Εικόνες ζωής, πριν 5 μήνες, από τον 95χρονο κτηνοτρόφο, Κωνσταντίνο Τσουλέλλη από την Αγία Παρασκευή της Λέσβου

«Μου αρέσει το πρωί να βρεθώ στις 6, την ώρα που χαράζει, να κάτσω πάνω σε μια πέτρα και να παίξω δυο λεπτά την φλογέρα. Ξέρω και παίζω φλογέρα! Και να βοσκάν τα αρνιά ένα γύρω, να ακούω τα κουδούνια. Και να κελαηδούν τα πουλιά στα πεύκα την άνοιξη, τον Μάιο τον μήνα. Και να βλέπω τα χορτάρια ένα γύρω. Ανοίγει η καρδιά μου όταν βλέπω ντ΄ Άνοιξη!» Κωνσταντίνος Τσουλέλλης, κτηνοτρόφος από την Αγία Παρασκευή της Λέσβου Δεν πάει πολύς καιρός που αλίευσα το παρακάτω βίντεο από το facebook. Ευτυχώς που το έσωσα τοπικά γιατί έχει ήδη εξαφανιστεί από την πλατφόρμα. Το λέω αυτό για να δικαιολογήσω την πολλή σοβαρή παράλειψη μνημόνευσης της πηγής του βίντεο, αφού δεν μπορώ να την βρω. Ο 95χρονος γέροντας είναι συγκλονιστικός. Σε μια σύντομη περιγραφή που περιλαμβάνει εικόνες της χλωρίδας ...

Το μετεμφυλιακό κράτος της Δεξιάς τον ήθελε νεκρό επειδή ήταν κομμουνιστής. Η ηγεσία του ΚΚΕ τον ήθελε κατεστραμμένο επειδή δεν ήταν υπάκουος

Στις 14 Αυγούστου 2026 κλείνουν 72 χρόνια από την εκτέλεση του Νίκου Πλουμπίδη . Η ιστορία του δεν είναι ένα απλό βιογραφικό σημείωμα ούτε ένα ακόμα θλιβερό κεφάλαιο στη μακρά εκατόμβη των πολιτικών διώξεων της χώρας. Είναι το συμπυκνωμένο, αιματηρό δράμα της ελληνικής Αριστεράς, γραμμένο από έναν άνθρωπο που αρνήθηκε πεισματικά να γίνει κυνικός. Μια ανατομία αυτής της διαδρομής απαιτεί μια κοφτερή, αμείλικτη ματιά πάνω στην πολιτική παράνοια, τον τυφλό δογματισμό, τη μετεμφυλιακή εκδικητικότητα και, πάνω από όλα, την αξεπέραστη αξιοπρέπεια της ατομικής συνείδησης όταν αυτή βρεθεί αντιμέτωπη με τα αδίστακτα γρανάζια των μηχανισμών.   Στην Ελλάδα, για να σε σεβαστούν, πρέπει πρώτα να σε καταστρέψουν. Αν είσαι και δάσκαλος, δηλαδή άνθρωπος που έμαθε να αρθρώνει λόγο και όχι απλώς να εκ...

Πέθανε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες αλλά και πλέον διχαστικές μορφές της μεταπολιτευτικής διανόησης

«Στέλιο, καλέ μου, ξανά πάλι μαζί, με βρεγμένες τις χλαίνες στα Εξαμίλια». Με αυτά τα λόγια αποχαιρετά αποκλειστικά μέσω της «Εφ.Συν.» τον φίλο, συμφοιτητή του και συνοδοιπόρο για χρόνια, Στέλιο Ράμφο, που «έφυγε» από τη ζωή, στα 87 του χρόνια, ο επίσης καθηγητής και συγγραφέας Κώστας Ζουράρις.  Στα Εξαμίλια της Κορίνθου ήταν μαζί φαντάροι, το 1964: και οι δύο χαρακτηρισμένοι ως αριστεροί, ενώ ο Ράμφος ήταν και προστάτης οικογενείας, καθώς ήταν ορφανός από πατέρα. Κανείς από τους δύο δεν πέρασε καλά στον στρατό, ο πρώτος έκανε δύο χρόνια και ο δεύτερος ξυλοκοπήθηκε, μάλιστα άγρια, λόγω των ιδεολογικών του αντιλήψεων.   Ηταν ήδη μαζί από το 1958 στη Νομική, πρωτοετής ο Ζουράρις, δευτεροετής ο Ράμφος. Μιλήσαμε μαζί του, καθώς, παρά τις διαφορές τους πλέον, σε ιδεολογικό επίπεδο και παρ...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85261-to-theatro-sti-zoi-mas-a-meros-ich-apo-ton-dimitri-katsafana/ )   β. Εκτός από την Μοίρα και την ακούσια αμαρτία, για την οποία ο άνθρωπος καθίσταται τραγικός, είναι και η αλαζονεία, η «ὕβρις», όπως είπαμε, του ανθρώπου που προκαλεί την τραγική συντριβή του. «Ο ηρωικός άνθρωπος, στηριζόμενος στην υπεράνθρωπη και τιτάνια δύναμη που νοιώθει μέσα του, αισθάνεται ότι ξεπερνάει τα όρια της ανθρώπινης φύσεως και γίνεται πολλές φορές υβριστής. Ο Προμηθέας τόλμησε να κλέψει το πυρ από τον ουρανό και να το φέρει στους ανθρώπους και τιμωρήθηκε στον Καύκασο δεσμώτης, όπου αετός κατέτρωγε το ήπαρ του». Ο Δίας, προσωποποιημένη δύναμη, είναι ο έφορος της ηθικής τάξης του κόσμου. Όργανά του οι Ερινύες, η Άτη, η Αρά, άτεγκτες δυν...

Σήμερα, μπορεί να μην καλούμαστε να αμυνθούμε σε Θερμοπύλες, ωστόσο, καλούμαστε να επιτεθούμε στη συντηρητικότητα, τη στασιμότητα και την αδράνεια που ήδη τα εχθρικά τους βέλη στοχεύουν τον τόπο

Αρχές Αυγούστου του 480 π.Χ. Η είδηση ότι ο Ξέρξης κατευθύνεται προς την Ελλάδα, φτάνει στη Σπάρτη.   Ενώ η πόλη βρίσκεται στις Καρνείες, την ιερή γιορτή του Απόλλωνα και ενώ ο Ξέρξης στέλνει κήρυκες στον Λεωνίδα ζητώντας την παράδοση των όπλων, εκείνος δίνει την ιστορική απάντηση: «Μολών Λαβέ» (Έλα να τα πάρεις), επιλέγοντας 300 Σπαρτιάτες οπλίτες που είχαν ήδη αποκτήσει παιδιά, κινώντας θυσιαστικά για τις Θερμοπύλες.   Ανάμεσα στις μεγάλες μορφές της Σπαρτιατικής στρατιωτικής παράδοσης, ξεχωρίζουν και οι Σκιρίτες, κάτοικοι της ορεινής Σκιρίτιδας που είχαν ιδιαίτερο ρόλο στη στρατιωτική οργάνωση της Σπάρτης, φημισμένοι για την πολεμική τους ικανότητα.  Η περίφημη Σπαρτιατική φράση: «ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς» (ή με αυτήν ή πάνω σε αυτήν), εννοώντας την επιστροφή από τον πόλεμο ή με την ασ...

Είναι μια φωνή δωρική, αδρή, σκαλισμένη στην πέτρα, που κουβαλάει πάνω της την υγρασία των βουνών της Ηπείρου, τον αβάσταχτο πόνο της μετανάστευσης και τη βαριά, ασημένια σιωπή των ποταμιών της

Η τάση να συγχέουμε τη λαϊκή παράδοση με τη γραφικότητα είναι σύνηθες φαινόμενο στην πατρίδα μας. Θεωρούμε «παράδοση» οτιδήποτε μυρίζει τσίκνα, κλαρίνο της συμφοράς και φουστανέλα κατασκευασμένη στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Όμως η αληθινή λαϊκή παράδοση δεν είναι μουσειακό εκθετήριο, ούτε γύψινο διακοσμητικό για τις εθνικές μας επετείους. Είναι ένας ζωντανός, ανυπότακτος οργανισμός που αναπνέει αδιάκοπα. Και αν θέλετε να μάθετε πώς ακούγεται αυτός ο οργανισμός όταν αναπνέει χωρίς τα τεχνητά φίλτρα των εμπόρων της τέχνης, δεν έχετε παρά να αφεθείτε στη φωνή του Λάκη Χαλκιά. Ο Χαλκιάς δεν γεννήθηκε απλώς σε μια μουσική οικογένεια. Γεννήθηκε μέσα στην ίδια τη μυθολογία του ελληνικού ήχου, γιος του αξεπέραστου Τάσου Χαλκιά, αναθρεμμένος σε ένα περιβάλλον όπου η μουσική δεν ήταν επάγγελμ...

