• 8 ώρες εργασία
• 8 ώρες ελεύθερος χρόνος
• 8 ώρες ξεκούρασης και ύπνος 

Όπως καταλάβατε από τον πρόλογο θα γράψω ένα άρθρο για την εργατική πρωτομαγιά και τα δικαιώματα των εργαζομένων σήμερα, αν και συνηθίζω να γράφω για θέματα εθνικά και εκκλησιαστικά. Όμως εργαζόμενοι είμαστε και εμείς όπως και οι άλλοι που γράφουν πιο συχνά άρθρα σαν αυτό που γράφω εγώ τώρα και σπανιότερα σαν αυτά που γράφω συχνότερα εγώ. 

140 χρόνια μετά βλέπω ότι αυτό το κεκτημένο όχι μόνο δεν έχει εξελιχθεί αλλά έχει και αλλοιωθεί. Με λίγα πράγματα η κατάσταση χειροτέρευσε από τότε.

Άνθρωποι δώσανε και τη ζωή τους για να καθιερωθεί το οκτάωρο στην εργασία. Όμως 8ωρες στην δουλειά, που στον τόνο διαφέρει από την  δουλεία, είναι βάναυσο και αντιδημοκρατικό ωράριο. Σε μία κοινωνία όπου πλέον έχουμε και την τεχνητή νοημοσύνη είναι αδιανόητο ο άνθρωπος να δουλεύει 8 ώρες την ημέρα και 40 ώρες την εβδομάδα, να μην μπορεί να ζήσει, δυστυχώς ούτε και να επιβιώσει και να πρέπει να δίνουμε το μισό μας μισθό για ενοίκιο. Για να μην πω για τα παιδιά στη μαύρη ήπειρο που πεινούν ενώ μπορούσαν να τρώνε με χρυσά κουτάλια. Αλλά τι περιμένεις όταν ο κάθε παλαβός γυρνάει και σου λέει: Θέλω τη Γροιλανδία και πληρώνω 100.000 δολάρια σε κάθε πολίτη. Την δίνετε ή θα την πάρω με τα όπλα; 

Τώρα ποιοι φωστήρες εφηύραν πως μία ώρα παραπάνω στην εργασία δεν είναι υπερωρία αλλά υπέρ εργασία και δεν μπορεί να αρνηθεί ο εργαζόμενος, ποιοι σκέφτηκαν τον υποκατώτατο μισθό που καταστρατηγεί και μαθηματικά και φιλολογικά την έννοια του κατώτατου μισθού; Και δεν χρειάζεται να είσαι μαθηματικός ή φιλόλογος για να καταλάβεις ότι ο όρος του υποκατώτατου μισθού αντιτίθεται στην λογική. 

Όλο αυτό μου θυμίζει αυτό που λένε κάποιοι: γιατί να μην μπορεί κάποιος που θέλει να πάει στα ιδιωτικά πανεπιστήμια να μην πάει και να μην έχουμε στην Ελλάδα ιδιωτικά πανεπιστήμια;

Απαντώ: Μα ποιος θέλει να χαλάσει λεφτά στα ιδιωτικά πανεπιστήμια; Κανείς! Μόνο ένας άχρηστος που θέλει να το αγοράσει το πτυχίο του γιατί δεν μπορεί να το πάρει με την αξία του στο δημόσιο πανεπιστήμιο που είναι δωρεάν και δεν πουλιέται. Όπως κανένας δεν θέλει να πάει σε μονάδα εντατικής θεραπείας στο ιδιωτικό νοσοκομείο και προτιμάει φυσικά το δημόσιο νοσοκομείο που είναι τζάμπα και έτσι πρέπει να είναι όπως και η παιδεία. Αν δεν βρεις στο δημόσιο νοσοκομείο εντατική αναγκαστικά πας εκεί αν έχεις λεφτά. Αν δεν έχεις συνδέεσαι σιγά σιγά με τα επουράνια.

Έτσι πάει και με το ιδιωτικό πανεπιστήμιο. Αν μπορείς να το πάρεις με την αξία σου τζαμπέ στο δημόσιο πας στο δημόσιο. Αν δεν μπορείς πας στο ιδιωτικό το πληρώνεις και καθάρισες . Αλίμονο σε όσους πέσουν στα χέρια σου. Απλά τα πράγματα. Αλλά αυτό είναι αλλουνού παπά Ευαγγέλιο.

