Μόλις πριν λίγο τελείωσε μία από τις ομορφότερες παρέες που έκανα ποτέ στην μέχρι τώρα ζωή μου.
Όπως βλέπετε στη φωτογραφία το ένα χέρι είναι άσπρο το άλλο είναι σκούρο. Το άσπρο είναι το δικό μου το σκούρο είναι του άλλου κυρίου. Είναι Ρομά κοντά στην ηλικία μου με παιδιά και με εγγόνια.
Επειδή ό,τι πιστεύω το πιστεύω χωρίς να αλλάζω το παραμικρό δηλαδή χωρίς να βάζω νερό στο κρασί μου και έχω και απόψεις οι οποίες είναι σταθερές και αδιαπραγμάτευτες που στη σύγχρονη εποχή θεωρούνται demonde με έχουνε πει τα πάντα.
Ακραίο, ρατσιστή, φασίστα, μισαλλόδοξο ορισμένοι με βρίζουν με λένε χίλια για δύο. Όμως αμφιβάλλω αν ένας από αυτούς θα καθότανε στο ίδιο παγκάκι με αυτούς τους κυρίους περίπου μία ώρα που έκατσα εγώ ώσπου φύγανε αυτοί για να πάνε σπίτι τους.
Εγώ πάντως γούσταρα πάρα πολύ και γουστάρω περισσότερο με τους άλλους τους υποκριτές.
Το αδιαπραγμάτευτο των απόψεών μου, μου έχει στοιχήσει και σε ανθρώπινο κεφάλαιο. Εγώ όμως ζω για τις ιδέες μου και όχι από τις ιδέες μου και για αυτό δεν θα εξελιχθώ αν υπάρχει περίπτωση να εξελιχθώ.
Τέλος η βραδιά έκλεισε με μία πρόταση για κουμπαριά να βαφτίσω το νεογέννητο μωρό .
Για την απάντηση επιφυλάχτηκα. Ούτε δέχτηκα ούτε αρνήθηκα γιατί για να γίνεις ανάδοχος πρέπει πρώτα να το κουβεντιάσεις με τον πνευματικό σου πατέρα.
*Πολύ πλάκα είχανε τα βλέμματά ορισμένων που διαβάζοντας τα μάτια τους καταλάβαινα χωρίς αμφιβολία ότι παραξενεύονταν που ένας που δεν είναι Ρομά κάθεται με Ρομά. Okay τι να κάνουμε το παγκάκι ήταν άδειο και όταν με ρώτησαν αν μπορούν να κάτσουν φυσικά είπα ναι γιατί να μην πω ναι;
*Και κάτι τελευταίο με θρησκευτικό νόημα μιας και η πρόταση τους σαν επίλογος είχε θρησκευτική προέκταση.
Αν υπάρχει περίπτωση να σώσω την ψυχή μου είναι γιατί κατακρίνω συμπεριφορές και όχι άτομα.
Τουλάχιστον για το δεύτερο κάνω μεγάλη προσπάθεια.
Ο Χριστός είχε πει, ότι στα παιδιά και σε όσους είναι σαν και αυτά δηλαδή αθώα και απονήρευτα ανήκει η Βασιλεία των Ουρανών. Πράγματι το ένα μικρό Ρομά το πλησίασε να παίξει μαζί του ένα παιδάκι που δεν ήτανε Ρομά χωρίς να έχει στο βλέμμα του την απορία που είχαν ορισμένοι μεγάλοι που κοιτούσαν εμένα που ήμουν στο ίδιο παγκάκι με αυτούς έχοντας ένα βλέμμα όλο απορία.
Σπάρτη, 21 Ιουνίου 2026
Γιώργος Αλατσάς