Είναι μια ιστορική ορεινή περιοχή του βορειοδυτικού Ταΰγετου που περιλαμβάνει τα χωριά: Αρτεμισία, Αλαγονία, Νέδουσα, Καρβέλι, Λαδάς, Πηγαίς

Πισινοχώρια (αλλιώς Κουτζαβές) σημαίνει τα πισινά χωριά του Ταΰγετου που υπάγονταν στη διοίκηση του Μυστρά. Είναι μια ιστορική ορεινή περιοχή του βορειοδυτικού Ταΰγετου που περιλαμβάνει τα χωριά: Αρτεμισία, Αλαγονία, Νέδουσα, Καρβέλι, Λαδάς, Πηγαίς. Τα χωριά αυτά πήραν το όνομά τους επειδή βρίσκονταν στο πισινό ή πίσω μέρος του βουνού σε σχέση με το Μυστρά που ήταν μέχρι την ίδρυση της Νέας Σπάρτης (1834) το διοικητικό κέντρο της ανατολικής πλευράς. Τα χωριά και η περιοχή τους αντιστοιχούν στην αρχαία Δενθαλιάτιδα χώρα που σημαίνει εύφορη χώρα κι αποτέλεσε το μήλο της έριδος μεταξύ αρχαίων Σπαρτιατών και Μεσσηνίων.  Οι Δενθάλιοι ήταν λαός εύθυμος, ατίθασος και ανυπότακτος όπως είναι και η σημερινοί κάτοικοι της Νέδουσας. Λάτρευαν τον θεό Διόνυσο, καλλιεργούσαν αμπέλια και ζούσαν από τη...

Στον καπιταλισμό, όποιος κουμαντάρει τη διαχείριση και τις επενδύσεις, κατέχει και το πράγμα. Τα υπόλοιπα περί «κυριότητας του δημοσίου» είναι νομικίστικες σαχλαμάρες για να κοιμάται ο ραγιάς.

Αν η ιστορία αυτού του τόπου δεν είναι τραγωδία, είναι σίγουρα μια κακόγουστη, ατέρμονη επιθεώρηση, όπου οι θεατές πληρώνουν εισιτήριο για να παρακολουθούν τους ίδιους και τους ίδιους απατεώνες να τους κλέβουν τα ρούχα από την απλώστρα. Και τώρα, αφού μας πήραν τα τρένα, τα δάση, τις ακτές, τα σχολεία, τις επικοινωνίες και το ηλεκτρικό ρεύμα, αποφάσισαν να μας ταριχεύσουν και τις βρύσες. Βρε αθεόφοβοι, το νερό! Το μοναδικό πράγμα που πέφτει δωρεάν από τον ουρανό και δεν παράγεται σε κανένα εργοστάσιο της ελεύθερης αγοράς. Αν αναλύσει κανείς τη νεοελληνική άρχουσα τάξη με τους όρους μιας αμείλικτης κοινωνιολογικής ανατομίας, θα διαπιστώσει πως το μόνο πράγμα στο οποίο διακρίνεται διαχρονικά είναι η βιομηχανική παραγωγή «μεταρρυθμιστικών» προσχημάτων για τη λεηλασία του συλλογικού πλού...

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της όλης σειράς ήταν η ιστορική ευρυμάθεια του Βαρβιτσιώτη, το ολιγόλογο αλλά εύστοχο ύφος των ερωτήσεών του, η σοβαρότητά του στην αντιμετώπιση κάθε ιστορικού και αρχαιολογικού τόπου

Η ανακοίνωση για την εκδημία του Λάκωνα πολιτικού Ιωάννη Βαρβιτσιώτη επανέφερε στη μνήμη μου την τηλεοπτική σειρά «Ένας Μοντέρνος Παυσανίας που εμπνεύστηκε και παρουσίασε ο ιστοριοδίφης και πατριδολάτρης πολιτικός. Η εκπομπή βασίστηκε στο βιβλίο «Πολιτιστική Φωτογραμμετρία», που εξέδωσε ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης το 2005.   Στη σειρά αυτή των 24 ημίωρων επεισοδίων σε σκηνοθεσία Αναστάση Αγάθου και σε μουσική του Θάνου Ρούφου ο παρουσιαστής βαθύς γνώστης και μελετητής της Ελληνικής Ιστορίας και των αρχαιολογικών μας μνημείων περιηγείται τους αρχαιολογικούς χώρους (τον Μαραθώνα, την Κόρινθο, την Ελευσίνα, το Αμφιάρειο Ωρωπού, την Νεμέα, τη Βεργίνα, την Άργιλο και την Αμφίπολη, την Πέλλα και τα Λευκάδα, την Αίγινα, τον Πειραιά, το Σούνιο και το Θορικό, τη Βοιωτία, τη Μεσσήνη, την Νικόπολη, ...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85243-to-theatro-sti-zoi-mas-a-meros-viii-apo-ton-dimitri-katsafana/ )   α. Η Μοίρα, η Ειμαρμένη. Στην αρχαία τραγωδία ο άνθρωπος συνήθως τιμωρείται χωρίς να ξέρει ο ίδιος γιατί. Τιμωρείται π.χ. για μια άστοχη ενέργειά του, για πράξη που έκαμε χωρίς να το θέλει. Τιμωρείται για κάποιο σοβαρό ολίσθημα, «δι’ ἀκούσιον ἁμαρτίαν», για ασέβεια π.χ. κατά του θείου, για καταπάτηση της θείας δικαιοσύνης ή για παραμέληση σοβαρών καθηκόντων προς τους θεούς, προς τους νεκρούς, προς τους άγραφους νόμους κ.λπ. Ο Αγαμέμνων, χωρίς να το ξέρει, σκοτώνει το ιερό ελάφι της Αρτέμιδος, ο Οιδίποδας σκοτώνει τον Λάιο χωρίς να ξέρει ότι αυτός είναι ο πατέρας του. Η Αντιγόνη, ο Ορέστης, κατά βάθος τιμωρούνται για αμαρτήματα των προγόνων τους. ...

«Είδα τον Μυστρά. Τη Σπάρτη... Δεν τη Θυμάμαι»

Πριν από λίγες ημέρες βρέθηκα στη Λιβαδειά, με την ευκαιρία του γάμου του γιου μου. Ανάμεσα στους καλεσμένους γνώρισα και ένα άνθρωπο από άλλη περιοχή της Ελλάδας, ευγενή, καλλιεργημένο και με εμφανές μορφωτικό επίπεδο.  Δεν ήταν Σπαρτιάτης. Κάποια στιγμή η κουβέντα μας ήρθε φυσικά στη Σπάρτη, όταν έμαθε από πού είμαι. Μου είπε ότι είχε επισκεφθεί την πόλη μας δύο φορές. Περίμενα να ακούσω όμορφα λόγια για τη Σπάρτη. Αντί γι΄ αυτό, άκουσα μια ειλικρινή άποψη που, όσο προχωρούσε η συζήτηση, άλλοτε με στενοχωρούσε, άλλοτε με εκνεύριζε και, στο τέλος, με έβαλε σε βαθύ προβληματισμό. «Ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημά σας;» μου είπε. «Έχετε μια πόλη με παγκόσμιο όνομα, αλλά όταν φεύγει ο επισκέπτης, δεν παίρνει μαζί του σχεδόν καμία εικόνα από αυτή. Θυμάμαι τον Μυστρά. Θυμάμαι τα καλντερίμ...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85218-to-theatro-sti-zoi-mas-a-meros-vii-apo-ton-dimitri-katsafana/ )   H τραγωδία μάς δείχνει την άλλη πλευρά του εαυτού μας, που την απωθούμε στο υποσυνείδητο, που δεν θέλουμε να την ξέρουμε και την αγνοούμε. Η Ψυχολογία του Βάθους, η Αναλυτική όπως την είπαν, έρχεται σήμερα να μας διδάξει, να μας γνωρίσει θεωρητικά τα περιεχόμενα του συλλογικού υποσυνειδήτου, του υποσυνειδήτου ενός λαού, της ανθρωπότητας, από το οποίο είναι αχώριστο το ατομικό, το προσωπικό  μας υποσυνείδητο. Τα περιεχόμενα αυτά είναι αρχέγονες, δηλαδή υποσυνείδητες ψυχικές πραγματικότητες, αντικοινωνικές επιθυμίες, συναισθήματα και πάθη ασυμβίβαστα με την ηθική συνείδηση, με τον πολιτισμό. Υπάρχουν, λοιπόν, κτηνώδεις ορμές, βιολογικές κ.λπ. που σπρώ...

Πώς να αντέξει η ελίτ έναν άνθρωπο που θεωρούσε την ελευθερία πράξη και όχι δεξίωση; Πώς να ανεχτεί το κατεστημένο έναν επαναστάτη που δεν εξαγοράζεται με μια θεσμική καρέκλα ή ένα κονδύλιο του ΟΠΕΚΕΠΕ;

Αν ο Ρήγας Βελεστινλής ανασταινόταν κατά λάθος σήμερα το πρωί και βρισκόταν με κάποιο μαγικό τρόπο στη δεξίωση για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στις 24 Ιουλίου, το πιθανότερο είναι πως δεν θα περνούσε καν την πύλη της Ηρώδου Αττικού. Και ευτυχώς για τον ίδιο, δηλαδή, γιατί οι άνδρες της Προεδρικής Φρουράς και οι λοιποί «σκύλακες της εξουσίας» θα τον συλλάμβαναν με την κατηγορία της διατάραξης κοινής ησυχίας, της παράνομης εισόδου και της... υποκίνησης σε στάση. Αλλά ας υποθέσουμε ότι ο Θεός της Ελλάδας, που ως γνωστόν είναι Δεξιός, κρατάει κομποσχοίνι και συχνάζει σε VIP σαλόνια έκανε το θαύμα του και ο Ρήγας έπαιρνε στα χέρια του τη χρυσή, ανάγλυφη πρόσκληση. Γιατί, λοιπόν, δεν θα τον καλούσαν ποτέ; Και γιατί, αν τον καλούσαν, θα έφευγε με τις κλωτσιές πριν προλάβει να αγγίξει τ...

