Στα δύσκολα πετούν ψηλά. Πετούν παιανίζοντας από φόβο ή από χαρά. Δεν έμαθα ποτέ την διαφορά.

Αγαπώ όλα τα πετεινά του ουρανού. Όλα. Χωρίς λόγο. Ίσως, φαντάζομαι, γιατί τα περισσότερα δεν έχουν άμυνας πολλούς μηχανισμούς  Σχεδόν κανέναν εκτός απ᾽ το πέταγμα τους. Κι εμένα μ᾽ αρέσουν τα ανοχύρωτα πράγματα και οι ανοχύρωτοι και από επιλογή ανυπεράσπιστοι  άνθρωποι μου αρέσουν. Μου αρέσουν ύστερα τα πετούμενα γιατί είναι ελαφριά. Πώς αλλιώς άλλωστε αφού έτσι πρέπει για να πετούν. Δεν χρειάζονται βάρη περιττά και δεν τα έχουν. Έτσι μου φέρνουν  στους πένητες του κόσμου τούτου, όσους έχουν επιλέξει να μοιράζουν άπλετα τα πλούτη, κι όλα όσα θα τους έκαναν σημαντικούς, να αποφεύγουν συστηματικά. Πιο πολύ όμως από όλα τα πουλιά αγαπώ τους κορυδαλλούς. Παιδί τους είδα να πετούν πάνω απ᾽ τα χρυσά  θερισμένα του χωριού, καλοκαίρι καιρό, τους είδα στα υγρά σούρουπα του Οκτώβρη να σκαλίζο...

Είναι απορίας άξιον αν μπορεί μια τέτοια κυβερνητική πολιτική να βγάλει την Ελλάδα από τις συμπληγάδες της οικονομικής κρίσης που επιφέρει πλήθος κοινωνικών προβλημάτων και καθιστά τη ζωή των μη προνομιούχων τάξεων δύσκολη και δυσβάστακτη

Η Δημοκρατία ως πολίτευμα έχει ως συστατικό στοιχείο την εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία κατά την εκλογική βούληση του λαού. Έτσι είτε συμφωνά κάποιος με ένα κόμμα που εξελέγη και ασκεί την κυβερνητική εξουσία, είτε διαφωνεί για διάφορους λόγους, είναι υποχρεωμένος ως δημοκρατικός πολίτης να παρακολουθεί την κυβερνητική πολιτική κι όταν χρειάζεται να ασκεί την πρέπουσα κριτική. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κυβερνά επί μία επταετία με ευνοϊκές συνθήκες που δεν τις είχε καμία άλλη προηγούμενη κυβέρνηση. Ενδεικτικά: Παρέλαβε την Ελλάδα απαλλαγμένη από τα μνημόνια της αυταρχικής επιβολής των ευρωπαίων και μη δανειστών της χρεωκοπημένης χώρας μας, με ρυθμισμένο το χρέος, με κουμπαρά 35 δις στο κρατικό ταμείο, με την κοινωνία ταλαιπωρημένη αλλά με το κεφάλι ψηλά, χάρις στη γενναία απόφαση του ...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα «Ο ΧΘΕΣΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΕΖΗΣΑ» (ΕΚΔΟΣΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΣΠΑΡΤΗΣ Σπάρτη 2019, σσ. 56-59)

Οι πρώτοι Ιταλοί αιχμάλωτοι στα χωριά μας   Πρέπει να ήταν γύρω στις 10 με 15 Απριλίου, όταν δηλαδή ο ελληνικός στρατός αντιστεκόταν, περικυκλωμένος από τα γερμανικά στρατεύματα στη γραμμή Μεταξά, στη Μακεδονία. Έβλεπα έκπληκτος τους πρώτους Ιταλούς αιχμαλώτους να περνούν από το χωριό. Τους συνόδευαν δύο μονάχα δικοί μας στρατιώτες. Ο ένας έφερε το βαθμό του δεκανέα. Αυτοί μόνο. Ο ένας μπροστά και ο άλλος στο τέλος μιας ατέλειωτης σταχτοπράσινης ανθρώπινης κολώνας που κυριολεκτικά σερνόταν στο δρόμο. Σερνόταν το δύστυχο ανθρώπινο κοπάδι. Σέρνονταν κατάκοποι οι Ιταλοί αιχμάλωτοι και οι δύο έλληνες στρατιώτες. Τους βάραινε πιο πολύ το όπλο τους και η χλαίνη που κρατούσαν. Σπεύδω και παίρνω τη χλαίνη του ενός. Η μυρωδιά της ερχόταν από τα βουνά της Αλβανίας. Δεν πατούσα στη γη. Γιατί να...

Η πόλη δεν χρειάζεται να κατασκευάσει άλλον μύθο. Χρειάζεται να δείξει αυτόν που ήδη έχει

Υπάρχουν πόλεις που χρειάζονται χρόνο για να εξηγήσουν ποια είναι. Και υπάρχουν πόλεις που το όνομά τους προηγείται της εικόνας τους. Η Σπάρτη ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Δεν είναι ένας άγνωστος τόπος που περιμένει να συστηθεί. Είναι ένα παγκόσμιο όνομα, βαθιά χαραγμένο στην ιστορική μνήμη. Ένα όνομα που γεννά προσδοκία, συγκίνηση και σεβασμό πολύ πριν ο επισκέπτης φτάσει στα όριά της. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο για τους αθλητές που έρχονται από κάθε γωνιά της γης. Δεν φτάνουν εδώ μόνο για έναν αγώνα, έναν τερματισμό ή μια συμμετοχή. Έρχονται έχοντας ήδη μέσα τους μια εικόνα της Σπάρτης. Τη Σπάρτη της αντοχής, της πειθαρχίας, της αρετής, της υπέρβασης, της θυσίας και του μέτρου. Και αυτή η προσδοκία είναι ίσως ένα από τα πολυτιμότερα κεφάλαια που διαθέτει η πόλη. Η στιγμή της αλήθ...

Καθισμένο εκεί, στο «σπιτάκι» του, κάθε πρωί, «μιλάει» ασταμάτητα, με τρίλιες όμορφες και φωνούλες γλυκές.

Δίπλα από το σπίτι μου, είναι ένα άλλο σπίτι με κήπο και μέσα στο κήπο μια πορτοκαλιά. Εκεί στην πορτοκαλιά, μέσα στα πυκνά της φυλλώματα, πρέπει να έχει φτιάξει τη φωλιά του και να ετοιμάζεται για τον χειμώνα, ένα πουλάκι του Θεού.  Δεν ξέρω τι πουλάκι είναι…δεν το έχω δει ποτέ…κι ας είναι τόσο κοντά μου, μιας και είναι ντροπαλό και διακριτικό, έτσι όπως πρέπει να είναι η ομορφιά.  Καθισμένο εκεί, στο «σπιτάκι» του, κάθε πρωί, «μιλάει» ασταμάτητα, με τρίλιες όμορφες και φωνούλες γλυκές. Δεν καταλαβαίνω ΤΙ λέει.  Καταλαβαίνει, όμως, η καρδιά μου. ...

Η Σπάρτη, με πολλούς τρόπους, κραυγάζει «βοήθεια» για τη λύση (ή τουλάχιστον τη βελτίωση) του Νο1 χρόνιου προβλήματός της, που είναι το κυκλοφοριακό

Δευτέρα, 28-9-2026, πρωί, στην οδό Γκορτσολόγου, με κατεύθυνση προς την Όθωνος-Αμαλίας: Νομίμως είναι παρκαρισμένα αυτοκίνητα δεξιά και αριστερά στην οδό. Νομίμως ένα βαρύ όχημα προσπαθεί να  διασχίσει την οδό, παίζοντας με τα χιλιοστά, για να μπορέσει να περάσει από τις Συμπληγάδες, σιγά - σιγά, σταματώντας - ξεκινώντας, σταματώντας - ξεκινώντας… βγάζοντας, τελικά, τον συνοδηγό στο οδόστρωμα για κουμάντο. Πίσω από το φορτηγό καραβάνι αγανακτισμένων γιωταχήδων που θέλουν να πάνε στις δουλειές τους κι έχουν μπλοκαριστεί στον κεντρικό δρόμο της πόλης. Τελικά, σε μια πόλη ΔΕΝ μπορεί να είναι όλα… νόμιμα: Ή σε κάποιους δρόμους θα απαγορευτεί το παρκάρισμα και στις δυο πλευρές… Ή θα υπάρξει ωράριο τροφοδοσίας καταστημάτων και εκφόρτωσης εμπορευμάτων, εκ μέρους του δήμου Σπάρτης, όπω...

