Το αποτέλεσμα; Έντεκα τραυματίες, με τρεις συνανθρώπους μας διασωληνωμένους σε κρίσιμη κατάσταση. Ένας 41χρονος κι ένας 54χρονος παλεύουν αυτή τη στιγμή με εγκαύματα στο 90 του σώματός τους. Φανταστείτε το: 90 καμένη σάρκα για να συνεχιστεί απρόσκοπτα ο δρόμος προς την «ανάπτυξη».

Η ανθρώπινη ζωή είχε ανέκαθεν την αξία του αναλώσιμου υλικού, υπό την απαράβατη βεβαίως προϋπόθεση ότι αυτή ανήκει στην τάξη εκείνων που παράγουν τον πλούτο και όχι εκείνων που τον καρπώνονται το αποτέλεσμα; Έντεκα τραυματίες, με τρεις συνανθρώπους μας διασωληνωμένους σε κρίσιμη κατάσταση.

Εδώ, όμως, τελειώνει η ευθύνη του μεμονωμένου εργοδότη και ξεκινά η βαριά, ασήκωτη πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Αυτό που ζήσαμε σήμερα δεν οφείλεται σε κάποιο νομοτελειακό κενό, αλλά στην εσκεμμένη, συστηματική αποδόμηση κάθε ελεγκτικού μηχανισμού από το ίδιο το κράτος. Με τις ευλογίες του Μαξίμου, η Επιθεώρηση Εργασίας έχει μετατραπεί σε ένα ευνούχο, διακοσμητικό σχήμα, μια «ανεξάρτητη αρχή»-φάντασμα που υπάρχει μόνο στα χαρτιά για να μην ενοχλεί τους χρηματοδότες της παράταξης. Οι έλεγχοι έχουν αντικατασταθεί από την «ατομική ευθύνη» και τα πρωτόκολλα ασφαλείας από το «πάμε κι όπου βγει» της εγχώριας ολιγαρχίας.

Όταν σε μια περιοχή όπως ο Ασπρόπυργος ξεσπούν 460 πυρκαγιές μέσα σε δύο χρόνια, το να μιλάς για «ατυχία» είναι πολιτική απάτη. Πρόκειται για μια συνειδητή κυβερνητική επιλογή, να μετατραπούν οι βιομηχανικές ζώνες σε γκέτο ασυδοσίας, όπου ούτε ένας κρουνός πυρόσβεσης δεν υπάρχει για τα μάτια του κόσμου. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει υπογράψει λευκή επιταγή στους εργοδότες να θυσιάζουν ανθρώπινες ζωές προκειμένου να διατηρηθεί η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Η ζωή του εργάτη κοστολογείται φθηνότερα από ένα σύστημα αυτόματης κατάσβεσης.

Η απόλυτη γελοιότητα του επιτελικού κράτους αποκαλύφθηκε για άλλη μια φορά την ώρα της κρίσης. Μετά την πρώτη έκρηξη, δεν τηρήθηκε κανένα πρωτόκολλο εκκένωσης. Αποτέλεσμα 8 από τους 11 εργάτες να τραυματιστούν στη δεύτερη, μεγαλύτερη έκρηξη. Και τι έκανε το κράτος; Ήχησε το περιβόητο «112» για να αποποιηθεί την ευθύνη του. Αντί για κρατική παρέμβαση, αντί για άμεση, οργανωμένη απομάκρυνση, χρειάστηκε η αυτοθυσία των μελών του τοπικού εργατικού κέντρου που μπήκαν εθελοντικά μέσα στις φλόγες για να σώσουν τους συναδέλφους τους. Το «επιτελικό κράτος» ξέρει μόνο να στέλνει SMS αυτοσυντήρησης, αφήνοντας την κοινωνία να καίγεται επί τρεις ώρες.

Αλλά μην ανησυχείτε, η αστική μας «δημοκρατία» δεν κινδυνεύει. Βλέπετε, κανένα από τα θύματα δεν ήταν πολιτευτής της Νέας Δημοκρατίας ή έστω συγγενής κάποιου επώνυμου παρασιτούντος. Κανένας από τους θύτες δεν ήταν κάποιος «τρομοκράτης-φάντασμα» για να βγουν οι τηλεοπτικοί ιεροεξεταστές στα παράθυρα και να πάθουν υστερία, καταδικάζοντας τη βία «από όπου κι αν προέρχεται». Κανένας Κυρανάκης δεν θα φορέσει μπλουζάκι, καμία σοβαρή συζήτηση δεν θα ανοίξει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από τους επαγγελματίες της κρατικής ευαισθησίας.

Για το σύστημα, αυτοί οι έντεκα εργάτες είναι στοιχεία του παθητικού, όπως οι φιάλες, τα εργαλεία και τα καμένα φορτηγά. Αν καεί ο ένας, η αγορά εργασίας διαθέτει άφθονη «ρεζέρβα» για να τον αντικαταστήσει. Η συνέχεια είναι προδιαγεγραμμένη και βαθύτατα κυνική: κάποιος εξωδικαστικός συμβιβασμός, κάποια αποζημίωση-ψίχουλα αν ο δικηγόρος είναι «τζιμάνι», και η κυβερνητική προπαγάνδα θα συνεχίσει να πανηγυρίζει για τα νούμερα της ανάπτυξης.

Απέναντι στον δικό τους κυνισμό που μετράει κέρδη πάνω σε καμένες σάρκες, υπάρχει ο δικός μας κόσμος. Ο κόσμος των ανθρώπων του μόχθου, που μέσα στις φλόγες του Ασπροπύργου δεν κοίταξαν πώς να σωθούν μόνοι τους, αλλά μπήκαν μέσα για να βγάλουν ζωντανούς τους συναδέλφους τους. Αυτή η αλληλεγγύη είναι η δική μας δύναμη, η δική μας ζωντανή ελπίδα. Γιατί όσο κι αν προσπαθούν να μας μετατρέψουν σε αναλώσιμα νούμερα, εμείς κρατάμε την ανθρωπιά μας όρθια.

Οι ταξικοί μας αδελφοί που παλεύουν αυτή τη στιγμή στα νοσοκομεία δεν είναι μόνοι τους. Μόνο που αυτή η περιβόητη «μηχανή της ανάπτυξης» δεν παίρνει μπρος με λάδι, κύριοι της κυβέρνησης. Καίει ανθρώπου αίμα. Κι επειδή το δικό μας το αίμα δεν είναι καύσιμη ύλη για τα κέρδη σας, όσο η μηχανή σας θα συνεχίζει να μας αφανίζει, τόσο ο δικός μας κόσμος θα θεριεύει, θα ενώνεται και στο τέλος θα νικήσει, κάνοντας τα μακάβρια σχέδιά σας ρημάδια. Για να γυρίζουν όλοι, πάντα, γεροί στα σπίτια τους.

Παναγιώτης Κουμουνδούρος