Από την στιγμή που η ταινία εγείρει ζητήματα λόγω φρασεολογίας δεν έπρεπε ποτέ να μπει προς προβολή αφού διχάζει οπότε έστω τελευταία στιγμή ακυρώνεις την προβολή της

Στα σόσιαλ μεγάλος λόγος γίνεται στην πόλη μας για την ακύρωση της προβολής της ταινίας «Φτηνά τσιγάρα». Φήμες λένε ότι ακυρώθηκε λόγω της άσχημης φρασεολογίας της.   Πριν γράψω αυτό το άρθρο έκανα μια σχετική έρευνα στο διαδίκτυο όπου η ταινία υπάρχει ελεύθερη ολόκληρη. Πράγματι υπάρχει άσχημη φρασεολογία, χυδαία θα έλεγα. Εγώ στα ⅘ των σημείων που επέλεξα τυχαία έπεσα σε φράσεις που θύμιζαν οχετό. Επίσης στην σχετική σελίδα στα σοσιαλ αναφέρεται πως θα έρθει ο σκηνοθέτης, αυτό πληροφοριακά.   Εντύπωση μου έκανε που η πόλη μας έχει τόσους κριτικούς τέχνης που θίχτηκαν για την ακύρωση της προβολής. Ένα είναι βέβαιο. Η επιλογή της ταινίας αυτής για δημόσια προβολή ήταν λαθεμένη. Έτσι ο δήμαρχος Σπάρτης βρέθηκε σε ένα αδιέξοδο από ό,τι όλοι καταλαβαίνουμε. Να ακυρωθεί η προβολή ή όχι; ...

Η απόφαση της ακύρωσης της προβολής δεν προσέβαλε μόνο τους διοργανωτές και το ήδη, προσκεκλημένο διεθνή καλλιτέχνη Ρένο Χαραλαμπίδη, άλλα και τον Δήμο Σπάρτης που ακύρωσε την δική του απόφαση του και μάλιστα τελευταία στιγμή με ένα λιτό δελτίο τύπου

Η ακύρωση της προβολής της ταινίας «Φτηνά Τσιγάρα» του Ρένου Χαραλαμπίδη από τον Δήμο Σπάρτης την ημέρα της προγραμματισμένης προβολής της, δεν είναι απλώς μια λανθασμένη απόφαση, αλλά μια έκφραση νοοτροπίας που αντιμετωπίζει, και τον πολιτισμό, με φόβο, καχυποψία και υποκριτική ευαισθησία.  Μέχρι τώρα δεν έχουν εξηγηθεί επισήμως οι πραγματικοί λόγοι της ακύρωσης και ως ανεπίσημη αιτιολογία προβάλλεται η «ακατάλληλη φρασεολογία» της ταινίας. Εάν πράγματι αυτός ήταν ο λόγος, τότε γεννάται ένα απλό ερώτημα: Η φρασεολογία αυτή ήταν άγνωστη όταν η προβολή εγκρίθηκε, εντάχθηκε στο επίσημο πρόγραμμα της «Εβδομάδας Ομογενών 2026» που συνδιοργανώνει ο Δήμος Σπάρτης και ανακοινώθηκε δημόσια; Ή ανακαλύφθηκε μόλις την παραμονή της προβολής;   Η συγκεκριμένη ταινία προβάλλεται εδώ και περισσότ...

12.03.1938 – 22.07.2018

«Οι άνθρωποι δεν πεθαίνουν από την ηλικία τους. Πεθαίνουν από τη σκόνη που μαζεύεται πάνω στα όνειρά τους.» Ο Μάνος Ελευθερίου είπε αυτή τη κουβέντα στον «Καιρό των χρυσανθέμων», αλλά πολύ φοβάμαι πως η νεοελληνική πανουργία την εξέλαβε ως άλλη μια χαριτωμένη, αισθηματική ατάκα για να στολίζει ημερολόγια. Κρίμα. Γιατί η φράση αυτή δεν είναι λυρισμός, είναι ιατροδικαστική έκθεση. Στην πραγματικότητα, ο Ελευθερίου περιέγραψε τη βασική νόσο του νεοέλληνα. Την αιώνια τάση του να βάζει τα πάντα στο ράφι. Να αφήνει τη σκόνη της καθημερινής επιβίωσης, του μικροαστικού συμβιβασμού και της πνευματικής τεμπελιάς να καλύψει κάθε τι που κάποτε τον έκανε να σκέφτεται, να επαναστατεί ή έστω να υποφέρει δημιουργικά. Ο θάνατος, δεν είναι βιολογικό ζήτημα. Η βιολογία είναι απλώς μια γραφειοκρατία τ...

Ο κύκλος των αλληλοσυγχαρητηρίων καλά κρατεί. Ο κύκλος των έργων πότε θα ξεκινήσει; | Το μεγάλο όνομα απαιτεί μεγάλα έργα

Τα συγχαρητήρια είναι όμορφα όταν αποτελούν αναγνώριση ενός πραγματικού έργου. Όταν όμως μοιράζονται αφειδώς σε κάθε εκδήλωση, σε κάθε πανηγύρι, σε κάθε γλέντι και σε κάθε αναμνηστική φωτογραφία, χάνουν τη βαρύτητα και την αξία τους. Ας ανταποδώσουμε, λοιπόν, κι εμείς τα συγχαρητήρια μας σε όλους τους υπεύθυνους και επισήμους. Συγχαρητήρια για την παρουσία τους στις εκδηλώσεις, τα γλέντια και τα πανηγύρια,  τις επιδέξιες χορευτικές τους φιγούρες ,για τις χαμογελαστές στημένες φωτογραφίες και για τις ευγενικές δηλώσεις. Συγχαρητήρια γιατί συγχαίρουν εκείνους που τους συγχαίρουν και ανταποδίδουν συγχαρητήρια σε όσους τους επαινούν, ώστε να παραμένει ζωντανός ο κύκλος των αλληλοσυγχαρητηρίων. Όλοι συγχαίρουν όλους. Όλοι χειροκροτούν όλους. Όλοι ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις. Κι όμως, η πόλη ...

«…σπίτι συγκινητικό μέσα στην ευγενή απλότητά του, ένα κοίτασμα της αλλοτινής αστικής ζωής»

Η ομορφιά είναι απλή, ντροπαλή και ταπεινή. Πολλές φορές κρύβεται σε γωνιές, κρυφοκοιτάζει και περιμένει να την ανακαλύψεις. Μια τέτοια σεμνή ομορφιά είναι και τούτο το μικρό πέτρινο σπιτάκι με τα κεραμίδια, κρυμμένο σ’ ένα βάθος (Όθωνος – Αμαλίας 111-Σπάρτη), μακριά απ’ το πέρασμα του μεγάλου δρόμου, χτισμένο σε εποχές  που τα φτωχόσπιτα «ψήλωναν» σε μια νύχτα.  χωρίς άδειες οικοδομικές και χωρίς προδιαγραφές, αφού το σημαντικό για την οικογένεια ήταν: «Ένα κεραμίδι, πάνω απ’ το κεφάλι μας». *«…σπίτι συγκινητικό μέσα στην ευγενή απλότητά του, ένα κοίτασμα της αλλοτινής αστικής ζωής». Ένας πανέμορφος διάδρομος με πρασιές πράσινες και ανθισμένες, δεξιά και αριστερά, οδηγεί στο σπίτι στο βάθος, με πρόσβαση από τη μεγάλη λεωφόρο. Και μια μικρή μπουγάδα, απλωμένη στο σκοινί της αυλής...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85190-to-theatro-sti-zoi-mas-a-meros-vi-apo-ton-dimitri-katsafana/ ) Σκοπός και επιδιώξεις της Τραγωδίας   Από όσα έφτιαξαν οι Έλληνες, λίγα έφτασαν ως εμάς και δεν έχουμε κανένα τρόπο να εξακριβώσουμε αν αυτά είναι τα καλύτερα. Τη γλυπτική τους τίποτε δεν τη συναγωνίζεται, την αρχιτεκτονική τους κανείς δεν την ξεπέρασε, τη Γραμματεία τους ποιος θα τη φτάσει; Απ’ όλα τα κατάλοιπα της κατάκτησης των Ελλήνων καμιά μορφή πολιτισμού δεν είναι ακόμη και σήμερα τόσο ζωντανή και πολυσήμαντη, όσο η Τραγωδία. Γιατί η Τραγωδία είναι η ουσιαστικότερη προσπάθεια του ανθρώπου να καταλάβει τον κόσμο και τη σχέση του μ’ αυτόν, να πλησιάσει δηλαδή το ουσιαστικά ανθρώπινο, το βάθος της ανθρώπινης υπόστασης. Οι άνθρωποι ζητάμε να επι...

