψυχή μου… Γιατί είχα ταυτίσει τον πολιτικό άνθρωπο με αξίες όπως ο σεβασμός, η εντιμότητα, το κοινό συμφέρον, η υπευθυνότητα, η συνέπεια λόγων και έργων, η  αυτοσυγκράτηση, η ανάληψη ευθύνης, ο σεβασμός γενικά των δημοκρατικών θεσμών και του πολίτη, αξίες που αναδεικνύονται με τρόπο μαγευτικά συγκλονιστικό στο έργο του Θουκυδίδη.

Αντ’ αυτού σήμερα και δη τις τελευταίες ημέρες, τα πολιτικά έδρανα θυμίζουν περισσότερο παρακμιακά και κακόφημα καφενεία - στα οποία καμιά φορά μπορεί να συναντήσεις και αξιόλογους ανθρώπους - παρά τον ιερό χώρο της Βουλής των Ελλήνων, σύμβολο της Δημοκρατίας. Μετά λύπης διαπιστώνω πως ανεξαρτήτως κόμματος και ιδεολογίας, η πλειονότητα των πολιτικών αντιπροσώπων έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους. Κοινά χαρακτηριστικά που διακρίνω είναι ο πανικός λόγω κομματικού ανταγωνισμού, η διάθεση προσαρμογής των θέσεων τους ανάλογα με τις δημοσκοπήσεις και την πίεση της κοινής γνώμης, κηρύγματα περί ηθικολογίας στους πολιτικούς αντιπάλους, ασυνέπεια λόγων και πράξεων, διάθεση εντυπωσιασμού και όχι επιχειρηματολογίας. Εκφράσεις του τύπου « πήγαινε να κάνεις κανένα παιδί» ή «κοίτα μη σκίσεις κανένα καλσόν» και πολλές άλλες, θυμίζουν μαθητούδια και μάλιστα περασμένης εποχής και δίνουν την εικόνα πως ακόμα και ο εκάστοτε πρόεδρος των συνεδριάσεων δεν μπορεί να επιβάλει την τάξη σε βουλευτές και υπουργούς. Η εικόνα είναι αυτή της πλήρους διάλυσης, του λαϊκισμού, της δημαγωγίας.

Αυτήν, την εικόνα στέλνουμε να παρακολουθήσουν τα παιδιά μας στην Αθήνα, σε μια εκδρομή που περιμένουν όλη τη χρονιά με ανυπομονησία και ενθουσιασμό, για να ξεφύγουν από την καθημερινότητά τους, τις υποχρεώσεις τους και να διασκεδάσουν με τους συμμαθητές τους. Και βλέπουν με τα ίδια τους τα μάτια την ασυδοσία των πολιτικών, την ανικανότητα επιβολής της τάξης, την αγένεια, τις προσωπικές αντιπαραθέσεις, τις υβριστικές εκφράσεις, την παρακμή. Αλλά στο τέλος, τα καλούν να βγάλουν φωτογραφίες όλοι μαζί χαμογελαστοί για να τις ανεβάσουν στα μέσα!

Σε μια σχολική τάξη στα θρανία κάθονται μαθητές, στη Βουλή πολιτικοί. Βγάλτε τα συμπεράσματά σας… Μια καθηγήτρια πέθανε.

Κονίδη Ευγενία
Φιλόλογος