Το λέω ορθά και κοφτά. Δεν νοείται το 2026 και στην εποχή του ai που παίρνει τρομακτικές διαστάσεις και μέχρι και ρομπότ αντικαθιστούν τους ανθρώπους σε θέσεις εργασίας (αν είναι δυνατόν!) δηλαδή σε κάποια, λίγα ακόμη, μαγαζιά του εξωτερικού δεν σερβίρει άνθρωπος αλλά ρομπότ, με αποτέλεσμα πλέον η τεχνολογία και η εξέλιξη της επιστήμης να μην είναι στην υπηρεσία του ανθρώπου όπως για παράδειγμα έγινε με την ανακάλυψη του αυτοκινήτου ή των μηχανών για τα εργοστάσια, αλλά πλέον ο άνθρωπος όχι μόνο δεν θα είναι στην υπηρεσία των προαναφερθέντων αλλά θα μας φάνε λάχανο. Δεν νοείται λοιπόν άνθρωπος να πηγαίνει στη δουλειά του 7:00 το πρωί και να σχολάει 3.00 το μεσημέρι. Δηλαδή να σηκώνεται 6:00 το πρωί και να γυρίζει σπίτι 3.30 ή 4.00 το μεσημέρι. 

Αυτός ο άνθρωπος δεν θέλει να φάει; Δεν θέλει να κοιμηθεί δύο ώρες; Δεν θέλει μετά να πιεί έναν καφέ; Πήγε 7:00 το απόγευμα. Τι να κάνεις 7:00 το απόγευμα; Να πας γυμναστήριο; Να διαβάσεις τα παιδιά; Να καθαρίσεις το σπίτι; Να μαγειρέψεις για αύριο για να μην αγοράσεις φαγητό από έξω για λόγους οικονομίας και τα λοιπά και τα λοιπά. Απάνθρωπο το 8ωρο... 

Την κατάσταση έσωζαν λίγο οι καλοί μισθοί εποχής 2009 γιατί μπορούσε κάποιος να πάρει ένα άτομο να κρατήσει για λίγο τα παιδιά ή να βοηθήσει στις δουλειές του σπιτιού ή την κατάσταση έσωζαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες. Αλλά τώρα και αυτοί πρέπει να εργάζονται μέχρι τα 67, 70 ή 75 ό,τι σκεφτεί ο κάθε παλαβός και ψηφίσει ο κάθε τρελός. Πλέον αυτό που θέλουν είναι να μην παίρνουμε σύνταξη. Το μόνο που δεν έχουνε πει, ότι όποιος καταθέτει χαρτιά για σύνταξη να του κάνουμε και μία ένεση ευθανασίας. Σίγουρα το έχουν σκεφτεί αλλά δεν έχουνε τολμήσει να το πούνε… ακόμη… 

Αρκεί μόνο να σκεφτεί κάποιος ότι για να φτάσουν κάποιοι να εξεγερθούν τότε πάει να πει ότι βασανίζονταν και για να ζητήσουν οχτάωρο πάει να πει ότι δουλεύανε 20 ώρα. Λέτε να ήταν σε θέση να ζητήσουν τον πατέρα τους και τη μάνα τους, για να το πω λαϊκά; Φυσικά και όχι για αυτό βρήκανε μία λύση που θα ικανοποιούσε και τους δυνάστες εργοδότες και βρήκανε το αντικειμενικά εξοντωτικό αλλά για τότε προοδευτικό οκτάωρο. Τόσα χρόνια μετά, το 8ώρο παραμένει 8ωρο μόνο στα χαρτιά. Αν είχαμε προοδεύσει από τότε έπρεπε να έχει μειωθεί. Και φυσικά ταυτόχρονα έπρεπε να έχουν μειωθεί και οι ημέρες εργασίας. 

Το οχτάωρο που καθιερώθηκε τότε δεν τηρείται . Αμα εφαρμοζόταν δεν θα χρειαζότανε η ψηφιακή κάρτα εργασίας. Με την υποχρεωτική εφαρμογή της εκτινάχτηκαν οι υπερωρίες στον ιδιωτικό τομέα τον πρώτο μήνα εφαρμογής της κάτι που σημαίνει ότι παλιά κάποιοι δούλευαν χωρίς να πληρώνονται. Τρανταχτό παράδειγμα η εστίαση. 

Βέβαια και εδώ έχουμε προβλήματα καθώς ο εργοδότης πιέζει τον εργαζόμενο να βγάλει εργασία μέσα στο ωράριο του και όχι πέραν αυτού για να μην τον πληρώσει επιπλέον και άμα αυτό δεν γίνει του λέει να χτυπήσει την κάρτα και να παραμείνει παραπάνω απλήρωτα. 