Το ερώτημα είναι ένα, αμείλικτο και πολιτικό: «ποιος κρατάει το κουμπί»

Το κείμενο του Μπέρνι Σάντερς, του εμβληματικού Αμερικανού γερουσιαστή από το Βερμόντ, της πιο αναγνωρίσιμης αριστερής και προοδευτικής φωνής στην πολιτική σκηνή των ΗΠΑ, που εδώ και δεκαετίες τα βάζει με τα μεγάλα συμφέροντα και την ανεξέλεγκτη ισχύ του κεφαλαίου, δεν είναι απλώς μια πολιτική ομιλία. Είναι ένας επικήδειος για τον ρομαντισμό της τεχνολογικής προόδου, γραμμένος με τη βαριά σφραγίδα του αμερικανικού προοδευτισμού. Αφήστε για λίγο τα κινητά, τα χαζολογήματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις παιδαριώδεις αυταπάτες περί «ψηφιακού εκδημοκρατισμού». Ο γέρο-Μπέρνι ανέβηκε στο βήμα της αμερικανικής Γερουσίας, αυτού του ναού της παγκόσμιας κεφαλαιοκρατίας και είπε τα πράγματα με το όνομά τους. Ή, τουλάχιστον, όσο πιο καθαρά του επιτρέπει το αμερικανικό συνταγματικό πλαίσιο, ...

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε και δημοσιεύθηκε στις 8-1-2020. ΔΥΣΤΥΧΩΣ, σήμερα, η κατάσταση του ψηφιδωτού της πλατείας, έργο του αείμνηστου συμπατριώτη μας εικαστικού ΚΑΛΛΙΔΩΡΟΥ, είναι χειρότερη από ποτέ

   «Κάθε φορά που κάποιος έγραφε για τις φθορές των «δύστυχων» ψηφιδωτών της πλατείας της Σπάρτης, οι εκάστοτε δημοτικές αρχές αντιδρούσαν με τη μέθοδο του τσιμέντου!!! Έστελναν, δηλαδή, έναν εργάτη, ο οποίος έφτιαχνε επί τόπου λίγο τσιμεντάκι και με το μυστρί «σοβάτιζε» τα ψηφιδωτά!!! Καταγγελία και τσιμέντωμα, δηλαδή. Τώρα, μια νέα φθορά βρίσκεται σε εξέλιξη στο ψηφιδωτό με  την Αρπαγή της Ευρώπης. Ας ελπίσουμε πως δεν θα συνεχιστεί η λογική του … «τσιμέντο να γίνει», γιατί, τότε, σε μερικά χρόνια, θα έχουμε στα ψηφιδωτά της πλατείας περισσότερο τσιμέντο παρά ψηφίδες. Επειδή, έτσι κι αλλιώς, είναι μια κατάσταση που μας εκθέτει πολλαπλώς, θα πρέπει ο δήμος Σπάρτης να αντιμετωπίσει με την δέουσα σοβαρότητα το θέμα και να δει, με την βοήθεια ειδικών, πώς θα αποκατασταθεί οριστικ...

Ερωτεύτηκε τη γλώσσα, μίσησε την υποκρισία, αποδόμησε τους εθνικούς μύθους και μας έδειξε ότι το να είσαι Έλληνας δεν σημαίνει να καμαρώνεις για τους προγόνους σου, αλλά να έχεις την ευθύνη της λέξης που προφέρεις.

Τι συνέβαινε  στην ελληνική ποίηση τη δεκαετία του ’30; Τι σημαίνει νεοελληνικός βλαχομπαροκισμός; Ζούσαμε σε μια χώρα που, αφού κατάφερε το 1922 να εξαφανίσει τον ελληνισμό της Ανατολής μέσα στις φλόγες της μικρασιατικής τυχοδιωκτικής εκστρατείας, αποφάσισε να το ρίξει στον θρήνο, στον εθνικό αυνανισμό και στη στιχοπλοκία. Από τη μια είχες τους παραδοσιακούς εθνικούς ποιητάδες που αναμασούσαν δεκαπεντασύλλαβους για τις λεβεντιές του Γέρου του Μοριά, κι από την άλλη τους απελπισμένους μιμητές του Καρυωτάκη, που έκλαιγαν τη μοίρα τους στα σκοτεινά καφενεία της Αθήνας, περιμένοντας τη σειρά τους για να αυτοκτονήσουν. Η Ελλάδα της εποχής εκείνης ήταν ένα απέραντο, επαρχιακό νεκροταφείο ιδεών. Και κάπου εκεί εμφανίζεται ο Γιώργος Σεφεριάδης. Όχι κανένας λιμοκοντόρος της πλάκας, αλλά ένας...

Ο Δάσκαλος εκείνου του καιρού ήταν υποχρεωμένος από το Κράτος και από την Υπηρεσία να διαμένει στον τόπο που είχε διοριστεί και να μην απομακρύνεται απ’ αυτόν, για κανένα λόγο, χωρίς ειδική άδεια από τον Επιθεωρητή, η οποία δύσκολα δινόταν

Κάθε που αρχίζει μια σχολική χρονιά η μνήμη στρέφεται στους Ήρωες Δασκάλους του παρελθόντος και υποκλίνεται μπροστά τους με σεβασμό, γιατί ήταν αυτοί που, μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους, πήραν στοργικά από το χέρι την πεντάρφανη Παιδεία και μέσα από Συμπληγάδες, μέσα από Σκύλες και Χάρυβδες και Σειρήνες, μόνοι και αβοήθητοι, κακοπληρωμένοι και διαρκώς υπό διωγμόν, κατάφεραν να την φέρουν ζωντανή στο Σήμερα. Τότε, ΟΛΑ τα χωριά μας έσφυζαν από ζωή και τα σχολεία τους ήταν γεμάτα από πλήθος μαθητών, που ΕΝΑΣ Δάσκαλος (συνήθως) καλούνταν από την πολιτεία να τα μάθει γράμματα. Έχουν να λένε οι παλιότεροι για 1 Δάσκαλο ακόμα και με 100 μαθητές, που πάσχιζε και μάτωνε, κυριολεκτικά, κάθε μέρα, πρωί και απόγευμα, επτά μέρες την εβδομάδα, για ν’ ανταποκριθεί σ’ αυτό που του ’λεγε η καρ...

Δυστυχώς, οι προσπάθειες του Δήμου αντί να εστιαστούν στη σωστή ολοκλήρωση του έργου, αντικαθίστανται από διαδόσεις περί σχεδιασμού επαναφοράς στο προηγούμενο καθεστώς των φοινίκων, ίσως για να ταιριάζουν αυτοί με μια Σπάρτη θερμοκήπιο τους μήνες του καλοκαιριού!

Η Νέα Σπάρτη  είχε ως προνόμιο τη σχεδίασή της από  τον πολεοδόμο Φραντς Στάουμφερτ, που επιστρατεύτηκε από τον Βασιλιά Όθωνα για να σχεδιάσει το νεοκλασικό πολεοδομικό σχέδιο της πόλης, το οποίο εγκρίθηκε με βασιλικό διάταγμα το 1834. Ο Στάουμφερτ εμπνευσμένος από τις αρχές του κλασικισμού εκπόνησε ένα πρωτοποριακό σχέδιο με βάση το Ιπποδάμειο Σύστημα (τετραγωνισμένο δίκτυο), που προέβλεπε φαρδιούς δενδροφυτεμένους δρόμους, μεγάλες πλατείες κι ελεύθερους χώρους. Οι μετέπειτα δήμαρχοι, δέσμιοι των τοπικών συμφερόντων, αλλοίωσαν το αρχικό σχέδιο, άλλος πολύ κι άλλος λίγο, και παρόλα αυτά η Σπάρτη διατήρησε πολλά από τα στοιχεία του Στάουμφερτ, διακρινόμενη στην ελληνική επικράτεια για τη ρυμοτομία της, τα δίπατα νεοκλασικά με τις πράσινες αυλές, παρά το γεγονός ότι μερικές επεμβάσεις ήτ...

Ο Δήμος Σπάρτης, οφείλει να ξαναδεί το αίτημα των δημοτών για αποκέντρωση της Λαϊκής Αγοράς

ΠΡΙΝ από λίγα χρόνια, οι δημότες του Νέου Κόσμου-Ψυχικού και της Λάκκας Σπάρτης, με αυτενέργεια και αυτοοργάνωση, με τη συγκέντρωση 4.000 και πλέον υπογραφών, εξέφρασαν προς τον δήμο Σπάρτης το δίκαιο και ώριμο αίτημά τους, για μεταφορά της Λαϊκής Αγοράς της Τετάρτης στις συνοικίες τους, εκτιμώντας με τεκμηριωμένα επιχειρήματα πως αυτή η απόφαση θα ήταν υπέρ των δημοτών, υπέρ των παραγωγών και πωλητών της Λαϊκής, υπέρ του Εμπορικού Συλλόγου και υπέρ του Δήμου Σπάρτης. ΔΥΣΤΥΧΩΣ, όμως, οι κάτοικοι Ν. Κόσμου-Ψυχικού και Λάκκας Σπάρτης βρέθηκαν απέναντι στην απόλυτη άρνηση (!!!) εκ μέρους του Δημοτικού Συμβουλίου, του Εμπορικού Συλλόγου και του Συλλόγου Παραγωγών και Πωλητών Λαϊκών Αγορών Νομού Λακωνίας (ΓΑΙΑ), με αποτέλεσμα το αίτημα να απορριφθεί, με ισχνά και εκτός τόπου και χρόνου επιχ...

