Δεν πάει πολύς καιρός που αλίευσα το παρακάτω βίντεο από το facebook. Ευτυχώς που το έσωσα τοπικά γιατί έχει ήδη εξαφανιστεί από την πλατφόρμα. Το λέω αυτό για να δικαιολογήσω την πολλή σοβαρή παράλειψη μη μνημόνευσης της πηγής του βίντεο, αφού δεν μπορώ να την βρω.

Ο 95χρονος γέροντας είναι συγκλονιστικός. Σε μια σύντομη περιγραφή που περιλαμβάνει εικόνες της χλωρίδας και της πανίδας τον μήνα Μάιο -ντ΄ Άνοιξη-, ήχους βουκολικούς -τον ήχο της φλογέρας, τα κουδούνια των αρνιών και τα κελαηδίσματα των πουλιών-, με μια πρωτόλεια εκφραστικότητα -μιλάει πιο πολύ με την κίνηση των χεριών του παρά με τη γλώσσα (συγκλονιστική η παύση για επεξήγηση και αναπαράσταση της πληροφορίας «Ξέρω και παίζω φλογέρα!») λέει τα πάντα. Και καταλήγει με τα χέρια ψηλά (πάνω από το κεφάλι του σαν σε ύμνο ή προσευχή) με την αρχέτυπη διαχρονική διαπίστωση - παραδοχή των Ελλήνων «Ανοίγει η καρδιά μου όταν βλέπω ντ΄ Άνοιξη!».

Είμαι απολύτως σίγουρος ότι μέσα από τέτοιες περιγραφές και παρόμοιους συνειρμούς πέρασε και η σκέψη του πρωτόλειου Έλληνα που κατέληξε μέσα στους αιώνες να θαυμάζει -να ανοίγει η καρδιά του δηλαδή- το Κάλλος που τον περιβάλει. Και προχώρησε επεμβαίνοντας με μεγάλη ευγένεια, σεβασμό και δέος στο μόνο στοιχείο που δεν θα μπορούσε να αλλοιώσει, την Πέτρα, ανταποδίδοντας τα δώρα της Φύσης (την ονόμασε Κόσμημα-Κόσμο) με τον μοναδικό Δωρικό Κίονα (ένα πανανθρώπινο σύμβολο), ένα ύμνο και μια ανόρθωση ταυτόχρονα προς το Θείο (οποιαδήποτε μορφή και να έχει στην διάρκεια των αιώνων).

Ο 95χρονος κτηνοτρόφος είναι ένας γνήσιος Έλληνας που κουβαλά αυτούσια μέσα του και με έναν εντυπωσιακό απλό τρόπο μπορεί και εκφράζει ακόμη, την παγκόσμια μοναδική Ελληνική προσέγγιση απέναντι στον Κόσμο. Είναι ο κληρονόμος μιας «αποκάλυψης» χιλιετιών που ακόμα σιγοβράζει μέσα μας.

Τον βλέπω να βαδίζει αγκαζέ με του συμπατριώτες του, τον ποιητή Οδυσσέα Ελύτη και τον ζωγράφο Θεόφιλο και να ανοίγει η καρδιά του με λίγο μεζέ, λίγο κρασί και με λίγη φιλοσοφία. Ας τον χαίρονται τα παιδιά, τα εγγόνια του και τα δισέγγονά του.

Νίκος Μαυρομιχάλης

Υ.Γ.: Προς επίρρωση των ανωτέρω μεταφέρω την εικόνα που μου περιέγραψε ο γνωστός εικαστικός μας Αθανάσιος Σισμάνης. Κάποτε, ρωτούσαν τους ανθρώπους της Λέσβου να πουν την άποψη τους σχετικά με τον συμπατριώτη τους ζωγράφο Θεόφιλο. Ένας απλός λαϊκός άνθρωπος, προκειμένου να αποτυπώσει την ομορφιά ενός πίνακα του Θεόφιλου έδωσε την εξής απάντηση: «Μεταξωτός άνθρωπος και τα έργα του αναπαύουν την ψυχή». Ε, τι λέτε; Σίγουρα υπάρχουν και άλλοι γνήσιοι Έλληνες στη Λέσβο!