Οι γυναίκες επιχειρηματίες φέρνουν στην αγορά νέες ιδέες, διαφορετικές οπτικές και έναν πιο ανθρώπινο τρόπο διοίκησης

Αν και πολυλειτουργικό ον η γυναίκα της υπαίθρου, αν και παραγωγική και απολύτως χρήσιμη, πολλές φορές πνίγεται μέσα στο περιβάλλον όπου ζει, γιατί είναι έξυπνη και καταλαβαίνει ότι δεν της προσφέρονται ευκαιρίες ευθέως ανάλογες με τις ικανότητές της, με το δημιουργικό της πνεύμα και με τις ανάγκες της. Η έξοδος από τα αδιέξοδά της , όμως, μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνον αν οι γυναίκες αποφασίσουν να μπουν σε καινούργια χωράφια και να κοπιάσουν για   να καταλάβουν πώς λειτουργεί ο κόσμος των επαγγελματικών ευκαιριών σήμερα. Αυτό χρειάζεται αυτογνωσία και αποφασιστικότητα. Χρειάζεται έρευνα και συμβουλευτική. Χρειαζόμαστε πιο εξειδικευμένες γνώσεις για να πατήσουμε και να πάμε πιο μακριά. Στην περίπτωση, λοιπόν, της αγρότισσας, που παράγει ένα εξαιρετικό προϊόν, που ασκεί οικιακή οικο...

Το Κατηχητικό ήταν για μας, τα παιδιά του ’50 και του ’60, το δεύτερο (για να μην πω το πρώτο) σχολείο και το δεύτερο σπίτι μας

Κάθε φορά που ακούω για περιστατικά βίας μεταξύ παιδιών και κάθε στιγμή που έρχομαι σε επαφή με τα σημερινά παιδιά, που μοιάζουν να έχουν χάσει τον προορισμό, την ψυχή και το πνεύμα τους,  ο νους μου, ασυναίσθητα, πηγαίνει στο Κατηχητικό Σχολείο, ένα Σχολείο  που πολεμήθηκε συστηματικά, με πάθος και με μίσος από δήθεν «εκσυγχρονιστές  παιδαγωγούς», από δήθεν «αριστερούς» πολιτικούς χώρους, από αυτοπροσδιοριζόμενους «προοδευτικούς», από οπαδούς της δήθεν «ατομικής ελευθερίας» και των «δικαιωμάτων» των παιδιών, από δήθεν «πολυπράγμονες»  και  «ψαγμένους του πνεύματος» κι ένα σωρό άλλους περίεργους τύπους και ομάδες, που το μόνο που έκαναν (και κάνουν) στη ζωή τους ήταν (και είναι) να γυρίζουν διαρκώς ανάμεσά μας με έναν κασμά στο χέρι, για να κατεδαφίσουν ό,τι τους ενοχλεί,  ό,τι είναι ψηλ...

Αντί ο Δήμαρχος να επιδείξει την ελάχιστη συμπόνια που κάθε άνθρωπος με ενσυναίσθηση νιώθει απέναντι σε μια χαροκαμένη μάνα, επέλεξε να την κατηγορήσει επειδή άφηνε το αυτιστικό παιδί της να κυκλοφορεί ελεύθερο στους δρόμους της πόλης

 Ως Σύλλογος Γονέων, Κηδεμόνων και Φίλων Ατόμων με Αυτισμό, είναι αδύνατον να παραμείνουμε αμέτοχοι μπροστά στην ανοίκεια επίθεση που δέχτηκε από τον Δήμαρχο Άργους-Μυκηνών η μητέρα του 20χρονου Θοδωρή, ενός παιδιού στο Φάσμα του Αυτισμού που έχασε τόσο άδικα τη ζωή του.  Αντί ο Δήμαρχος να επιδείξει την ελάχιστη συμπόνια που κάθε άνθρωπος με ενσυναίσθηση νιώθει απέναντι σε μια χαροκαμένη μάνα, επέλεξε να την κατηγορήσει επειδή άφηνε το αυτιστικό παιδί της να κυκλοφορεί ελεύθερο στους δρόμους της πόλης.  Την ίδια στιγμή, δεν εξέφρασε ούτε μια αναφορά, ούτε την παραμικρή αμφιβολία για τις μοιραίες ενέργειες των αστυνομικών, οι οποίες καταδικάστηκαν τόσο από εκπροσώπους της ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ. όσο και από την πολιτική ηγεσία.  Ο ρόλος ενός Δημάρχου είναι να εκπροσωπεί και να μεριμνά γ...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85151-to-theatro-sti-zoi-mas-a-meros-v-apo-ton-dimitri-katsafana/ ) Η πορεία της Θεατρικής Δημιουργίας   Για λόγους μεθοδικούς, για να διευκολύνω τον αναγνώστη, θα ήθελα να έχει πρώτα μια κάπως συνολικότερη ιδέα της ιστορικής διαδρομής της θεατρικής δημιουργίας και ύστερα να τοποθετήσουμε το κύριο θέμα μας, που είναι η αττική Τραγωδία και Κωμωδία. Έχουμε πολλές φάσεις Θεάτρου, γιατί το πνεύμα του ανθρώπου δεν εφησυχάζει σε μια παγιωμένη και απολιθωμένη μορφή ζωής, γιατί καμιά τέχνη και κανένας πολιτισμός δεν τα εξάντλησε όλα. Το πνεύμα του ανθρώπου αναδημιουργεί και αναθεμελιώνει τον κόσμο, ιδρύοντας έτσι έναν άλλο κόσμο, δίπλα στον υπαρκτό, τον κόσμο της Ιδέας και της Αλήθειας. Θέατρα υπήρχαν και πρωτύτερα στα θε...

Παρακολουθούμε τον θίασο των σύγχρονων κομματικών σχηματισμών και των πέριξ αυτού παραφυάδων να επιδίδεται σε ένα αδιάκοπο, δημόσιο πολιτικό στριπτίζ

Όταν η Ιστορία περνάει από το χειρουργικό κρεβάτι της κρατικής εξουσίας, το πρώτο πράγμα που ακρωτηριάζεται είναι η μνήμη. Και στην Ελλάδα, η μνήμη δεν είναι απλώς ελαττωματική, είναι επιλεκτική, εξαργυρώσιμη και, εσχάτως, διαθέσιμη προς ενοικίαση. Η παράδοση εκείνη που κάποτε τρεφόταν με το αίμα των εκτελεστικών αποσπασμάτων και την παγωμένη αξιοπρέπεια των ξερονησιών, κατάφερε στις μέρες μας να μεταβολιστεί σε κάτι άπειρα πιο εξευτελιστικό. Σε μια καλοκουρδισμένη γραφειοκρατική ρουτίνα, σε μια αγορά μετακλητών υπαλλήλων και σε μια ρεαλιστική πολιτική της καρέκλας. Η ανάγκη να επιστρέψουμε στις αυθεντικές ιστορικές μαρτυρίες δεν είναι απλώς μια φιλολογική ή εκδοτική ανάγκη. Είναι ένα κατηγορητήριο. Ένα ανελέητο, δημόσιο ξεγύμνωμα της σημερινής πολιτικής αθλιότητας που αυτοαποκαλείται,...

Δεν χρειάζεται να γκρεμίσουμε την ιστορία. Χρειάζεται να τη φωτίσουμε. Δεν χρειάζεται να αλλάξουμε τον Λεωνίδα. Χρειάζεται να του δώσουμε τον χώρο που του αξίζει. Δεν χρειάζεται να κάνουμε υπερβολές. Χρειάζεται να κάνουμε τα αυτονόητα, με σοβαρότητα, αισθητική και σεβασμό

Υπάρχουν σημεία σε μια πόλη που δεν είναι απλώς χώροι διέλευσης. Είναι σημεία ταυτότητας. Είναι εικόνες που μένουν στη μνήμη του επισκέπτη. Είναι χώροι που μιλούν για την πόλη, πριν ακόμη μιλήσει κανείς. Ένας τέτοιος χώρος για τη Σπάρτη είναι ο χώρος μπροστά από το Δημοτικό Στάδιο, εκεί όπου δεσπόζει το άγαλμα του βασιλιά Λεωνίδα. Το άγαλμα του Λεωνίδα στήθηκε το 1968 και από τότε αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά, πιο επισκέψιμα και πιο φωτογραφημένα σημεία της Σπάρτης. Εκεί φτάνουν επισκέπτες από όλο τον κόσμο. Εκεί φωτογραφίζονται τουρίστες, αθλητές, μαθητές, σύλλογοι και αποστολές. Από εκεί ξεκινούν ή περνούν αθλητικές διοργανώσεις. Εκεί καταλήγει το Σπάρταθλον. Εκεί η Σπάρτη συναντά το βλέμμα του κόσμου. Και όμως, ο χώρος γύρω από το μνημείο παραμένει σχεδόν ο ίδιος εδώ και δεκαετί...

