Άπειρος κι εγώ τότε, άπειροι και οι Μοναχοί που με βοηθούσαν, βασανιζόμασταν μέσα στις νύχτες να φέρουμε βόλτα τους χρόνους. Ένα βράδυ εμφανίστηκε ένας καλόγερος και έπιασε, αφού μας ρώτησε διακριτικά,  να μας ψάλλει κάτι πατώντας για ίσο επάνω στον κροταλιστό  ήχο της γεννήτριας που τάραζε άσχημα την ησυχία της Φθινοπωρινής νύχτας. Έπιασε με την καλωσύνη της καρδιάς του και την μαστορική του και μεταμόρφωσε την ασχήμια σε ωραιότητα και την έκανε οργανικό μέρος ενός έργου τέχνης.

Αυτό είναι χάρισμα. Δεν είναι μια  ικανότητα που την κατορθώνει κανείς από μόνος του. Του χαρίζεται άμα συμφιλιωθεί με την ζωή, άμα φύγει πέραν των κρίσεων και κατακρίσεων, μακρυά απο την μάταιη απόπειρα να διορθώσει τον κόσμο αυτοστιγμής χωρίς πρώτα να έχει εργαστεί επάνω στον εαυτό του. Αυτό που έκαμε ο καλόγερος δεν ήταν τυχαίο, ούτε άθλος δικός του. Του χαρίστηκε απο την αγάπη που κατοικούσε μέσα του, πήγαζε ανεμπόδιστα  από την  ειρήνη της καρδιά του.

Αυτό άμα δεν το έχεις, δεν το καταλαβαίνεις.

Κι όσο δεν το καταλαβαίνεις ματαίως φωνασκείς γενικεύοντας  και κατακρίνοντας συλλήβδην θεούς και δαίμονες, τον κόσμο όλον νομίζοντας πως έχεις επίγνωση και αίσθηση της πραγματικότητας.

Κανείς δεν έχει επίγνωση του πραγματικού. Μονάχα οι αθώοι του κόσμου τούτου και τέτοιοι δεν υπάρχουν. Υπάρχουν ίσως κάποιοι που πλησιάζουν προς τα εκεί, προς την αθωότητα δηλαδή,  εκεί που όταν εγγίζεις βλέπεις τον κόσμο αλλιώς.

Εκεί που οι «σοφοί του κόσμου τούτου» βλέπουν μια άθλια πραγματικότητα γεμάτη απο ανθρώπους έκπτωτους και στερημένους αρετών και φωτός,  ένας αθώος θα δεί ψυχές που παλεύουν με όσα διαθέτουν να βρουν μια θέση στο φως, να βρουν ένα ονειράκι να στεριώσουν την ψυχούλα τους, βρίσκουν ανθρώπους που ψάχνουν μέσα σε ένα κόσμο κατακομματιασμένο-όχι απο αυτούς- να  ακουμπήσουν τη μοναξιά τους και να λιώσουν μαζί με κάποιον,  έστω έναν, για να μην είναι πιά μόνοι.

Εκεί που οι σοφοί του κόσμου Κριτές «βλέπουν» χαμένα κορμιά, μιζέρια, καμομοιρία, έλλειψη αισθητικής και ασχήμια ένα αθώος θα δει αδέξια ψελλίσματα υπάρξεων που διψούν συντροφία, που ψάχνουν κοινωνία με όσα ξέρουν κι όσα μπορούν.

Ο κόσμος, οι άνθρωποι παντού ίδιοι  είναι. Μια χειρονομία να αγγίξουν την χαρά, μια χειρονομία να βρουν μια αγκαλιά, μια παρέα να συντροφέψουν, έναν ώμο να γείρουν την κούρασή τους, ένα χάδι να ησυχάσει την αγωνία του θανάτου.

Ακόμα και στην χειρότερη πτώση τους οι άνθρωποι να ζήσουν γυρεύουν , με λάθος ίσως τρόπο αλλά ο στόχος είναι ίδιος, ο πόθος κοινός.

Ταξίδεψα κι εγώ στο Ελληνικό καλοκαίρι. Χρόνια τώρα ο Θεός μου επιτρέπει να ταξιδεύω.  Ταξίδεψα πολύ. Είδα θάλασσες ωραίες, ανθρώπους κουρασμένους σε μικρές και μεγάλες παρέες, αδύναμους ανθρώπους στερημένους χαρά να την ψάχνουν παντού με όποιο τρόπο ο καθείς μπορούσε, με όσα μέσα είχε, μέ όση παιδεία διέθετε, με όσα όνειρα άντεχε η πραγματικότητά του.

Ωραίο ήταν που έζησα ένα ακόμη Καλοκαίρι μέσα στην χαριτωμένη  των ανθρώπων  τύρβη, μέσα στους έρωτές του, στους πόθους στις λύπες και στις χαρές στα πολύχρωμα όνειρά τους.

Το τελευταίο που χρειάζεται θαρρώ ο κόσμος είναι το σχολαστικό δασκάλεμα,  το  χέρι που κινείται επικριτικά και απειλητικά.

Αυτό που χρειάζεται ο κόσμος, θαρρώ, είναι το αθώο βλέμμα που θα αναζητήσει ακόμη και μέσα στην κοπριά την δυνατότητα να γεννήσει μια ομορφιά. Μιαν αγκαλιά γυρεύουν οι άνθρωποι για να μεταμορφωθούν, να διώξουν τον φόβο, να δείξουν σε όλους το κρυμμένο μέσα τους φως.

(δεύτερη γραφή).

Γεώργιος Κόρδης, kordis.gr

Εικόνα άρθρου: Το άνθος του γιαλού. Ακρυλικά σε πέτρα από την Πλατάνα της Κύμης. 2026