Σε σούπερ μάρκετ λένε, ελάτε νωρίτερα να προετοιμάσετε τον πάγκο σας αλλά την κάρτα θα τη χτυπήσετε όταν ανοίξει η πόρτα... 

Εργοδότες πληρώνουν τα δώρα στην τράπεζα και μετά πάνε μαζί με τους εργαζόμενους στο atm να τα πάρουν πίσω,τις γυναίκες στη συνέντευξη συχνά τις ρωτάνε άμα σκέφτονται να μείνουν έγκυες το άμεσο χρονικό διάστημα!! Και το χειρότερο άτομα που έχουνε επωφεληθεί της άδειας γονικής ανατροφής δεν την λένε στο συνάδελφό τους για να μην την πάρει και για να μη βγάζουνε περισσότερη δουλειά μόνοι τους όσο αυτός λείψει. 

Με λίγα λόγια, φυσικά χρειάζεται ο συνδικαλισμός των εργαζομένων και μία δυνατή επιθεώρηση εργασίας. 

Και όπως είναι άξιο και δίκαιο σε κάποιον που είναι τύφλα στο μεθύσι και πηγαίνει με 200 να μην οδηγήσει ποτέ ξανά στην ζωή του, έτσι πρέπει και ένας κακός εργοδότης να μην μπορεί πλέον να είναι επιχειρηματίας. 

Συμπέρασμα: όταν 140 χρόνια μετά την καθιέρωση του οχταώρου, αυτό παραμένει 8ωρο και μάλιστα στα χαρτιά και έρχονται νόμοι αντεργατικοί που μπορεί να επιτρέπουν την τετραήμερη εργασία που στην ουσία σημαίνει 4x10=40 άρα 10 ώρες εργασία την ημέρα για ισχύουν 40 ώρες την εβδομάδα ή και 13ωρο με αστεράκια και  προϋποθέσεις και με τη σύμφωνη γνώμη δήθεν του εργαζομένου , τότε υπάρχει πρόβλημα. 

Πρόοδο θα είχαμε αν το οχτάωρο και το πενθήμερο και οι 40 ώρες εργασίας είχαν γίνει τετραήμερο και 32 ώρες. 

Αλλά στην ελλαδίτσα που η ρουφιανιά είναι επιστήμη που όταν ο διπλανός πάρει αμάξι και ζηλέψουμε και έρθει ας πούμε ένας πλούσιος και μας πει, γιατί ζηλεύεις θα σου πάρω και εσένα ένα αμάξι και καλύτερο μάλιστα, και εμείς απαντάμε δεν θέλω εγώ αμάξι θέλω να τρακάρει ο γείτονας που πήρε το καινούργιο… μην περιμένετε πρόοδο. 

Και αν το παραπάνω είναι θεωρητικό θα πω κάτι που έχω ακούσει πάρα πολλές φορές. Πόσοι γκρινιάζουνε για τον διπλανό τους που παίρνει καλύτερο μισθό και ταυτόχρονα δεν λένε να διεκδικήσω και εγώ τον ίδιο μισθό, αλλά επιθυμούν ο διπλανός να πάρει ίδιο με αυτούς, δηλαδή κατώτερο και χαμηλότερο. Πόσοι και πόσοι κατηγορούνε τους δημόσιους υπαλλήλους αλλά όλοι θέλουμε να γίνουμε δημόσιοι υπάλληλοι, τους δασκάλους αλλά όλοι θα θέλαμε να έχουμε τις ευνοϊκές συνθήκες ως προς τις περιόδους που δεν εργάζονται ,εδώ βέβαια να πούμε ότι πολλοί από αυτούς που τους κατηγορούν αν τους βάλεις μία ώρα σε μια τάξη θα είχαν παραιτηθεί. Ή ακόμα καλύτερα πόσοι κατηγορούνε τους παπάδες. Λες και φταίνε οι παπάδες που στα χωριά λειτουργούν μόνο μία Κυριακή. Θα μπορούσαμε να τους κατηγορήσουμε αν υπήρχε ζήλος από το ποίμνιο και αυτοί δεν κάνουν ακολουθίες .Γιατί εγώ γνωρίζω πολλούς ιερείς που κάνουν εσπερινό το Σάββατο και είναι μόνοι τους. 

Δεν ξέρω αν η πρωτομαγιά είναι αργία ή απεργία το θέμα είναι ότι όλοι οι εργαζόμενοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε.

Γεώργιος Ι. Αλατσάς
Πτυχιούχος Μαθηματικός
Master Οικονομικών
Αρθρογράφος, Σχολιαστής, Αναλυτής