Στην Ελλάδα του σήμερα ΔΕΝ υπάρχει κάποιο κόμμα της «Αριστεράς», το οποίο να τοποθετείται στον χώρο αυτόν

Απ’ όταν στη Γαλλική Επανάσταση (1789) οι υποστηρικτές του βασιλιά κάθισαν στα δεξιά της Συνέλευσης και οι Επαναστάτες στα αριστερά, διαμορφώθηκαν οι δυο βασικοί πυλώνες της παγκόσμιας πολιτικής: Αριστερά και Δεξιά. Κι ενώ η Δεξιά είναι μια μονολιθική κατάσταση που πρεσβεύει την ελεύθερη αγορά, την ατομική ιδιοκτησία και τις συντηρητικές αξίες, η Αριστερά έχει μια ποικιλομορφία, που συχνά είναι δύσκολο έως αδύνατο να περιγράψεις τα όρια και τις διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των πολιτικών της εκφράσεων.   1.  Αριστερά είναι ο Σοσιαλισμός, όπου τα μέσα παραγωγής ανήκουν στην κοινωνία ή το κράτος και όχι σε ιδιώτες. Σύμφωνα με τη Μαρξιστική θεωρία ο Σοσιαλισμός προετοιμάζει την κοινωνία για να έρθει ο Κομμουνισμός, όπου η παραγωγή θα είναι τόσο μεγάλη, ώστε θα καλύπτονται ΟΛΕΣ οι ανάγκ...

Όταν σε μια περιοχή όπως ο Ασπρόπυργος ξεσπούν 460 πυρκαγιές μέσα σε δύο χρόνια, το να μιλάς για «ατυχία» είναι πολιτική απάτη

Αυτό που «οι αποδεκτοί δημοσιογράφοι» θα σπεύσουν να βαφτίσουν «ατυχές συμβάν» στον Ασπρόπυργο, είναι στην πραγματικότητα ένα κρυστάλλινο, υποδειγματικό εργοδοτικό έγκλημα. Δύο εργάτες κάνουν ηλεκτροσυγκόλληση δίπλα σε φιάλες υγραερίου. Γιατί; Διότι η ασφάλεια κοστίζει χρόνο και χρήμα, ενώ ο εργάτης αντικαθίσταται εύκολα και δωρεάν. Οι σπινθήρες φέρνουν την πρώτη ανάφλεξη. Και επειδή η νεοελληνική επιχειρηματικότητα λατρεύει το ρίσκο στις πλάτες των άλλων, δίπλα ακριβώς βρισκόταν σταθμευμένο ένα βυτιοφόρο – υποτίθεται άδειο, αλλά γεμάτο με τα εύφλεκτα υπολείμματα της απληστίας. Η δεύτερη έκρηξη ήταν απλώς η φυσική νομοτέλεια της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Το αποτέλεσμα; Έντεκα τραυματίες, με τρεις συνανθρώπους μας διασωληνωμένους σε κρίσιμη κατάσταση. Ένας 41χρονος κι ένας 54χρονος π...

Ψυχή και δημιουργός ΟΛΗΣ αυτής της μουσικής πανδαισίας, ο άξιος και ακάματος Μαέστρος της Δημοτικής Φιλαρμονικής Σπάρτης Σαράντος Κανελλάκος

Για μια ακόμα φορά, η Φιλαρμονική Σπάρτης, μάγεψε το πολυάριθμο μουσικόφιλο κοινό, το οποίο γέμισε τις κερκίδες του Σαϊνοπουλείου Αμφιθεάτρου, το βράδυ της Τετάρτης, 8 Ιουλίου 2026. Μελωδίες και τραγούδια του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, ερμηνευμένα αριστοτεχνικά, με συναίσθημα και ευαισθησία, από την Φιλαρμονική μπάντα και τους υπέροχους τραγουδιστές (τα δικά μας παιδιά), την Έλενα Φουντά και τον Νίκο Βορίλα, ήδη από τις πρώτες νότες, έστησαν στο νου μας μια λευκή οθόνη και πάνω της ζωντάνεψαν τις ταινίες, τους ηθοποιούς και τους ερμηνευτές, με τους οποίους κάποτε χαρήκαμε, συγκινηθήκαμε, αγαπήσαμε, γελάσαμε, κλάψαμε, ελπίσαμε... ζήσαμε. Και στον μουσικό επίλογο, (όχι ως «τελευταίος» αλλά ως παντοτινά Πρώτος) ο Διονύσης Σαββόπουλος, σε μια σειρά χαρακτηριστικών τραγουδιών του, μ...

Οι κουζίνες έχουν τα δικά τους καλοκαίρια. Και καλοκαίρι στην κουζίνα του Λάμπρου δε γίνεται χωρίς …γεμιστά

Αγνά κηπευτικά της ελληνικής γης, πιπεριές, ντομάτες, μελιτζάνες και κολοκυθάκια. Πρώτα  βγαίνει με το κοφτερό μαχαιράκι το καπάκι που θα σκεπάσει, στο τέλος, κάθε γεμιστό. Ύστερα αδειάζονται, με υπομονή, από τη Ματίνα και τον Λευτέρη, και, τέλος, γεμίζονται με τη μαγική όσο και απλή γέμιση, που έρχεται από τα χρόνια τα παλιά: Ρυζάκι δυο ειδών, γλασέ  και μπονέτ, για να μη «λασπώνει» η γέμιση, αρκετό κρεμμύδι ψιλοκομμένο, λίγο σκορδάκι για γεύση πιο ελληνική, φυλλαράκια δυόσμου και μαϊντανού για τη μυρωδιά, αλάτι, πιπέρι, λάδι της ελιάς, ανακάτεμα καλό, γέμισμα με το κουτάλι κάθε γεμιστού χωριστά και αράδιασμα στο ταψί, πλάι – πλάι, αδερφωμένα με τάξη, να δίνει το ένα στο άλλο τη νοστιμιά του. Πατατούλες ψιλοκομμένες, όσο χρειάζεται, για να ψηθούν καλά, να μην «κρατάνε» και να λιώνουν ...

Για τον Αλέξη Τσίπρα οι αμέσως επόμενες εκλογές δεν φαίνεται να αποτελούν τον τελικό στόχο, αλλά έναν ενδιάμεσο σταθμό στο πλαίσιο μιας ευρύτερης πολιτικής στρατηγικής

Η ρητορική ορισμένων κομμάτων της αντιπολίτευσης, σύμφωνα με την οποία ο Αλέξης Τσίπρας αποτελεί τον «βολικό αντίπαλο» του Κυριάκου Μητσοτάκη, αποδείχθηκε πολιτικά ατυχής για τους ίδιους τους εμπνευστές της. Όταν επαναλαμβάνεται διαρκώς ότι ο μοναδικός πραγματικός αντίπαλος του πρωθυπουργού είναι ο Αλέξης Τσίπρας, ενισχύεται στην κοινή γνώμη η αντίληψη ότι είναι και ο μόνος πολιτικός που διαθέτει τη δυναμική να αμφισβητήσει αποτελεσματικά τον πρωθυπουργό. Υπό αυτές τις συνθήκες, τμήμα των πολιτών που επιθυμούν πολιτική αλλαγή ή εκφράζουν δυσαρέσκεια προς την κυβέρνηση ενδέχεται να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ψήφος προς τον Αλέξη Τσίπρα αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική επιλογή που μπορεί να διαμορφώσει όρους εναλλαγής στην εξουσία. Με τον τρόπο αυτό, ένα επιχείρημα που στόχευε στην αποδυν...

Πρέπει να αξιοποιηθεί η θέση της κυρίας Ζυγά που έχει το τιμόνι όλου του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Είτε αθόρυβα είτε με θόρυβο πρέπει η σχολή να επιστρέψει πίσω για λόγους που δεν θα αναφέρω γιατί είναι αυτονόητοι.