Η πρόσφατη περίπτωση, όμως, κι ενδεχομένως άλλες, φανερώνουν την ανεπάρκεια του συστήματος αυτού και την ομολογημένη πλέον αδυναμία των Ιατρικών Συλλόγων να προβούν στον επιτόπιο έλεγχο των αιτούμενων τη νομιμοποίηση ιατρείων

Ο αδόκητος θάνατος του τραγουδιστή Γιώργου Μαζωνάκη στο ψευτο-ιατρείο μιας ανειδίκευτης γιατρού έφερε στο φως της επικαιρότητας ένα πολύ σοβαρό θέμα για την ύπαρξη κι ελεύθερη λειτουργία ανθρώπων, που ανήκουν στους λεγόμενους κομπογιαννίτες, οι οποίοι ζουν και  βασιλεύουν με την ανοχή του ελληνικού κράτους.  Όπως είναι γνωστό κάποιος που σπουδάζει στο εξωτερικό και θέλει να αναγνωριστεί το πτυχίο του στην Ελλάδα πρέπει να καταθέσει ηλεκτρονική αίτηση στην πλατφόρμα του gov.gr, η οποία απευθύνεται στον αρμόδιο Οργανισμό ΔΟΑΤΑΠ (Διεπιστημονικός Οργανισμός Αναγνώρισης Τίτλων Ακαδημαϊκών και Πληροφόρησης) για να προβεί στον απαιτούμενο έλεγχο και να αναγνωριστεί επισήμως ο υποβληθείς ακαδημαϊκός τίτλος. Από τα περιστατικά, όμως, που έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια φαίνεται ότι ο μηχανισμό...

Με αφορμή την κηδεία του Γιώργου Μαζωνάκη στη Νίκαια και την εικόνα χιλιάδων ανθρώπων που συγκεντρώθηκαν για να τον αποχαιρετήσουν, το ίδιο ερώτημα επανέρχεται

Τι κάνει τόσους ανθρώπους να θέλουν να πενθήσουν μαζί για κάποιον που γνώριζαν μόνο από τα τραγούδια του; Και γιατί η ίδια εικόνα μας γυρίζει πίσω, δέκα χρόνια πριν, στην κηδεία του Παντελή Παντελίδη; Και οι δύο καλλιτέχνες είχαν δημιουργήσει μια ιδιαίτερη οικειότητα με το κοινό τους. Δεν ήταν απλώς φωνές. Ήταν πρόσωπα στα οποία χιλιάδες άνθρωποι αναγνώριζαν κάτι από τον εαυτό τους: το «λαϊκό παιδί», τον άνθρωπο της γειτονιάς, εκείνον που έμοιαζε να μιλάει τη γλώσσα της δικής τους ζωής. Ακόμη κι αν δεν τους είχαν συναντήσει ποτέ, η σχέση ήταν συναισθηματικά πραγματική. Και όταν μια τέτοια σχέση διακόπτεται από τον θάνατο, η απώλεια δεν βιώνεται μόνο ως απουσία ενός καλλιτέχνη. Βιώνεται ως ρήξη με κάτι βαθύτερο.   Εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον ψυχολογικό φαινόμενο: η μετατροπή ...

Εκεί που οι σοφοί του κόσμου Κριτές «βλέπουν» χαμένα κορμιά, μιζέρια, καμομοιρία, έλλειψη αισθητικής και ασχήμια ένα αθώος θα δει αδέξια ψελλίσματα υπάρξεων που διψούν συντροφία, που ψάχνουν κοινωνία με όσα ξέρουν κι όσα μπορούν

Κάποτε, παλιά στις αρχές της δεκαετίας του ΄90, δουλεύαμε τοιχογραφίες με την τεχνική του φρέσκο στο Άγιον Όρος, στην Μονή Δοχειαρίου. Άπειρος κι εγώ τότε, άπειροι και οι Μοναχοί που με βοηθούσαν, βασανιζόμασταν μέσα στις νύχτες να φέρουμε βόλτα τους χρόνους. Ένα βράδυ εμφανίστηκε ένας καλόγερος και έπιασε, αφού μας ρώτησε διακριτικά,  να μας ψάλλει κάτι πατώντας για ίσο επάνω στον κροταλιστό  ήχο της γεννήτριας που τάραζε άσχημα την ησυχία της Φθινοπωρινής νύχτας. Έπιασε με την καλωσύνη της καρδιάς του και την μαστορική του και μεταμόρφωσε την ασχήμια σε ωραιότητα και την έκανε οργανικό μέρος ενός έργου τέχνης. Αυτό είναι χάρισμα. Δεν είναι μια  ικανότητα που την κατορθώνει κανείς από μόνος του. Του χαρίζεται άμα συμφιλιωθεί με την ζωή, άμα φύγει πέραν των κρίσεων και κατακρίσεων, μ...

Η φράση που έγινε παγκόσμιο σύμβολο θάρρους, τιμής και καθήκοντος. Και όμως, απουσιάζει από την ίδια τη Σπάρτη.

Το «ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ» δεν είναι μια απλή ιστορική φράση. Δεν είναι μόνο μια ανάμνηση πολέμου και ηρωισμού. Είναι ένας ολόκληρος κώδικας ζωής. Είναι η συμπύκνωση του Σπαρτιατικού ήθους, της ευθύνης, της πειθαρχίας, της αξιοπρέπειας και της προσήλωσης στο καθήκον. Η Σπαρτιάτισσα μάνα, παραδίδοντας την ασπίδα στον γιο της, δεν του έλεγε απλώς να νικήσει. Του υπενθύμιζε ότι υπάρχουν αξίες ανώτερες από τον φόβο, το προσωπικό συμφέρον και την προσωπική ασφάλεια. Του έλεγε ότι η τιμή απέναντι στην πατρίδα, στην οικογένεια και στην κοινότητα δεν εγκαταλείπεται όταν έρθουν οι δυσκολίες. Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα του «ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ». Η συνειδητή επιλογή της αξιοπρέπειας. Και αυτή η αρχή δεν αφορά μόνο τα πεδία των μαχών. Αφορά κάθε εποχή και κάθε άνθρωπο που καλείται να αναλάβει ευθύνη, να υπε...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85362-to-theatro-sti-zoi-mas-a-meros-chii-apo-ton-dimitri-katsafana/ ) ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ-ΠΟΛΙΣ Και οι τρεις μεγάλες κατακτήσεις των Ελλήνων, η Τραγωδία, η Δημοκρατία και η «Πόλις» στην αρχαία Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Αθήνα, εμφανίστηκαν έπειτα από μακρύ δρόμο, πεντακόσια χρόνια πριν από τη γέννηση του Χριστού. Κάτι καινούργιο είχε ξυπνήσει στο νου των ανθρώπων. Και αυτό το κάτι θα έμενε πια γραμμένο στη διαμόρφωση του κόσμου ολόκληρου, εννοείται του νεώτερου ευρωπαϊκού κόσμου, όπου και αν αυτός σήμερα εκτείνεται, πέρα από τα γεωγραφικά όρια της ευρωπαϊκής ηπείρου. Το μότο του θέματος είναι στίχοι του Κ. Καβάφη, ενδεικτικό των σκέψεων που μας απασχολούν στις γραμμές αυτές. Ο στίχος του είναι ρητορικός, οι...

Όχι στο τέλος του τρέχοντος, αλλά ούτε και σε 10 χρόνια. Κάπου ενδιάμεσα. Τότε πιθανότατα θα κοιτάξουμε πίσω και θα καταλάβουμε ότι το νομισματικό σύστημα μέσα στο οποίο ζήσαμε όλη μας τη ζωή είχε ήδη αρχίσει να τελειώνει, μόνο που εμείς συζητούσαμε ακόμη για το επιτόκιο της προθεσμιακής

Το σημερινό σύστημα πιέζεται ήδη από τρία μέτωπα: από τα crypto, από το ΑΙ και από τα ιδιωτικά stablecoins που κάποια στιγμή μπορεί να εκδώσουν τεράστιες πολυεθνικές με εκατοντάδες εκατομμύρια πελάτες. Και τα τρία έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό που δύσκολα ενθουσιάζει τις εμπορικές τράπεζες: μπορούν να τις βγάλουν από τη μέση.  Η απάντηση των κεντρικών τραπεζών λέγεται CBDC και στην Ευρώπη ψηφιακό ευρώ. Η ΕΚΤ έχει ήδη προχωρήσει αρκετά το σχέδιο, με πιλοτικό πρόγραμμα από το 2027 και στόχο το Ευρωσύστημα να είναι τεχνικά έτοιμο για πιθανή έκδοση προς το τέλος της δεκαετίας, εφόσον ολοκληρωθεί εγκαίρως το νομοθετικό πλαίσιο.   Τα crypto έκαναν πρώτα κάτι μάλλον αγενές. Απέδειξαν ότι μπορεί να υπάρξει ψηφιακή αξία που να μεταφέρεται από τον έναν άνθρωπο στον άλλον χωρίς να χρειάζεται ε...

