«Χρήστο Καρβούνη: Γιατρέ, Άνθρωπε, Αγωνιστή, Ήρωα, Εθνομάρτυρα…» από τον Βαγγέλη Μητράκο

Σε ευχαριστούμε, γιατί, σήμερα, εν έτει 2026, ογδόντα τρία χρόνια μετά την ανεπανάληπτη θυσία Σου στο Μονοδέντρι, όπου εκτελέστηκες μαζί με άλλους 117 Ήρωες Συναγωνιστές σου, καταδομένοι από τους ντόπιους δωσίλογους, συνεχίζεις να μας δίνεις μαθήματα ζωής και καθήκοντος. 

Χρήστο Καρβούνη Γιατρέ, Άνθρωπε, Αγωνιστή, Ήρωα, Εθνομάρτυρα….

Ένας νέος Σπαρτιάτης, ο κορυφαίος Γλύπτης και Ενεργός Πολίτης Δημοσθένης Γ. Τζανάκος, εκπλήρωσε μια συλλογική ευθύνη που τούτη η πόλη αγνοούσε και παράβλεπε, να στηθεί, δηλαδή, η προτομή σου στη Σπάρτη, όχι γιατί Εσύ το είχες ανάγκη, αλλά γιατί εμείς το χρειαζόμαστε, προκειμένου να ξεπλύνουμε από πάνω μας το άγος του χαμού σας και της προδοσίας, αλλά και για να φωτίσουμε το δρόμο του μέλλοντός μας, με βάση τις Αρχές και τις Αξίες που Εσύ υπηρέτησες και για τις οποίες θυσίασες ό,τι πολυτιμότερο είχες, την ίδια σου τη ζωή. 

Χρήστο Καρβούνη Γιατρέ, Άνθρωπε, Αγωνιστή, Ήρωα, Εθνομάρτυρα….

Έφτασε ΜΟΝΟ να στηθεί η προτομή Σου κατά πρόσωπο της Σπάρτης, για να τραβηχτεί τον πέπλο που σκέπαζε την πραγματικότητα και να αποκαλυφθεί, πως τα εκατέρωθεν μίση και πάθη του Εμφυλίου, συνεχίζουν να ζουν καρτερώντας (;) τις κατάλληλες συνθήκες για να αναζωπυρωθούν.

Έφτασε μόνο να στηθεί η προτομή Σου κατά πρόσωπο της Σπάρτης, για να ξυπνήσουν οι εκ δεξιών και ευωνύμων ματαιωμένοι της Ιστορίας και να σε διεκδικήσουν, προκειμένου να λάβουν πολιτική υπόσταση και αξία. Μια εικόνα που μοιάζει, πραγματικά, να έρχεται από μια ζούγκλα, εκείνη τη ζούγκλα όπου η μια αγέλη σαρκοφάγων διεκδικεί το θήραμα από την άλλη μέχρι να το ξεσχίσουν.

ΟΜΩΣ Εσύ Χρήστο Καρβούνη Γιατρέ, Άνθρωπε, Αγωνιστή, Ήρωα, Εθνομάρτυρα, ΔΕΝ είσαι θήραμα. Είσαι Ήλιος Θηρευτής, που, με «όπλο» το Φως Σου, τοξεύεις τα σκότη, τα πάθη, τη μισαλλοδοξία, την υποκρισία, το άδικο, τη σκλαβιά (υλική, πολιτική και πνευματική), το ψέμα, την παραίτηση και τον συμβιβασμό- βόλεμα. 

Κι ανάμεσα στους επιχειρούντες διαγουμιστές Σου, εμείς οι υπόλοιποι, στεκάμενοι στη μέση, «Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα», παραγνωρίζουμε και παραγράφουμε τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες μας απέναντι στην Ιστορία, απέναντι στο πρόσωπό Σου, στις Πράξεις και τη Θυσία Σου, αμβλύνοντας γωνίες και ψελλίζοντας λόγια, που επιχειρούν να καταστήσουν Εσένα, τον Ήρωα-Σύμβολο, «μη ενοχλητικόν», «άχρωμον, άοσμον και άγευστον»  ως ευγενές αέριο, και «προσαρμόσιμον» στις εκάστοτε πολιτικές συνθήκες και σκοπιμότητες και στις ρηχές προσωπικές μας θεωρήσεις και επιδιώξεις. 

Ας σεβαστούμε, επιτέλους, οι επίγονοι των δυο πλευρών του Εμφυλίου αλλά και εμείς οι άβουλοι Πόντιοι Πιλάτοι, τη Θυσία και τις Παρακαταθήκες που άφησες κληρονομιά κι ας λύσουμε τις διαφορές, τις ανασφάλειές και τα κενά μας, χωρίς να Σε αγγίζουμε. Γιατί Εσύ ανήκεις πλέον στον Λαό, Εσύ ανήκεις στην Ιστορία και στην Πατρίδα και γιατί τα χέρια μας είναι πολύ κοντά για να φτάσουν στο ύψος που ΕΣΥ πετάς.

Οι εμφυλιοπολεμικές κραυγές και υλακές, μαζί και οι συμβιβασμένοι-σιδερωμένοι  λόγοι, είναι πολύ αδύναμοι για να σκεπάσουν τη δική Σου στέντορεια και καθαρή φωνή, για ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟ, ΑΛΗΘΕΙΑ, ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΙΣΟΤΗΤΑ, ΕΝΟΤΗΤΑ, ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΣΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. 

«Το γεγονός είναι πως όπως ένα μικρό σκουληκάκι ανοίγει τρύπες σε φρέσκους καρπούς, ο Εμφύλιος χώνεται κάθε τόσο εκεί που δεν τον σπέρνουν(;), ξεμυτίζει ξαφνικά, έχοντας μαγαρίσει τον καρπό.» «Ελληνικός Εμφύλιος, το ιστορικό αναπόφευκτο». Του Αλέκου Αναγνωστάκη, 29 Αυγούστου 2020 - kommon.gr/istoria

Σπάρτη, 4 -6-2026
Βαγγέλης Μητράκος