Η συμπατριώτισσά μας με καταγωγή από το Βλαχιώτη Λακωνίας κα Σοφία Ζυγά εξελέγη πρόσφατα νέα πρύτανης του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Αυτό δεν είναι έκπληξη καθώς ήταν η μοναδική υποψήφια και πέτυχε σχεδόν το απόλυτο λαμβάνοντας 10 ψήφους από τους 11 που ψήφισαν. Μάλιστα είναι και η πρώτη γυναίκα που καταλαμβάνει αυτή τη θέση στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. Της εκφράζω λοιπόν τα θερμά μου συγχαρητήρια. Όπως μάθαμε από το διαδίκτυο το μήνυμά της και το όραμά της περικλείεται στην εξής παράγραφο: «Τα περιφερειακά ΑΕΙ οφείλουν να αποδείξουν ότι η έδρα στην Περιφέρεια δεν αποτελεί εμπόδιο ακαδημαϊκής ποιότητας, αλλά πρόκληση για ισχυρή ερευνητική παρουσία, ουσιαστική σύνδεση με τοπικές και περιφερειακές ανάγκες, διεθνείς συνεργασίες που αντισταθμίζουν τη γεωγραφική απόσταση και ποιότητα...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85135-to-theatro-sti-zoi-mas-a-meros-iv-apo-ton-dimitri-katsafana/ )   Το θέατρο, λοιπόν, είναι η παλαίστρα της ζωής, πάνω στην οποία άνθρωποι αληθινοί, όχι κινούμενες εικόνες, φαντασιακές, διατρέχουν τη σκηνή, αγωνίζονται, όπως σε καταιγίδα που ξέσπασε ξαφνικά μετά από σύντομη γαλήνη. Είναι σαν να βροντοφωνεί ο ουρανός, να διαμαρτύρεται η γη, μαύρα σύννεφα κι αστραπές να φωτίζουν το τοπίο, να φουσκώνει ο ωκεανός, να ψηλώνουν τα κύματα της τρικυμίας. Νοιώθεις για μια στιγμή να χάνεσαι, δέος σε κατέχει, ενώ ταυτόχρονα νοιώθεις ασφαλισμένος από τον άμεσο κίνδυνο καθώς εσύ είσαι στην ακτή, στη θέση του θεατή. Εσύ, ο θεατής, συμμετέχεις αισθητικά στη δράση των στοιχείων, όπως σε μια μουσική συμφωνία. Αναβρύζει μέσα σου, παρ...

Στοχασμοί πάνω στην επιλεκτική κρατική αμνησία και τη βιομηχανία των ενόχων

Η περίφημη σκηνή από τον «Μπακαλόγατο», τι θυμάστε πιστεύω, όπου ο θρυλικός Ζήκος ωρύεται «μαλώνεις ρε;» κι όταν ο Ρίζος του απαντά «μαλώνω», εκείνος γυρνάει έντρομος προς την υποτιθέμενη προστασία του φωνάζοντας «μην ακούς τι λέω, κράτα με», δεν είναι πια μια παλιά ασπρόμαυρη κωμωδία. Αν ζούσε σήμερα ο Κώστας Χατζηχρήστος, ο κορυφαίος αυτός ανατομικός αναλυτής της ρωμέικης ψυχοσύνθεσης μέσω της φάρσας, θα έτριβε τα χέρια του. Είναι το επίσημο εγχειρίδιο άσκησης κυβερνητικής πολιτικής και κρατικής ασφάλειας σε αυτή τη γεμάτη εκπλήξεις γωνιά των Βαλκανίων. Μετά το αποτρόπαιο έγκλημα της Θεσσαλονίκης, η σημειολογία του εγχώριου παρακράτους ξεπέρασε κάθε όριο ανεκτικότητας. Παρακολουθούμε το γνωστό, θλιβερό υπερθέαμα, κυβερνητικά και κομματικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας να προβαίνουν σε...

Αλαβάνος: «Τέτοιοι άνθρωποι θα πρέπει να πάνε να γονατίσουν μπροστά σε έναν δεσπότη και να ζητήσουν συγγνώμη για αυτά που έχουν κάνει σε βάρος της Ελλάδας»

Ο Τσίπρας έγινε αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ χάρη στο «δαχτυλίδι της διαδοχής»  που του δόθηκε. Έτσι καταγράφηκε στην πολιτική ιστορία η στρατηγική απόφαση του Αλέκου Αλαβάνου να προτείνει τον Αλέξη Τσίπρα για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια, ΔΕΝ περιποιεί τιμή σε κανέναν πολιτικό να γίνεται αρχηγός με «δαχτυλίδι διαδοχής», αλλά ας το προσπεράσουμε, διότι κυρίαρχη σημασία έχει η κατοπινή άποψη εκείνου που έδωσε το δαχτυλίδι. Εν προκειμένω, ο μέντορας και πολιτικός πατέρας του Τσίπρα, ο Αλαβάνος, εμφανίζεται (και είναι) πλήρως απογοητευμένος από τον διάδοχο που επέλεξε και επέβαλε στον ΣΥΡΙΖΑ, το 2008:   -Αναφερόμενος στο «δαχτυλίδι» που έδωσε στον Τσίπρα, ο Αλ. Αλαβάνος σημειώνει: «Να δεχθώ το δικό μου μέρος ευθύνης, με μια βεβιασμένη, επιπόλαιη κίνηση, για μια νέα ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, την π...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85106-anti-prologou-gia-to-theatro-a-meros-iii-apo-ton-dimitri-katsafana/ )   Θα αποφύγω την άσκοπη περιπλάνηση να δώσω μια θεωρητική απάντηση, ένα δηλαδή λογικό και σαφή ορισμό. Είναι πράγματα στη ζωή που δεν ορίζονται λογικά, αλλά μόνο περιγράφονται. Η άκρα ορθολογούσα σκέψη, η μονομερής θετικιστική αντίληψη της ζωής εξόρισαν, στον αιώνα μας, την Ποίηση, αφαιρέσαμε και τα τελευταία πέπλα από τη ζωή. Διαφωτίσαμε τα πάντα, λέει ο Κάρολος Γιουνγκ, και όμως υπάρχουν «φαντάσματα». Τί είναι, λοιπόν, η θεατρική δημιουργία; Οπωσδήποτε είναι παιδί της Τέχνης και της Ζωής. Αλλά μήπως ξέρουμε σε όλο το βάθος και το πλάτος, τί είναι τέχνη και τί ζωή; Δεν μπορούμε να ειπούμε την τελευταία λέξη, γιατί εδώ δεν έχουμε να κάνουμε τόσο...

«Ο Πρωθυπουργός άρχει, αλλά δεν ευθύνεται· ελπίζει, αλλά δεν γνωρίζει· υπόσχεται τα πάντα, αλλά δεν φταίει σε τίποτα»

Φαντάζεστε να ζούσε ο Μακιαβέλι στην σημερινή Ελλάδα; Δεν θα έγραφε ποτέ τον Ηγεμόνα. Θα αυτοκτονούσε καταπίνοντας το μελάνι του, ανίκανος να συλλάβει την ανώτερη μορφή πολιτικής σχιζοφρένειας που ευδοκιμεί στην πατρίδα μας. Διότι πώς να τιθασεύσεις με ορθολογική πολιτική θεωρία μια χώρα όπου ο ανώτατος άρχων της εκτελεστικής εξουσίας, ο άνθρωπος που κρατάει τα κλειδιά του εθνικού θησαυροφυλακίου, ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης, ο ρυθμιστής της αγοράς και των πεπρωμένων μας, μεταβάλλεται αιφνιδίως σε πλανόδιο ασκητή, ο οποίος απλώς «ελπίζει» να πέσει η τιμή της φέτας, του ελαιόλαδου και του ψωμιού και άλλων ειδών του νοικοκυριού, της ενέργειας και των καυσίμων; Το να ελπίζει ο πρωθυπουργός μιας χώρας για την ευημερία των πολιτών του, είναι σαν να ελπίζει ο χειρουργός, την ώρα που σου ανο...

Σαν νέοι στην Ακαδημία ρωτήσαμε τους παλαιότερους: «Πού θα φάμε, βρε παιδιά;» και η απάντηση που πήραμε, ομοθυμαδόν, ήταν: Στον «Γέρο του Μοριά»

Όταν πέρασα στην Παιδαγωγική Ακαδημία της  Τρίπολης, στα 1974, μας έδωσαν κουπόνια σίτισης, τα οποία εκείνη τη χρονιά ήταν 30 δρχ  για κάθε μέρα (την επομένη έγιναν 20 δρχ). Με τα κουπόνια αυτά, πηγαίναμε σε εστιατόρια της Τρίπολης που ήταν συμβεβλημένα με την Ακαδημία και τρώγαμε δωρεάν, μέχρι 30 δρχ  ημερησίως.  Αφού τρώγαμε, πληρώναμε με το κουπόνι και το εστιατόριο μας έδινε ρέστα, μετρητά, από 30 δρχ. Ήταν μια ωραία κατάσταση, αφού, μαθημένοι στο πνεύμα οικονομίας από τα σπίτια μας, φεύγαμε κάθε μεσημέρι από τα εστιατόρια με καλό χαρτζιλίκι στην τσέπη, αρκετό για να φάμε κάτι φθηνό ΚΑΙ το βράδυ και να μας μείνουν και χρήματα για κανένα σινεμαδάκι ή για να παίξουμε μπιλιάρδο και ποδοσφαιράκια στα σφαιριστήρια της ΙΒ΄. Το κουπόνι των 30 δρχ για εκείνη την περίοδο ήταν πολύ πλούσιο και...