Την Σπάρτη και την Λακωνία, οι μεν αρχηγοί της δεξιάς την είχαν δεδομένη, οπότε έκριναν ότι ΔΕΝ χρειαζόταν να την επισκεφθούν, οι δε αρχηγοί της αριστεράς την θεωρούσαν χαμένη υπόθεση και την είχαν διαγράψει από το προεκλογικό τεφτέρι τους

Η Σπάρτη και η Λακωνία, πολιτικά, είχαν πάντα μιαν ιδιορρυθμία, όσον αφορά την επισκεψιμότητά τους από πολιτικούς αρχηγούς, κατά τις προεκλογικές περιόδους: Οι μεν αρχηγοί της δεξιάς την είχαν δεδομένη, οπότε έκριναν ότι ΔΕΝ χρειαζόταν να την επισκεφθούν, οι δε αρχηγοί της αριστεράς την θεωρούσαν χαμένη υπόθεση και την είχαν διαγράψει από το προεκλογικό τεφτέρι τους. Ο μόνος αρχηγός μη δεξιού κόμματος που τόλμησε να έρθει σε προεκλογική περίοδο στη Σπάρτη και να μιλήσει από τον εξώστη του Δημαρχείου, ήταν ο ιστορικός Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Παπανδρέου, στη μεγαλειώδη πορεία του προς την εκλογική νίκη της 18η Οκτωβρίου 1981, όπου έλαβε το εκπληκτικό ποσοστό 48,07!!! Κατά την προεκλογική περίοδο του 1981, ο Ανδρέας Παπανδρέου όργωσε, κυριολεκτικά, την Ελλάδα, απευθυνόμενος στον Ελ...

Δύο πανεπιστημιακοί εξηγούν στην «Κ» πώς θα διαμόρφωναν από την αρχή τη διδασκαλία της Οδύσσειας, ώστε το ομηρικό έπος να μη χάνει τη δύναμή του όταν περνά στη σχολική αίθουσα

Οταν το 2018 το BBC Culture ζήτησε από 108 συγγραφείς, ακαδημαϊκούς, κριτικούς, δημοσιογράφους και μεταφραστές από 35 χώρες να επιλέξουν τις ιστορίες που διαμόρφωσαν τον κόσμο, η Οδύσσεια του Ομήρου βρέθηκε στην πρώτη θέση. Ανάμεσα στους λόγους που επικαλέστηκαν οι συμμετέχοντες, ήταν η δύναμη μιας ιστορίας γεμάτης θεούς και τέρατα, η επιρροή της στις αφηγήσεις που ακολούθησαν, αλλά και τα ερωτήματα που εξακολουθεί να θέτει το έργο για τον ηρωισμό, τον πόλεμο και την επιστροφή. Σχεδόν τρεις χιλιετίες μετά τη δημιουργία της, άλλωστε, η Οδύσσεια συνεχίζει να διαβάζεται, να διασκευάζεται και να γεννά νέες αφηγήσεις. Τι συμβαίνει όμως όταν μία από τις πιο συναρπαστικές ιστορίες που ειπώθηκαν ποτέ, περνά το «κατώφλι» μιας σχολικής αίθουσας; Πόση από την αφηγηματική της δύναμη καταφέρνει να φτ...

Η πικρή αλήθεια είναι πως απ’ όποια πλευρά κι αν εξετάσει κάποιος τα πληθυσμιακά ζητήματα θα διαπιστώσει έντρομος ότι, η Ελλάδα είναι μια χώρα που γερνάει με απελπιστικά γρήγορο ρυθμό

Η φετινή σχολική χρονιά με τις επίσημες ανακοινώσεις κλεισίματος δεκάδων σχολικών μονάδων σε όλη την επικράτεια, λόγω έλλειψης μαθητών αλλά και η μεγάλη μείωση του μαθητικού δυναμικού, ιδίως στην περιφέρεια, έφερε στην επικαιρότητα ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα, για το οποίο κάποιοι ειδικοί επιστήμονες, λίγοι πολιτικοί φορείς και πρόσωπα και  μερικοί ευαισθητοποιημένοι πολίτες μιλούσαν εδώ και χρόνια κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου! Η  πικρή αλήθεια είναι πως απ’ όποια πλευρά κι αν εξετάσει κάποιος τα πληθυσμιακά ζητήματα θα διαπιστώσει έντρομος ότι, η Ελλάδα είναι μια χώρα που γερνάει με απελπιστικά γρήγορο ρυθμό και οι θάνατοι είναι περισσότεροι από τις γεννήσεις, ώστε να είναι αδύνατη η φυσική αναπλήρωση του πληθυσμού! Η υπογεννητικότητα των γυναικών στην Ελλάδα είναι η κύρια αιτία, ...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85334-to-theatro-sti-zoi-mas-a-meros-chi-apo-ton-dimitri-katsafana/ )   Η Τραγωδία, λοιπόν, γεννιέται από τη σύγκρουση του τραγικού ανθρώπου με τη βασική, την απαρασάλευτη τάξη του Κόσμου. Φυσικά δεν μπορεί να προβλέψει τις συνέπειες των πράξεών του. Τούτο δεν οφείλεται πάντοτε στις δικές του δυνατότητες, στη θέλησή του. Είναι μεγάλο το τόλμημα του έλληνα ανθρώπου να γίνει αυτός το κέντρο του κόσμου και όχι οι υπερφυσικές δυνάμεις. Το πιο σημαντικό όμως και από αυτό το τόλμημα είναι ότι, στη σύγκρουσή του με ό,τι τον ξεπερνάει και τον περιορίζει, ακόμα και στη σύγκρουσή του με το θεό για να κερδίσει την εσωτερική του ελευθερία, ζητάει να δικαιωθεί, να έχει νόημα ο αγώνας, η σύγκρουσή του, η ζωή ο Κόσμος. Χαρακτηριστική ...

Πρέπει να αγαπάμε τα ζώα αλλά να μην καταντάει η σχέση αυτή λατρεία. Πολλοί άνθρωποι κάνουν αυτό το λάθος, αντί να τα αγαπούν τα λατρεύουν

Το πρόσφατο περιστατικό στην Κρήτη όπου ένα σκυλί πιτ μπούλ όρμησε σε ένα παιδί, που γλίτωσε από θαύμα, ενώ η νεαρή ιδιοκτήτριά του κοίταζε άφωνη τα συμβαίνοντα, μάς αναγκάζει να επανέλθουμε στο σύγχρονο πρόβλημα της κυνοφιλίας που έχει γίνει πλέον κυνοκρατία, αφού οι πόλεις μας και οι ζωές μας είναι υπό την εξουσία αυτών των ζώων μερικά από τα οποία είναι κινούμενα δολοφονικά όπλα. Η εποχή μας μαστίζεται από πολλές παθογένειες μια από τις οποίες είναι η άκρατη λατρεία των ζώων και ιδίως των κυνών. Οι σημερινοί  άνθρωποι έχουν κάνει μόδα τη ζωολατρεία με την οποία έχουν αντικαταστήσει τις ανθρώπινες σχέσεις, οι οποίες  αποτελούν το θεμέλιο της κοινωνίας κι έχουν εκτραπεί σε μια ανθρωπομορφική συμπεριφορά απέναντι στα συγκεκριμένα ζώα τα οποία αποκαλούν με εκφράσεις του τύπου: «το μωρό ...

Όσο η ιστορική μνήμη ξεθωριάζει πίσω από εθιμοτυπικά στεφάνια, τόσες περισσότερες πιθανότητες έχουμε να ξαναζήσουμε τη φάρσα από την αρχή

Στις 5 Σεπτεμβρίου 1967, πέντε μόλις μήνες μετά την εγκαθίδρυση της δικτατορίας των συνταγματαρχών, όργανα της χούντας δολοφονούν εν ψυχρώ στην Ανατολική Θεσσαλονίκη μία ηρωική μορφή του αντιδικτατορικού κινήματος, τον νεολαίο αγωνιστή του Πατριωτικού Αντιδικτατορικού Μετώπου (ΠΑΜ) Θεσσαλονίκης, Γιάννη Χαλκίδη, τραυματίζοντας και τους άλλους δύο συναγωνιστές του, Γρηγόρη Παντή και Νάντη Χατζηγιάννη που κρύβονταν μαζί στη γιάφκα της οδού Φιλελλήνων 65. Αν η νεοελληνική ιστορία δεν ήταν μια διαρκής τραγικωμωδία, θα ήταν σίγουρα ένα κακό αστυνομικό μυθιστόρημα, γραμμένο από γραφειοκράτες της Ασφάλειας και σκηνοθετημένο από αποσπασματικούς εθνωφελείς. Σεπτέμβριος του 1967. Η Ελλάς των Ελλήνων Χριστιανών, φορεμένη στο γύψο, προσπαθεί να αποδείξει στους ξένους συμμάχους της πως η τάξις βασιλ...

Το έλλειμμα: Δεν λείπει η γη ή η παραγωγή, αλλά η επιστημονική εξειδίκευση στο Agribusiness, το μάρκετινγκ, τις διεθνείς πιστοποιήσεις και τη βιοτεχνολογία, που οδηγούν και επικεντρώνονται στην αναγνωρισιμότητα ενός brand

Ο πιο αναγκαίος και καταλυτικός λόγος για την ίδρυση Πανεπιστημιακής Σχολής Ελαιοκομίας στη Σπάρτη είναι η μετατροπή του ιστορικού αλλά εντελώς «παγιδευμένου» πρωτογενούς τομέα χαμηλής απόδοσης της Σπάρτης & της Λακωνίας ευρύτερα, σε ανταγωνιστική «Οικονομία της Γνώσης», διεθνώς. Αυτός ο κεντρικός λόγος αναλύεται σε τρεις άρρηκτα συνδεδεμένες διαστάσεις: 1. Η ανάγκη μετάβασης από τη «χύμα» παραγωγή στην υπεραξία Η Λακωνία παράγει ομολογουμένως εξαιρετικής ποιότητας ελαιόλαδα και επιτραπέζιες ελιές. Ωστόσο ένα μεγάλο μέρος του διοχετεύεται στην αγορά ως «χύμα» πρώτη ύλη προς τρίτες χώρες (κυρίως στην Ιταλία), οι οποίες καρπώνονται την υπεραξία μέσω του τυποποιημένου branding. Το έλλειμμα: Δεν λείπει η γη ή η παραγωγή, αλλά η επιστημονική εξειδίκευση στο Agribusiness, το μάρκετινγκ, ...

