Με βαθιά θλίψη και απογοήτευση αντικρίζουν σήμερα οι απόφοιτοι την εικόνα εγκατάλειψης  του ιστορικού κτηρίου του Πρώτου Γυμνασίου Σπάρτης (τέως Γυμνασίου Αρρένων Σπάρτης). Ένας χώρος γεμάτος μνήμες, όνειρα, φιλίες και στιγμές μιας ολόκληρης ζωής στέκει πλέον σιωπηλός και παραμελημένος,  σαν να ξεχάστηκε από όλους εκείνους που όφειλαν να τον προστατεύσουν.

Στους διαδρόμους του, για πολλές δεκαετίες, ακούστηκαν γέλια μαθητών, αγωνίες εξετάσεων, φωνές σπουδαίων δασκάλων που διαμόρφωσαν ανθρώπους και χαρακτήρες. Εκεί μάθαμε περισσότερα από μαθήματα. Μάθαμε να πέφτουμε και να σηκωνόμαστε, να αγαπάμε, να θυμώνουμε, να ονειρευόμαστε. Εκεί μεγάλωσαν γενιές Σπαρτιατών, κουβαλώντας μέχρι σήμερα την περηφάνια ότι πέρασαν από ένα σχολείο με ιστορία και ψυχή. Και όμως, σήμερα, το ίδιο αυτό κτήριο μοιάζει να καταρρέει μαζί με ένα κομμάτι της συλλογικής μνήμης της πόλης.

Οι εικόνες της φθοράς γεννούν πικρία αλλά και εύλογα ερωτήματα: Πώς είναι δυνατόν ένα τόσο σημαντικό ιστορικό και εκπαιδευτικό σύμβολο να αφέθηκε στην τύχη του; Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για τη διάσωσή του; Και κυρίως, πόση αξία δίνουμε τελικά στην ιστορία και την παιδεία μας;

Το Πρώτο Γυμνάσιο Σπάρτης δεν είναι απλώς ένα παλιό κτήριο. Είναι κομμάτι της ταυτότητας της πόλης, ένας ζωντανός φορέας μνήμης και πολιτισμού. Η εγκατάλειψή του δεν πληγώνει μόνο τους αποφοίτους του, αλλά όλους όσοι πιστεύουν ότι η ιστορία ενός τόπου αξίζει σεβασμό και φροντίδα.

Μια κοινωνία που συνηθίζει να προσπερνά  τη μνήμη και την ευθύνη και εξοικειώνεται με τα ερείπια, συχνά εξοικειώνεται και με την ιδέα ότι «τίποτα δεν αλλάζει».

Ανδρόνικος Σακελλαρόπουλος
Απόφοιτος Γυμνασίου Αρρένων Σπάρτης
Τέως Διευθυντής 1ου Γυμνασίου Σπάρτης