Η Σπάρτη διαθέτει ανθρώπινο δυναμικό ικανό να παράγει πολιτισμό με ποιότητα και διάρκεια. Αυτό που απουσιάζει είναι μια δημοτική αρχή που να μπορεί να σταθεί στο ύψος αυτής της δυνατότητας

Ο πολιτισμός δεν αποτελεί επικοινωνιακό στολίδι ούτε ένα πρόγραμμα εκδηλώσεων για φωτογραφίες και εντυπώσεις. Είναι θεσμικός πυλώνας κάθε πόλης και απαιτεί σοβαρό σχεδιασμό, συνέπεια και απόλυτο σεβασμό προς τους ανθρώπους και τους φορείς που τον υπηρετούν. Στη Σπάρτη, δυόμισι χρόνια μετά την ανάληψη της δημοτικής αρχής, το αποτέλεσμα στον πολιτισμό δεν είναι απλώς φτωχό. Είναι αποσπασματικό και χωρίς κατεύθυνση. Η απουσία ενιαίας στρατηγικής δεν φαίνεται μόνο στον σχεδιασμό, αλλά και στη συνολική εικόνα μιας διοίκησης που κινείται περισσότερο με τη λογική της διαχείρισης της στιγμής παρά με όρους στρατηγικού σχεδιασμού. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι η αποδιοργάνωση πλέον δεν κρύβεται. Αντίθετα, αποτυπώνεται στις ίδιες τις σχέσεις του Δήμου με τους ανθρώπους του πολιτισμού. Όταν φορεί...

Από το 1968 μέχρι σήμερα. Περιμένοντας το επόμενο μνημείο.

Η Τρίπολη τίμησε τον Κολοκοτρώνη. Η Σπάρτη ποιον περιμένει να τιμήσει; Στην Τρίπολη, η επανατοποθέτηση του ανδριάντα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη πραγματοποιήθηκε με κάθε επισημότητα και παρουσία πολλών επισήμων. Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους βρέθηκε και ο Δήμαρχος Σπάρτης, κύριος Βακαλόπουλος  τιμώντας μια σημαντική στιγμή για μια πόλη που γνωρίζει να αναδεικνύει τα σύμβολα και την ιστορική της μνήμη. Και εύλογα γεννιέται ένα ερώτημα. Αν η Τρίπολη τιμά τον Κολοκοτρώνη, η Σπάρτη πότε θα τιμήσει ουσιαστικά τη δική της ιστορία; Πότε θα δούμε στην καρδιά της πόλης ένα νέο μνημείο αντάξιο του ονόματος της Σπάρτης. Ένα έργο που θα εμπνέει κατοίκους και επισκέπτες. Ένα άγαλμα, ένα σύμβολο, ένα τοπόσημο που θα υπενθυμίζει σε όλους ποια είναι αυτή η πόλη και ποια κληρονομιά κουβαλά. Ευτυχ...

Από το τέλος του 19ου αι. ξεκίνησε η σταδιακή καταστροφή του γραφικού αυτού λόφου, προκειμένου, πρώτα, να περάσει μέσα απ’ αυτόν ο δρόμος προς Γύθειο και για να γίνουν εκεί, αργότερα, τα σχολικά συγκροτήματα

Εδώ που χτίστηκε η νέα Σπάρτη, υπήρχαν πέντε Λόφοι : Ο λόφος της σημερινής Ευαγγελιστρίας (Τουρκοβούνι) Ο λόφος του «ΞΕΝΙΑ» Ο λόφος «Τούμπανο», πίσω από το κλειστό Γυμναστήριο Ο λόφος της Ακρόπολης της Αρχαίας Σπάρτης και Ο λόφος «Μετέωρα», στην έξοδο της πόλης προς Γύθειο, εκεί που είναι σήμερα τα Γυμνάσια-Λύκεια. Από τους πέντε αυτούς λόφους της Σπάρτης, ο λόφος των Μετεώρων έχει, πλέον, ισοπεδωθεί και εξαφανιστεί. Ήταν ένας πανέμορφος χωματόλοφος, ίσου περίπου ύψους με τους άλλους τέσσερις, κατάφυτος από πεύκα, κυπαρίσσια, ελιές, ευκαλύπτους, καρποφόρα δέντρα, πικροδάφνες, θάμνους κ.α., με κάποια  πολύ αραιά και διάσπαρτα σπίτια, πάνω του. Οι πρώτοι Σπαρτιάτες του έδωσαν την ονομασία «Μετέωρα», επειδή στεκόταν πιο ψηλά απ’ την πόλη, η οποία απλωνόταν πανοραμικά μπροστά του, πα...

Το παιδί ζει μια διπλή ζωή, το πρωί παριστάνει τον μαθητή σε ένα κτίριο που θυμίζει εγκαταλελειμμένη δημόσια υπηρεσία της δεκαετίας του ΄80, και το απόγευμα τρέχει να αγοράσει την ελπίδα της εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο

Μια ακόμη σχολική χρονιά έφτασε στο τέλος της. Τι παίρνει, τι αφήνει πίσω της.  Ας συνεννοηθούμε για να μη χανόμαστε στις μεταφράσεις. Στην Ελλάδα, τη χώρα που εφηύρε τα πάντα και δεν κατάλαβε τίποτα, έχουμε μια παράξενη εμμονή, βαφτίζουμε «πρόβλημα συμπεριφοράς» την κραυγή ενός ανθρώπου που πνίγεται. Και επειδή ως λαός έχουμε μια έμφυτη κλίση στον σαδισμό, αντί για σωσίβιο, του πετάμε μια εγκύκλιο περί πειθαρχίας και μια απειλή αποβολής. Έτσι, για να μάθει ο νεαρός να σέβεται τους θεσμούς που τον προορίζουν για το ράφι της ανεργίας ή για το «brain drain», αυτή την κομψή ονομασία της σύγχρονης προσφυγιάς των πτυχίων. Διαβάζω τα νούμερα του ΟΟΣΑ και της UNESCO και, ομολογουμένως, ζηλεύω. Όχι τα παιδιά, αλλά το θράσος μας. Είμαστε στην 7η χειρότερη θέση παγκοσμίως στην ικανοποίηση των μα...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85072-anti-prologou-gia-to-theatro-a-meros-ii-apo-ton-dimitri-katsafana/ )   Οι Αθηναίοι πολίτες, διαισθανόμενοι τον ερχομό του Αισχύλου, του Σοφοκλή, του Ευριπίδη, του Αριστοφάνη, έφτιαξαν θέατρο από πέτρα. Χωρίς στέγη, με τον ουρανό για ταβάνι και το φως της ημέρας για φωτισμό. Από εκείνη τη στιγμή γέμισε όλη η Ελλάδα με θέατρα. Τα καλοκαίρια σήμερα στις εθνικές σκηνές, στην Επίδαυρο, στο Ηρώδειο, στη Δωδώνη, στους Φιλίππους, και θα προσθέσω, και στο Σαϊνοπούλειο Θέατρο, το χτισμένο ανάμεσα στο Βυζαντινό Μυστρά και στην αρχαία Σπάρτη, παρουσιάζεται πυκνή συρροή κόσμου. Και ας μη νομισθεί, όπως παρατηρούσε παλαιότερα ο Κ. Κουν, ότι στην Αμερική γεμίζουν τα θέατρα. Εμπορική επιτυχία θεωρείται «αν ανεβαστεί έργο του Ανου...

Στα χρόνια που έρχονται οι συνέπειες θα είναι περισσότερες και πιο εμφανείς σε όλα τα επίπεδα. Μόνο που η κοινωνία μας δεν θα μπορεί να αντιδράσει αποτελεσματικά, αφού επέτρεψε τον αυτοευνουχισμό της.

Όταν τολμά κάποιος να θίξει τέτοιου είδους θέματα όπως αυτό που θα μας απασχολήσει σήμερα κινδυνεύει να χαρακτηριστεί: οπισθοδρομικός, συντηρητικός, ομοφοβικος, αντιφεμινιστής κ.ο.κ. Μια απλή ματιά, όμως, σε όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας και χαρακτηρίζουν την κοινωνία μας στην εποχή της ελευθεριότητας, της χυδαιότητας, του ευτελισμού των αξιών και της καταβαράθρωσης των ιδανικών  που ζούμε μας οδηγούν αβίαστα σε ένα κοινό συμπέρασμα: όλα οφείλονται στην απαξίωση της παραδοσιακής οικογένειας που εφαρμόστηκε σε όλα τα επίπεδα τις τελευταίες δεκαετίες και τη διάλυσή της που επιχειρείται στην εποχή μας με την προσπάθεια να εξομοιωθεί με νέας μορφής οικογένειες όπου ο πατέρας και η μητέρα ανήκουν στο ίδιο φύλο, τα παιδιά χάνουν τα πρότυπά τους και συνηθίζουν στην ιδέα ότι άνδρας και γυναίκα δ...

Ως πότε θα πηγαίνουμε προς τα πίσω, όταν οι άλλοι τρέχουν ολοταχώς προς τα εμπρός;

Παλαιολόγου    Ο δήμος Σπάρτης πρέπει να κατανοήσει και να αποδεχθεί ότι το «καλντερίμι» της Παλαιολόγου (έργο των προηγούμενων δημοτικών αρχών) ΔΕΝ γιατρεύεται με μπαλώματα. Προσφάτως, συνεργείο του δήμου, έριξε τσιμέντο σε σημεία που το καλντερίμι έχει βουλιάξει και οι κυβόλιθοι έχουν αποδιοργανωθεί. Προχθές, άλλο συνεργείο, ξήλωνε σε ένα σημείο τους κυβόλιθους και τους επανατοποθετούσε!!! Έτσι τώρα υπάρχει ένα καλντερίμι που τα έχει ΟΛΑ: Βουλιάγματα, αποδιοργανωμένους κυβόλιθους, μπαλώματα με τσιμέντο και σημεία με επανατοποθετημένους κυβόλιθους. Εδώ χρειάζεται μια γενναία απόφαση από τον δήμο: Να αναζητήσει και να βρει τον προσφορότερο τρόπο να το αποκαταστήσει εξ αρχής και, βεβαίως, να δει ΤΙ ακριβώς θα γίνει με την απαράδεκτη (για μένα και για πολλούς) παρέμβαση που έγι...