Ο Τυρταίος δεν θα υμνούσε την αδράνεια της Σπάρτης. Θα την καλούσε να σηκωθεί. Ο Τέρπανδρος δεν θα τραγουδούσε τη λήθη της Σπάρτης. Θα την καλούσε να κάνει ξανά την ιστορία της τραγούδι.

Πολλές φορές, όταν μιλάμε για τη Σπάρτη, στεκόμαστε μόνο στην ασπίδα, στο δόρυ, στη μάχη, στον Λεωνίδα και στις Θερμοπύλες. Και βέβαια, όλα αυτά είναι ιερά κομμάτια της ιστορίας της. Όμως η Σπάρτη δεν στάθηκε μεγάλη μόνο επειδή ήξερε να πολεμά. Στάθηκε μεγάλη γιατί ήξερε να διαπαιδαγωγεί. Ήξερε να δίνει μέτρο στον άνθρωπο, δύναμη στην ψυχή και σκοπό στη ζωή. Σε αυτή τη βαθύτερη Σπάρτη ανήκουν δύο μεγάλες μορφές. Ο Τυρταίος και ο Τέρπανδρος. Ο Τυρταίος ήταν η φωνή που ξυπνούσε τη Σπάρτη. Ο ποιητής που δεν έγραφε για να στολίσει τον λόγο, αλλά για να σηκώσει ψυχές. Ο λόγος του δεν ήταν απλή ποίηση. Ήταν κάλεσμα ευθύνης. Ήταν φλόγα. Ήταν δύναμη. Ήταν η φωνή που έλεγε στον Σπαρτιάτη ότι η πόλη δεν σώζεται με αδιαφορία, ούτε με φόβο, ούτε με σιωπή. Σώζεται με φρόνημα, με θυσία, με ενότητα...

Τα γενέθλια δεν έχουν καμιά γραμμένη αράδα στο μεγάλο βιβλίο της Ελληνικής Παράδοσης. Αυτή η γιορτή με την τούρτα και τα κεράκια, τα κομφετί, τους καλεσμένους και το τραγουδάκι «Happy Birthday to you» είναι εισαγόμενα εξ Αμερικής. Εμείς, τα παιδιά του παλιού καιρού, ΔΕΝ ξέραμε από γενέθλια και τέτοια πράγματα. Ούτε καν πότε είχαμε γεννηθεί δεν θυμόμαστε. Η μάνα μου, η κυρα -Παναγιώτα, μια φορά το χρόνο, στις 25 του Απρίλη, μου ’λεγε: «Σαν σήμερα σε γέννησα. Και με ταλαιπώρησες. Τρεις μέρες κοιλοπόναγα στο σπίτι, μέχρι που σε βγάλανε με τις … «κουτάλες». Ήτανε και η μαμή η Αρετή και βόηθαγε». Αυτό ήταν όλο κι όλο. Και γέμιζα με ενοχές τη μέρα αυτή, γιατί είχα ταλαιπωρήσει τόσο πολύ τη μάνα μου στη γέννα. Στην 4η Γυμνασίου, (Γυμνάσιο Αρρένων Σπάρτης), ήρθε στο τμήμα μας, στο «κλασικό...

Δυστυχώς αυτή η νεολαία με τέτοια συμπεριφορά δεν θα πάει μπροστά την χώρα.

Κάποια ημέρα πήγαμε για μπάσκετ σε ένα από τα ανακαινισμένα γήπεδα της πόλης μας. Εκεί ήταν ήδη κάποια παιδιά. Έδειχναν ότι ήταν ανήλικα και παιδιά λυκείου.  Ακούγοντας να χτυπούν την μπάλα κατάλαβα ότι ήταν σκασμένη. Πράγματι μου είπαν ότι έσπασε πριν λίγο. Εγώ από μόνος μου και επειδή έφερα μαζί μου πάνω από μια μπάλα τους ρώτησα αν θέλουν να τους δώσω μια για να μπορούν να συνεχίσουν το παιχνίδι τους. Εννοείται δέχτηκαν και τους έδωσα μία μπάλα μπάσκετ. Εγώ με την παρέα μου παίξαμε στην μία μπασκέτα και τα παιδιά στην άλλη.   Μετά από μια ώρα τα παιδιά αποχώρησαν. Άφησαν την μπάλα και την δική μου και την σπασμένη και έφυγαν. Ούτε μας χαιρέτησαν, ούτε μας παρέδωσαν την μπάλα ούτε μας ευχαρίστησαν. Μάλιστα άφησαν πίσω και την δική τους μπάλα αφού πλέον ήταν άχρηστη.   Φαίνεται η ...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85289-to-theatro-sti-zoi-mas-a-meros-ch-apo-ton-dimitri-katsafana/ )   δ . Υπάρχει ευτυχία; Ικανοποιείται ο άνθρωπος σ’ αυτή τη ζωή; Η πείρα δείχνει ότι η «ευτυχία», όπως την εννοεί στην καθημερινότητά του ο άνθρωπος, είναι ανύπαρκτη. Ο άνθρωπος δεν ικανοποιείται, νοιώθει πάντοτε σε έλλειψη, το απόλυτο είναι απρόσιτο, ανέπαφο. Πλάθει, βέβαια, όνειρα από τα οποία ελάχιστα πραγματοποιούνται. Ενώ ξεκινάει με ελπίδα, αισιοδοξία και έντονη επιθυμία, τον περιμένει η απογοήτευση, η αποτυχία. Ας σημειωθεί δε ότι στην αρχαία τραγωδία ο άνθρωπος δεν κυνηγάει μια χίμαιρα στη ζωή του. Όμως η «ευτυχία», η ουτοπία, αν έτσι εννοήσουμε τη χίμαιρα εδώ, υπάρχει ως σκέψη που διαποτίζει όλες τις αρχαίες τραγωδίες. Ουτοπία, όχι ως παθητική ...

Για κάθε 1 ευρώ επένδυσης στη Σχολή, επιστρέφονται έως και 230 ευρώ στην τοπική αγορά

Η ίδρυση και λειτουργία μιας Πανεπιστημιακής Σχολής ή Ερευνητικού Ινστιτούτου Ελαιοκομίας στη Σπάρτη αποτελεί έναν ισχυρό μοχλό ανάπτυξης, ικανό να μεταμορφώσει ριζικά την οικονομική ζωή της πόλης και ολόκληρης της Λακωνίας. Σύμφωνα με επίσημη μελέτη βιωσιμότητας /my_files/elaiokomia1.pdf του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ, η οικονομική επίδραση μιας τέτοιας δομής μπορεί να αποφέρει έως και 13,7 εκατ.ευρώ ετησίως στην τοπική οικονομία της Λακωνίας και περίπου 33 εκατομμύρια ευρώ στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Η εντυπωσιακή αυτή απόδοση μεταφράζεται στην πράξη ως εξής: για κάθε 1 ευρώ επένδυσης στη Σχολή, επιστρέφονται έως και 230 ευρώ στην τοπική αγορά. Η οικονομική αναβάθμιση της Σπάρτης επιτυγχάνεται μέσα από συγκεκριμένους άξονες : 1. Κατακόρυφη Αύξηση της Αξίας του Τοπικού Προϊόντος - Εκσυγχρονισμός...

Κάποιοι αποφάσισαν ερήμην του ελληνικού λαού να καταστρέψουν τις μηχανικές υποδομές των λιγνιτωρυχείων, ανατινάζοντας πανάκριβα μηχανήματα πληρωμένα με το αίμα του εργαζόμενου λαού

Η εκάστοτε ενεργειακή πολιτική είναι αναμφισβήτητο γεγονός πως «πηγαίνει αγκαλιά» με σημαντικές οικονομικές επιπτώσεις τόσο σε εθνικό, όσο και σε διεθνές επίπεδο. Έτσι καμία απόφαση  για το ενεργειακό μοντέλο δεν είναι «αθώα» και πάντα πίσω από τέτοιες πολιτικές υποκρύπτονται και οικονομικά συμφέροντα. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι η ενεργειακή στροφή της Ευρώπης και των χωρών – μελών της  Ένωσης οδήγησε σε μείωση έως κατάργηση των ορυκτών καυσίμων και μάλιστα του λιγνίτη στα θερμοηλεκτρικά εργοστάσια κι έδωσε τη δυνατότητα στις βιομηχανικές χώρες όπως η Γερμανία να εξάγουν ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά σε χώρες-λαγούς όπως η δική μας, που έσπευσε να μηδενίσει σχεδόν την ηλεκτροπαραγωγή με καύσιμο το λιγνίτη, ενώ η κατεξοχήν ρυπογόνος Γερμανία θα κλείσει τα λιγνιτικά της εργοστάσια το...

