Η συγκεκριμένη περίπτωση, και με την προϋπόθεση πως αυτά που έχουν έρθει στην δημοσιότητα ως πληροφορίες πράγματι ισχύουν, μου δημιουργεί έντονους προβληματισμούς και ερωτηματικά. Ξεκαθαρίζω πως δεν τοποθετούμαι σε καμία περίπτωση υπέρ ή κατά της ευθανασίας καθώς από τη μια  θεωρώ τον εαυτό μου τον λιγότερο κατάλληλο άνθρωπο και από την άλλη πιστεύω βαθιά στο δικαίωμα αυτοδιάθεσης του ανθρώπου. Ωστόσο, τα γεγονότα με οδηγούν στις εξής σκέψεις.

Η κοπέλα γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ακατάλληλο οικογενειακό περιβάλλον, με γονείς χρήστες ναρκωτικών. Ξεκίνησε δηλαδή της ζωή της με τραύμα. Στη συνέχεια, αποκαλύφθηκε η ανικανότητα των γονιών της να την φροντίσουν αποτελεσματικά και ουσιαστικά σε ένα υγιές από κάθε άποψη περιβάλλον και οδηγήθηκε σε δομή με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Εκεί δεν της παρείχαν την ασφάλεια και την προστασία που λογικά προβλέπεται και έπεσε θύμα βιασμού. Με λίγα λόγια τα λάθη διαδέχονται το ένα το άλλο.

Μετά τον βιασμό, δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη και επομένως θεωρείται έμμεσα υπεύθυνη για το γεγονός. Υποθέτω, με τις λίγες γνώσεις ψυχολογίας που διαθέτω, πως θα θεώρησε τον εαυτό της υπεύθυνο και για τα γεγονότα που είχαν συμβεί όσο βρισκόταν με την οικογένειά της. Ακολουθεί απόπειρα αυτοκτονίας, η οποία δεν ήταν επιτυχής. Οι αποτυχημένες απόπειρες, στην πλειονότητά τους υποδηλώνουν τη βαθύτερη επιθυμία του ανθρώπου να ζήσει και η ενέργεια αυτή δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο παρά μια κραυγή απελπισίας, επιδιώκοντας την προσοχή και την συνεπακόλουθη βοήθεια. Και αυτό, γιατί όσοι είναι αποφασισμένοι να αυτοκτονήσουν πετυχαίνουν το στόχο τους.

Ο βαρύς τραυματισμός οδηγεί στη νοσηλεία και την διατάραξη της  σωματικής και ψυχικής της υγείας. Οι προσπάθειες για βελτίωση της κατάστασής της δεν φέρνει αποτέλεσμα και η Νοέλια ζητά ευθανασία. Άρα, άλλη μια αποτυχία του συστήματος για ουσιαστική βοήθεια. Και το σημαντικότερο στοιχείο - με κάθε επιφύλαξη -  υπογράφει για δωρεά οργάνων. Λίγο πριν έχει δεύτερες σκέψεις, όμως μετά την υπογραφή δεν υπάρχει γυρισμός και η διαδικασία συνεχίζεται.

Μέχρι στιγμής αναγνωρίζω μόνο λάθη, για τα οποία ευθύνεται οποιοσδήποτε άλλος εκτός από την ίδια. Οι γονείς της, οι κοινωνικοί φορείς, η κοινωνία γενικά που σιωπά και κλείνει τα μάτια, η Πολιτεία. Με λίγα λόγια είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι για την απόφαση της Νοέλια. Και αναρωτιέμαι αν πρόκειται για υποβοηθούμενη αυτοκτονία ή υποβοηθούμενη δολοφονία.

Γενικεύοντας, δεν είναι δυνατόν σε ευνομούμενες και δημοκρατούμενες χώρες να μην προστατεύεται όχι μόνο το δικαίωμα στη ζωή αλλά και η ποιότητα ζωής των πολιτών. Η Δημοκρατία δεν είναι στατικό πολιτικό σύστημα, αλλά εξελίσσεται συνεχώς με βάση τις ανάγκες και τα δεδομένα που προκύπτουν. Ο φαταλισμός, η αδιαφορία- από όπου κι αν προέρχεται - η απουσία ευαισθησίας απέναντι σε κοινωνικά ζητήματα, η ελλιπής ενημέρωση, η μεμψιμοιρία, αποτελούν φαινόμενα που μας καθιστούν συνυπεύθυνους. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να διεκδικήσουμε διαφάνεια, σαφές νομοθετικό πλαίσιο και  αντικειμενική ενημέρωση για θέματα, όπως η ευθανασία, που συνδέονται με το ύψιστο δικαίωμα του ανθρώπου στη ζωή και την αξιοπρέπεια.

Κονίδη Ευγενία
Φιλόλογος