Αν η ιστορική ανάλυση γίνεται με όρους οπαδικού καφενείου, τότε ας τους επιστρέψουμε το επιχείρημα, η δική τους παράταξη, ο καπιταλισμός, ο ιμπεριαλισμός και η «ελεύθερη αγορά», τι ακριβώς προσέφεραν στην ανθρωπότητα;

Ας σοβαρευτούμε λίγο, αν και η εγχώρια πολιτική σκηνή δεν προσφέρεται για πολιτική ανάλυση αλλά για επείγουσα εισαγωγή στο Δρομοκαΐτειο. Διαβάζω ότι ο γνωστός τηλε-πασπαρτού και νυν Υπουργός, Άδωνις Γεωργιάδης, δήλωσε πως δίνει «τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής του» για τη «συντριβή της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς». Αν ζούσε ο Ζακ Λακάν, θα του έστελνε λουλούδια. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με πολιτικό λόγο, αλλά με την απόλυτη ενσάρκωση της ψυχαναλυτικής jouissance, την ηδονική απόλαυση του συμπτώματος. Ο Άδωνις δεν πολεμά την Αριστερά. Πολεμά ένα φάντασμα, έναν φαντασιακό εχθρό τον οποίο έχει απόλυτη ανάγκη για να υπάρξει ως πολιτικό υποκείμενο. Ο «πολεμιστής» χρειάζεται απεγνωσμένα το «τέρας». Είναι μια κλασική περίπτωση μετα-ψυχροπολεμικού αντικομουνισμού, όσο λιγότερο υπαρκτός ...

Κύριοι του SRARTAN RACE στο καλό και κάποτε στο επανιδείν!

Τις τελευταίες ημέρες έχει ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση γύρω από το μέλλον του Spartan Race στη Σπάρτη και το υψηλό οικονομικό κόστος που απαιτείται για να παραμείνει η διοργάνωση στην πόλη. Αναμφίβολα πρόκειται για μια σημαντική εκδήλωση που προβάλλει το όνομα της Σπάρτης σε ολόκληρο τον κόσμο και προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες. Όμως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν πρέπει ή δεν πρέπει να δοθούν χρήματα για μια διοργάνωση. Το πραγματικό ερώτημα είναι τι μένει στη Σπάρτη όταν τα φώτα σβήσουν και οι επισκέπτες αναχωρήσουν. Ακόμη και αν βρεθούν τα χρήματα φέτος, τι θα συμβεί τα επόμενα χρόνια. Μπορεί ένας Δήμος να καλύπτει επ΄ αόριστον τόσο μεγάλα ποσά; Και ακόμη κι αν αυτό καταστεί εφικτό, ποια είναι η μόνιμη παρακαταθήκη που αφήνεται στην πόλη; Οι μεγάλες διοργανώσεις δεν παραμέ...

Όπως βλέπετε στη φωτογραφία το ένα χέρι είναι άσπρο το άλλο είναι σκούρο. Το άσπρο είναι το δικό μου το σκούρο είναι του άλλου κυρίου. Είναι Ρομά κοντά στην ηλικία μου με παιδιά και με εγγόνια

Μόλις πριν λίγο τελείωσε μία από τις ομορφότερες παρέες που έκανα ποτέ στην μέχρι τώρα ζωή μου.  Όπως βλέπετε στη φωτογραφία το ένα χέρι είναι άσπρο το άλλο είναι σκούρο. Το άσπρο είναι το δικό μου το σκούρο είναι του άλλου κυρίου. Είναι Ρομά κοντά στην ηλικία μου με παιδιά και με εγγόνια.  Επειδή ό,τι πιστεύω το πιστεύω χωρίς να αλλάζω το παραμικρό δηλαδή χωρίς να βάζω νερό στο κρασί μου και έχω και απόψεις οι οποίες είναι σταθερές και αδιαπραγμάτευτες που στη σύγχρονη εποχή θεωρούνται demonde με έχουνε πει τα πάντα.  Ακραίο, ρατσιστή, φασίστα, μισαλλόδοξο ορισμένοι με βρίζουν με λένε χίλια για δύο. Όμως αμφιβάλλω αν ένας από αυτούς θα καθότανε στο ίδιο παγκάκι με αυτούς τους κυρίους περίπου μία ώρα που έκατσα εγώ ώσπου φύγανε αυτοί για να πάνε σπίτι τους. Εγώ πάντως γού...

Γιατί ο λόγος του πολίτη, όταν δεν χάνεται στη σιωπή, έχει δύναμη. Μπορεί να γίνει σκέψη. Και η σκέψη, όταν καταγράφεται, μπορεί να γίνει αφορμή για διάλογο, προβληματισμό και αφύπνιση

Από τις πλατείες, τους δρόμους και τις απλές συναντήσεις, γεννιέται ο λόγος της πόλης. Λόγος χωρίς υστεροβουλία. Λόγος που ζητά να ακουστεί. Δεν γράφονται όλα τα κείμενα πίσω από ένα γραφείο. Δεν γεννιούνται όλα μέσα στη σιωπή ενός δωματίου, ούτε ξεκινούν πάντα από μια έτοιμη ιδέα. Πολλές φορές, ο πιο αληθινός λόγος γεννιέται στον δρόμο. Εκεί όπου συναντιούνται οι άνθρωποι, εκεί όπου ακούγονται τα παράπονα, οι απορίες, οι αγωνίες και οι σκέψεις για την πόλη. Εκεί, μέσα στην καθημερινότητα, πέφτει ο πρώτος σπόρος. Πολλά από τα κείμενα που γράφονται για τη Σπάρτη ξεκινούν από απλές συζητήσεις με συμπολίτες. Από μια κουβέντα στην πλατεία, από μια παρατήρηση σε ένα μαγαζί, από ένα σχόλιο στον δρόμο, από μια εικόνα που κάποιος βλέπει και δεν μπορεί να την προσπεράσει αδιάφορα. Μια φράση π...

Η κυβέρνηση σου λέει: «Εγώ σου έδωσα το υπερσύγχρονο ψηφιακό εργαλείο. Σου έδειξα τις τιμές. Από εδώ και πέρα, η ευθύνη είναι δική σου».

Ζούμε σε μια χώρα ευλογημένη. Μια χώρα όπου η επιστήμη της πολιτικής οικονομίας δεν μελετάται πλέον στα συγγράμματα του Μαρξ, του Κέινς ή του Φρίντμαν, αλλά στις σελίδες των κρατικών προϋπολογισμών και στα ψηφιακά ληξιαρχεία των νεοσύστατων εταιρειών πληροφορικής. Η κυβέρνηση του Μεγάλου Εκσυγχρονιστή, του Μητσοτάκη της σημειωτικής και του 112, χτύπησε ξανά. Το τέρας του πληθωρισμού, αυτό το ανήμερο θεριό που κατασπαράζει τους μισθούς των ιθαγενών, βρήκε επιτέλους τον δάσκαλό του. Όχι, μην περιμένετε ελέγχους στα καρτέλ, ούτε μείωση του ΦΠΑ, αυτά είναι αναχρονιστικές κομμουνιστικές ιδέες. Η λύση είναι μία, είναι οραματική και, πάνω απ΄ όλα, είναι ψηφιακή. Η πλατφόρμα «PosoKanei». Η Ντόρα θα το έλεγε «καταπληκτικό» και θα είχε δίκιο. Χρειαζόταν η προσωπική παρέμβαση του Κυριάκου Μητσο...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85054-anti-prologou-gia-to-theatro-apo-ton-dimitri-katsafana/ )    Λοιπόν, αν ο Αισχύλος είναι ο κεραυνός και ο ωκεανός της δραματικής ποίησης, ο Σοφοκλής είναι το αηδόνι του Κολωνού που κάποτε μάγεψε τους ανθρώπους με την τελειότητά του. Όμως και ως τα σήμερα τις νύχτες στο ιερό άλσος, «ακόμη αργολαλεί του Κολωνού τ’ αηδόνι». Και τίποτα δεν μπορούμε να πιάσουμε από τη ματιά και τη ζωή τους, όπως και κάθε ανθρώπου, αν δεν επικοινωνήσουμε με τη δραματική τους ένταση. Χωρίς κοινή δόνηση δεν ανακαλύπτουμε τον πλάστη του έργου, τον ποιητή. Έχουμε μόνο γνώσεις, απαραίτητες βέβαια, αλλά χωρίς φλέβα ζωής. Φιλόλογοι και σκηνοθέτες προσπαθούμε έκτοτε να τους ερμηνεύσουμε. Και είναι φορές που μοιάζουμε με τα παιδιά, που με τα βρό...