Η Τοπική Αγορά Στηρίζεται με Πράξεις, Όχι Μόνο με Προτροπές. Στηρίζουμε Τοπικά. Πρώτα Οι Θεσμοί, Μετά οι Πολίτες

Κάθε προσπάθεια που γίνεται για την ενίσχυση της τοπικής αγοράς είναι καλοδεχούμενη και αξίζει αναγνώρισης. Η «Λευκή Νύχτα» και οι εκδηλώσεις της «Ανοιχτής Πόλης» μπορούν να δώσουν μια μικρή οικονομική ανάσα στους επαγγελματίες, να αυξήσουν προσωρινά την κίνηση και να δημιουργήσουν μια ευχάριστη ατμόσφαιρα για λίγες ώρες. Και σωστά γίνονται τέτοιες προσπάθειες. Δεν πρέπει, όμως, να δημιουργούμε την ψευδαίσθηση ότι μία ή δύο βραδιές αυξημένης κίνησης μπορούν να αλλάξουν την πραγματική πορεία μιας πόλης που αντιμετωπίζει προβλήματα ολόκληρο τον χρόνο. Η επιτυχία μιας «Λευκής Νύχτας» δεν μπορεί να μετριέται μόνο από το πόσος κόσμος βγήκε στους δρόμους. Όταν οι έμποροι αναγκάζονται να πουλήσουν στη μισή τιμή, πολλές φορές ακόμη και κοντά στο κόστος, απλώς για να δημιουργήσουν κίνηση και ...

(ένας χρόνος από τότε που μας έφυγε ο Ευτύχης Μπιτσάκης)

Γυρίστε τα ματιά σας τριγύρω. Κάνουμε τεράστιο λάθος αν νομίζουμε πως ζούμε σε μια κοινωνία ορθού λόγου. Ζούμε στο απόλυτο τσίρκο του μεταμοντέρνου ανορθολογισμού, όπου η βλακεία έχει αποκτήσει ακαδημαϊκή έδρα, η ταξική πάλη θεωρείται ντεμοντέ και οι «προοδευτικοί» διανοούμενοι έχουν μετατραπεί σε διακοσμητικά γλάστρες στα μεγαλοαστικά σαλόνια της εγχώριας ολιγαρχίας. Μέσα σε αυτή την ακατάσχετη μπαρουφολογία, όπου ο καθείς δηλώνει ό,τι δηλώσει και τα πάντα τσουβαλιάζονται αταξικά, έκλεισε ένας χρόνος από τότε που μας άφησε χρόνους ο Ευτύχης Μπιτσάκης. Κι αν ο Μπρεχτ αναρωτιόταν πώς ξεχωρίζεις το αληθινό μπουκάλι από το ψεύτικο πάνω στη σκηνή, ο Μπιτσάκης αφιέρωσε μια ολόκληρη ζωή για να μας μάθει να μην καταπίνουμε αμάσητο το ψεύτικο μπουκάλι που μας σερβίρει η άρχουσα τάξη. Ο Ευτύχ...

Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς φεύγει, αλλά μας αφήνει το πιο επικίνδυνο, το πιο ακανθώδες και το πιο αναγκαίο όπλο για κάθε ελεύθερο μυαλό. Μια σκέψη που αρνείται πεισματικά να υποταχθεί.

Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς δεν υπήρξε ένας αποστασιοποιημένος ακαδημαϊκός που περιφερόταν στα πανεπιστημιακά έδρανα για να πουλάει θεωρητική εξυπνάδα στους φοιτητές του. Ήταν ένας από τους ελάχιστους Έλληνες διανοητές που κατάλαβαν νωρίς πως η κοινωνιολογία στην Ελλάδα δεν είναι μάθημα, είναι ανατομία ενός διαρκούς εγκλήματος. Του εγκλήματος που διαπράττει ένα ανάπηρο, μεταπρατικό κράτος σε βάρος μιας κοινωνίας που έμαθε να επιβιώνει ανάμεσα στον φόβο, τον χαφιεδισμό και την αυταπάτη.  Γεννημένος στην Αθήνα από αστική οικογένεια, κουβάλησε από την παιδική του ηλικία τον γκρίζο μανδύα της Κατοχής. Αλλά η πραγματική του πολιτική βάπτιση δεν έγινε στο Παρίσι ούτε στα βιβλία. Έγινε μέσα στην αίθουσα ενός μετεμφυλιακού έκτακτου στρατοδικείου. Εκεί, ως παιδί, έβλεπε τον δικηγόρο πατέρα του να ...

«Κύπρος - Στο αδιέξοδο της ένωσης» από τις εκδόσεις ΠΑΠΑΖΗΣΗ

Ο καλός μου φίλος Κώστας Μπρούσαλης, συνταξιούχος Καθηγητής Φυσικής Αγωγής με μακρά κι ευδόκιμη θητεία στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, είναι κι  ένας δοκιμασμένος γνήσιος ιστοριοδίφης που μας έχει δώσει ήδη 3 ιστορικά βιβλία (Η Πελοπόννησος στο πρώτο αντάρτικο 1997, Οι ανυπότακτοι 2008 και Σπονδή στο Παρθένι 2018) ενώ πρόσφατα εκδόθηκε το νέο ιστορικό του πόνημα «Κύπρος-Στο αδιέξοδο της  ένωσης» από τις εκδόσεις ΠΑΠΑΖΗΣΗ. Το βιβλίο αυτό έρχεται να ρίξει άπλετο φως σε μια ταραγμένη περίοδο της ελληνοκυπριακής Ιστορίας, η οποία χαρακτηρίζεται από την κατοχή της Μεγαλονήσου από τους Άγγλους αποικιοκράτες και το αυταρχικό ανελεύθερο καθεστώς που είχαν εγκαθιδρύσει στην Κύπρο για να ελέγχουν τον ελληνικό πληθυσμό και να αποτρέπουν κάθε προσπάθεια οργανωμένης εξέγερσής του. Ο Κώστας Μπρούσαλ...

«Αγιοσαραντίτικες Μορφές» και «Μετόχια Ιεράς Μονής Αγίων Τεσσαράκοντα»

Η ιστορική Μονή των Αγίων Τεσσαράκοντα Σπάρτης είναι ένα πνευματικό καθίδρυμα μεγάλης εμβέλειας για την τοπική μας Εκκλησία, που την έχει καταστήσει γνωστή σε όλη την Πελοπόννησο αλλά και την λοιπή Ελλάδα. Κι αυτό δεν οφείλεται στο φυσικό κάλλος της περιοχής όπου είναι χτισμένη, ούτε στο γεγονός της καλαίσθητης ανακαίνισης που έγινε τα τελευταία χρόνια, ούτε στη μεγάλη ιστορία της ανά τους αιώνες, αλλά στην εμπνευσμένη ηγουμενεία του Γέροντα Εφραίμ Μιλτιάδου και της συνοδείας αυτού, που συγκινεί την ψυχή και την καρδιά των πιστών, οι οποίοι βρίσκουν στο χώρο της πνευματική ανάπαυση και ανάταση! Η Μονή εδώ και είκοσι χρόνια περίπου έχει εκδώσει μια σειρά ψυχωφέλιμων βιβλίων με την υπογραφή του Αρχιμανδρίτη Εφραίμ κι έναν ογκώδη πολυτελή τόμο, που συνέγραψε η Ομότιμη Καθηγήτρια του Ε.Μ.Π...

Εικόνες ζωής, πριν 5 μήνες, από τον 95χρονο κτηνοτρόφο, Κωνσταντίνο Τσουλέλλη από την Αγία Παρασκευή της Λέσβου

«Μου αρέσει το πρωί να βρεθώ στις 6:00, την ώρα που χαράζει, να κάτσω πάνω σε μια πέτρα και να παίξω δυο λεπτά την φλογέρα. Ξέρω και παίζω φλογέρα! Και να βοσκάν τα αρνιά ένα γύρω, να ακούω τα κουδούνια. Και να κελαηδούν τα πουλιά στα πεύκα την άνοιξη, τον Μάιο τον μήνα. Και να βλέπω τα χορτάρια ένα γύρω. Ανοίγει η καρδιά μου όταν βλέπω ντ΄ Άνοιξη!» Κωνσταντίνος Τσουλέλλης, κτηνοτρόφος από την Αγία Παρασκευή της Λέσβου Δεν πάει πολύς καιρός που αλίευσα το παρακάτω βίντεο από το facebook. Ευτυχώς που το έσωσα τοπικά γιατί έχει ήδη εξαφανιστεί από την πλατφόρμα. Το λέω αυτό για να δικαιολογήσω την πολλή σοβαρή παράλειψη μνημόνευσης της πηγής του βίντεο, αφού δεν μπορώ να την βρω. Ο 95χρονος γέροντας είναι συγκλονιστικός. Σε μια σύντομη περιγραφή που περιλαμβάνει εικόνες της χλωρίδ...

