Θα ήταν λέει ένα κλουβί, ένα παλιό μεταχειρισμένο κλουβί από τα παλιατζίδικα που θα το έβαφα κόκκινο, κιννάβαρι κατακόκκινη,  και μέσα αντί για κάποιο εύμορφο και καλλικέλαδο πετεινό του ουρανού, θα έβαζα ένα μικρό, πολύ μικρό χειροποίητο,  κομψό βιβλίο με λευκές σελίδες.

Και θα το κρέμαγα αυτό το κλουβί, που θα ήτανε λέει έργο τέχνης με νόημα, από την οροφή να  αιωρείται και να σείεται κάθε που θα περνούσε από κοντά κάποιος άνθρωπος για μου θυμίζει πως η κανονική ζωή γίνεται με κινήσεις  κι όχι με ψιλές πληροφορίες και θεωρίες. Να μου θυμίζει καθημερινά πως η  αληθινή γνώση είναι εμπειρία των πραγμάτων, και πως η εμπειρία απαιτεί ένωση και η ένωση ζητά αγάπη κι η αγάπη  θέλει ελευθερία.

Ναι, έτσι σκεφτόμουνα τότε που ήθελα  να στολίσω το σαλόνι του σπιτιού μου με νόημα, πως χωρίς ελευθερία η γνώση είναι ανέφικτη,  ή κενή. Κι όσες σελίδες κι αν γραφτούν χωρίς τα παραπάνω, λευκές θα είναι, αφού το μόνο μελάνι που γράφει λέξεις που διαβάζονται από διψασμένες καρδιές  ανθρώπων κι αλλάζουν τη ζωή είναι το μελάνι που φτιάχτηκε με κόπο, ελευθερία και αγάπη.

Μπήκα σε κόπο, λοιπόν, και επήγα στου μακαρίτη του Χριστομίμη του Τζιλαλή το Παλαιοπωλείο και αγόρασα ένα ωραιότατο παλιό κλουβί για να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα.

Και το έβαψα κόκκινο κι ετοιμάστηκα καθόλα. 

Εκεί όμως σταμάτησα και δεν προχώρησα. Ίσως γιατί δεν κατάφερα να δειχτώ τόσο γενναίος και να παραδεχτώ πως είμαι κενός  εμπειρικής γνώσεως, ή ίσως γιατί με φάνηκε μάταιος κόπος όλο αυτό και άνευ σημασίας. Ποιός νοιάζεται γιά όλα ετούτα σήμερα, είπα;

Έτσι αρκέστηκα να φτιάξω σήμερα, χρόνια μετά ένα σχεδιάκι ταπεινό σε φτηνή χαρτοπετσέτα. Μάρτιος 2022. Στην Νέα Υόρκη της Αμερικής.

(δεύτερη γραφή 30 Μαρτίου 2026)

Γεώργιος Κόρδης, kordis.gr

Εικόνα Άρθρου: ΤΟ ΚΛΟΥΒΙ, Μαρκαδόρος ανεξίτηλος σε κοινή χαρτοπετσέτα.