Το μετεμφυλιακό κράτος της Δεξιάς τον ήθελε νεκρό επειδή ήταν κομμουνιστής. Η ηγεσία του ΚΚΕ τον ήθελε κατεστραμμένο επειδή δεν ήταν υπάκουος

Στις 14 Αυγούστου 2026 κλείνουν 72 χρόνια από την εκτέλεση του Νίκου Πλουμπίδη . Η ιστορία του δεν είναι ένα απλό βιογραφικό σημείωμα ούτε ένα ακόμα θλιβερό κεφάλαιο στη μακρά εκατόμβη των πολιτικών διώξεων της χώρας. Είναι το συμπυκνωμένο, αιματηρό δράμα της ελληνικής Αριστεράς, γραμμένο από έναν άνθρωπο που αρνήθηκε πεισματικά να γίνει κυνικός. Μια ανατομία αυτής της διαδρομής απαιτεί μια κοφτερή, αμείλικτη ματιά πάνω στην πολιτική παράνοια, τον τυφλό δογματισμό, τη μετεμφυλιακή εκδικητικότητα και, πάνω από όλα, την αξεπέραστη αξιοπρέπεια της ατομικής συνείδησης όταν αυτή βρεθεί αντιμέτωπη με τα αδίστακτα γρανάζια των μηχανισμών.   Στην Ελλάδα, για να σε σεβαστούν, πρέπει πρώτα να σε καταστρέψουν. Αν είσαι και δάσκαλος, δηλαδή άνθρωπος που έμαθε να αρθρώνει λόγο και όχι απλώς να εκ...

Πέθανε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες αλλά και πλέον διχαστικές μορφές της μεταπολιτευτικής διανόησης

«Στέλιο, καλέ μου, ξανά πάλι μαζί, με βρεγμένες τις χλαίνες στα Εξαμίλια». Με αυτά τα λόγια αποχαιρετά αποκλειστικά μέσω της «Εφ.Συν.» τον φίλο, συμφοιτητή του και συνοδοιπόρο για χρόνια, Στέλιο Ράμφο, που «έφυγε» από τη ζωή, στα 87 του χρόνια, ο επίσης καθηγητής και συγγραφέας Κώστας Ζουράρις.  Στα Εξαμίλια της Κορίνθου ήταν μαζί φαντάροι, το 1964: και οι δύο χαρακτηρισμένοι ως αριστεροί, ενώ ο Ράμφος ήταν και προστάτης οικογενείας, καθώς ήταν ορφανός από πατέρα. Κανείς από τους δύο δεν πέρασε καλά στον στρατό, ο πρώτος έκανε δύο χρόνια και ο δεύτερος ξυλοκοπήθηκε, μάλιστα άγρια, λόγω των ιδεολογικών του αντιλήψεων.   Ηταν ήδη μαζί από το 1958 στη Νομική, πρωτοετής ο Ζουράρις, δευτεροετής ο Ράμφος. Μιλήσαμε μαζί του, καθώς, παρά τις διαφορές τους πλέον, σε ιδεολογικό επίπεδο και παρ...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85261-to-theatro-sti-zoi-mas-a-meros-ich-apo-ton-dimitri-katsafana/ )   β. Εκτός από την Μοίρα και την ακούσια αμαρτία, για την οποία ο άνθρωπος καθίσταται τραγικός, είναι και η αλαζονεία, η «ὕβρις», όπως είπαμε, του ανθρώπου που προκαλεί την τραγική συντριβή του. «Ο ηρωικός άνθρωπος, στηριζόμενος στην υπεράνθρωπη και τιτάνια δύναμη που νοιώθει μέσα του, αισθάνεται ότι ξεπερνάει τα όρια της ανθρώπινης φύσεως και γίνεται πολλές φορές υβριστής. Ο Προμηθέας τόλμησε να κλέψει το πυρ από τον ουρανό και να το φέρει στους ανθρώπους και τιμωρήθηκε στον Καύκασο δεσμώτης, όπου αετός κατέτρωγε το ήπαρ του». Ο Δίας, προσωποποιημένη δύναμη, είναι ο έφορος της ηθικής τάξης του κόσμου. Όργανά του οι Ερινύες, η Άτη, η Αρά, άτεγκτες δυν...

Σήμερα, μπορεί να μην καλούμαστε να αμυνθούμε σε Θερμοπύλες, ωστόσο, καλούμαστε να επιτεθούμε στη συντηρητικότητα, τη στασιμότητα και την αδράνεια που ήδη τα εχθρικά τους βέλη στοχεύουν τον τόπο

Αρχές Αυγούστου του 480 π.Χ. Η είδηση ότι ο Ξέρξης κατευθύνεται προς την Ελλάδα, φτάνει στη Σπάρτη.   Ενώ η πόλη βρίσκεται στις Καρνείες, την ιερή γιορτή του Απόλλωνα και ενώ ο Ξέρξης στέλνει κήρυκες στον Λεωνίδα ζητώντας την παράδοση των όπλων, εκείνος δίνει την ιστορική απάντηση: «Μολών Λαβέ» (Έλα να τα πάρεις), επιλέγοντας 300 Σπαρτιάτες οπλίτες που είχαν ήδη αποκτήσει παιδιά, κινώντας θυσιαστικά για τις Θερμοπύλες.   Ανάμεσα στις μεγάλες μορφές της Σπαρτιατικής στρατιωτικής παράδοσης, ξεχωρίζουν και οι Σκιρίτες, κάτοικοι της ορεινής Σκιρίτιδας που είχαν ιδιαίτερο ρόλο στη στρατιωτική οργάνωση της Σπάρτης, φημισμένοι για την πολεμική τους ικανότητα.  Η περίφημη Σπαρτιατική φράση: «ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς» (ή με αυτήν ή πάνω σε αυτήν), εννοώντας την επιστροφή από τον πόλεμο ή με την ασ...

Είναι μια φωνή δωρική, αδρή, σκαλισμένη στην πέτρα, που κουβαλάει πάνω της την υγρασία των βουνών της Ηπείρου, τον αβάσταχτο πόνο της μετανάστευσης και τη βαριά, ασημένια σιωπή των ποταμιών της

Η τάση να συγχέουμε τη λαϊκή παράδοση με τη γραφικότητα είναι σύνηθες φαινόμενο στην πατρίδα μας. Θεωρούμε «παράδοση» οτιδήποτε μυρίζει τσίκνα, κλαρίνο της συμφοράς και φουστανέλα κατασκευασμένη στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Όμως η αληθινή λαϊκή παράδοση δεν είναι μουσειακό εκθετήριο, ούτε γύψινο διακοσμητικό για τις εθνικές μας επετείους. Είναι ένας ζωντανός, ανυπότακτος οργανισμός που αναπνέει αδιάκοπα. Και αν θέλετε να μάθετε πώς ακούγεται αυτός ο οργανισμός όταν αναπνέει χωρίς τα τεχνητά φίλτρα των εμπόρων της τέχνης, δεν έχετε παρά να αφεθείτε στη φωνή του Λάκη Χαλκιά. Ο Χαλκιάς δεν γεννήθηκε απλώς σε μια μουσική οικογένεια. Γεννήθηκε μέσα στην ίδια τη μυθολογία του ελληνικού ήχου, γιος του αξεπέραστου Τάσου Χαλκιά, αναθρεμμένος σε ένα περιβάλλον όπου η μουσική δεν ήταν επάγγελμ...

Είναι μια ιστορική ορεινή περιοχή του βορειοδυτικού Ταΰγετου που περιλαμβάνει τα χωριά: Αρτεμισία, Αλαγονία, Νέδουσα, Καρβέλι, Λαδάς, Πηγαίς

Πισινοχώρια (αλλιώς Κουτζαβές) σημαίνει τα πισινά χωριά του Ταΰγετου που υπάγονταν στη διοίκηση του Μυστρά. Είναι μια ιστορική ορεινή περιοχή του βορειοδυτικού Ταΰγετου που περιλαμβάνει τα χωριά: Αρτεμισία, Αλαγονία, Νέδουσα, Καρβέλι, Λαδάς, Πηγαίς. Τα χωριά αυτά πήραν το όνομά τους επειδή βρίσκονταν στο πισινό ή πίσω μέρος του βουνού σε σχέση με το Μυστρά που ήταν μέχρι την ίδρυση της Νέας Σπάρτης (1834) το διοικητικό κέντρο της ανατολικής πλευράς. Τα χωριά και η περιοχή τους αντιστοιχούν στην αρχαία Δενθαλιάτιδα χώρα που σημαίνει εύφορη χώρα κι αποτέλεσε το μήλο της έριδος μεταξύ αρχαίων Σπαρτιατών και Μεσσηνίων.  Οι Δενθάλιοι ήταν λαός εύθυμος, ατίθασος και ανυπότακτος όπως είναι και η σημερινοί κάτοικοι της Νέδουσας. Λάτρευαν τον θεό Διόνυσο, καλλιεργούσαν αμπέλια και ζούσαν από τη...

Στον καπιταλισμό, όποιος κουμαντάρει τη διαχείριση και τις επενδύσεις, κατέχει και το πράγμα. Τα υπόλοιπα περί «κυριότητας του δημοσίου» είναι νομικίστικες σαχλαμάρες για να κοιμάται ο ραγιάς.

Αν η ιστορία αυτού του τόπου δεν είναι τραγωδία, είναι σίγουρα μια κακόγουστη, ατέρμονη επιθεώρηση, όπου οι θεατές πληρώνουν εισιτήριο για να παρακολουθούν τους ίδιους και τους ίδιους απατεώνες να τους κλέβουν τα ρούχα από την απλώστρα. Και τώρα, αφού μας πήραν τα τρένα, τα δάση, τις ακτές, τα σχολεία, τις επικοινωνίες και το ηλεκτρικό ρεύμα, αποφάσισαν να μας ταριχεύσουν και τις βρύσες. Βρε αθεόφοβοι, το νερό! Το μοναδικό πράγμα που πέφτει δωρεάν από τον ουρανό και δεν παράγεται σε κανένα εργοστάσιο της ελεύθερης αγοράς. Αν αναλύσει κανείς τη νεοελληνική άρχουσα τάξη με τους όρους μιας αμείλικτης κοινωνιολογικής ανατομίας, θα διαπιστώσει πως το μόνο πράγμα στο οποίο διακρίνεται διαχρονικά είναι η βιομηχανική παραγωγή «μεταρρυθμιστικών» προσχημάτων για τη λεηλασία του συλλογικού πλού...

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της όλης σειράς ήταν η ιστορική ευρυμάθεια του Βαρβιτσιώτη, το ολιγόλογο αλλά εύστοχο ύφος των ερωτήσεών του, η σοβαρότητά του στην αντιμετώπιση κάθε ιστορικού και αρχαιολογικού τόπου

Η ανακοίνωση για την εκδημία του Λάκωνα πολιτικού Ιωάννη Βαρβιτσιώτη επανέφερε στη μνήμη μου την τηλεοπτική σειρά «Ένας Μοντέρνος Παυσανίας που εμπνεύστηκε και παρουσίασε ο ιστοριοδίφης και πατριδολάτρης πολιτικός. Η εκπομπή βασίστηκε στο βιβλίο «Πολιτιστική Φωτογραμμετρία», που εξέδωσε ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης το 2005.   Στη σειρά αυτή των 24 ημίωρων επεισοδίων σε σκηνοθεσία Αναστάση Αγάθου και σε μουσική του Θάνου Ρούφου ο παρουσιαστής βαθύς γνώστης και μελετητής της Ελληνικής Ιστορίας και των αρχαιολογικών μας μνημείων περιηγείται τους αρχαιολογικούς χώρους (τον Μαραθώνα, την Κόρινθο, την Ελευσίνα, το Αμφιάρειο Ωρωπού, την Νεμέα, τη Βεργίνα, την Άργιλο και την Αμφίπολη, την Πέλλα και τα Λευκάδα, την Αίγινα, τον Πειραιά, το Σούνιο και το Θορικό, τη Βοιωτία, τη Μεσσήνη, την Νικόπολη, ...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85243-to-theatro-sti-zoi-mas-a-meros-viii-apo-ton-dimitri-katsafana/ )   α. Η Μοίρα, η Ειμαρμένη. Στην αρχαία τραγωδία ο άνθρωπος συνήθως τιμωρείται χωρίς να ξέρει ο ίδιος γιατί. Τιμωρείται π.χ. για μια άστοχη ενέργειά του, για πράξη που έκαμε χωρίς να το θέλει. Τιμωρείται για κάποιο σοβαρό ολίσθημα, «δι’ ἀκούσιον ἁμαρτίαν», για ασέβεια π.χ. κατά του θείου, για καταπάτηση της θείας δικαιοσύνης ή για παραμέληση σοβαρών καθηκόντων προς τους θεούς, προς τους νεκρούς, προς τους άγραφους νόμους κ.λπ. Ο Αγαμέμνων, χωρίς να το ξέρει, σκοτώνει το ιερό ελάφι της Αρτέμιδος, ο Οιδίποδας σκοτώνει τον Λάιο χωρίς να ξέρει ότι αυτός είναι ο πατέρας του. Η Αντιγόνη, ο Ορέστης, κατά βάθος τιμωρούνται για αμαρτήματα των προγόνων τους. ...

«Είδα τον Μυστρά. Τη Σπάρτη... Δεν τη Θυμάμαι»

Πριν από λίγες ημέρες βρέθηκα στη Λιβαδειά, με την ευκαιρία του γάμου του γιου μου. Ανάμεσα στους καλεσμένους γνώρισα και ένα άνθρωπο από άλλη περιοχή της Ελλάδας, ευγενή, καλλιεργημένο και με εμφανές μορφωτικό επίπεδο.  Δεν ήταν Σπαρτιάτης. Κάποια στιγμή η κουβέντα μας ήρθε φυσικά στη Σπάρτη, όταν έμαθε από πού είμαι. Μου είπε ότι είχε επισκεφθεί την πόλη μας δύο φορές. Περίμενα να ακούσω όμορφα λόγια για τη Σπάρτη. Αντί γι΄ αυτό, άκουσα μια ειλικρινή άποψη που, όσο προχωρούσε η συζήτηση, άλλοτε με στενοχωρούσε, άλλοτε με εκνεύριζε και, στο τέλος, με έβαλε σε βαθύ προβληματισμό. «Ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημά σας;» μου είπε. «Έχετε μια πόλη με παγκόσμιο όνομα, αλλά όταν φεύγει ο επισκέπτης, δεν παίρνει μαζί του σχεδόν καμία εικόνα από αυτή. Θυμάμαι τον Μυστρά. Θυμάμαι τα καλντερίμ...

Από το βιβλίο του Δημήτρη Κατσαφάνα: «Η ΑΤΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΚΩΜΩΔΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Έκδόσεις ΙΔΙΟΜΟΡΦή, Σπάρτη 2013

( Συνέχεια από το προηγούμενο https://www.spartorama.gr/articles/85218-to-theatro-sti-zoi-mas-a-meros-vii-apo-ton-dimitri-katsafana/ )   H τραγωδία μάς δείχνει την άλλη πλευρά του εαυτού μας, που την απωθούμε στο υποσυνείδητο, που δεν θέλουμε να την ξέρουμε και την αγνοούμε. Η Ψυχολογία του Βάθους, η Αναλυτική όπως την είπαν, έρχεται σήμερα να μας διδάξει, να μας γνωρίσει θεωρητικά τα περιεχόμενα του συλλογικού υποσυνειδήτου, του υποσυνειδήτου ενός λαού, της ανθρωπότητας, από το οποίο είναι αχώριστο το ατομικό, το προσωπικό  μας υποσυνείδητο. Τα περιεχόμενα αυτά είναι αρχέγονες, δηλαδή υποσυνείδητες ψυχικές πραγματικότητες, αντικοινωνικές επιθυμίες, συναισθήματα και πάθη ασυμβίβαστα με την ηθική συνείδηση, με τον πολιτισμό. Υπάρχουν, λοιπόν, κτηνώδεις ορμές, βιολογικές κ.λπ. που σπρώ...

Πώς να αντέξει η ελίτ έναν άνθρωπο που θεωρούσε την ελευθερία πράξη και όχι δεξίωση; Πώς να ανεχτεί το κατεστημένο έναν επαναστάτη που δεν εξαγοράζεται με μια θεσμική καρέκλα ή ένα κονδύλιο του ΟΠΕΚΕΠΕ;

Αν ο Ρήγας Βελεστινλής ανασταινόταν κατά λάθος σήμερα το πρωί και βρισκόταν με κάποιο μαγικό τρόπο στη δεξίωση για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στις 24 Ιουλίου, το πιθανότερο είναι πως δεν θα περνούσε καν την πύλη της Ηρώδου Αττικού. Και ευτυχώς για τον ίδιο, δηλαδή, γιατί οι άνδρες της Προεδρικής Φρουράς και οι λοιποί «σκύλακες της εξουσίας» θα τον συλλάμβαναν με την κατηγορία της διατάραξης κοινής ησυχίας, της παράνομης εισόδου και της... υποκίνησης σε στάση. Αλλά ας υποθέσουμε ότι ο Θεός της Ελλάδας, που ως γνωστόν είναι Δεξιός, κρατάει κομποσχοίνι και συχνάζει σε VIP σαλόνια έκανε το θαύμα του και ο Ρήγας έπαιρνε στα χέρια του τη χρυσή, ανάγλυφη πρόσκληση. Γιατί, λοιπόν, δεν θα τον καλούσαν ποτέ; Και γιατί, αν τον καλούσαν, θα έφευγε με τις κλωτσιές πριν προλάβει να αγγίξει τ...

Από την στιγμή που η ταινία εγείρει ζητήματα λόγω φρασεολογίας δεν έπρεπε ποτέ να μπει προς προβολή αφού διχάζει οπότε έστω τελευταία στιγμή ακυρώνεις την προβολή της

Στα σόσιαλ μεγάλος λόγος γίνεται στην πόλη μας για την ακύρωση της προβολής της ταινίας «Φτηνά τσιγάρα». Φήμες λένε ότι ακυρώθηκε λόγω της άσχημης φρασεολογίας της.   Πριν γράψω αυτό το άρθρο έκανα μια σχετική έρευνα στο διαδίκτυο όπου η ταινία υπάρχει ελεύθερη ολόκληρη. Πράγματι υπάρχει άσχημη φρασεολογία, χυδαία θα έλεγα. Εγώ στα ⅘ των σημείων που επέλεξα τυχαία έπεσα σε φράσεις που θύμιζαν οχετό. Επίσης στην σχετική σελίδα στα σοσιαλ αναφέρεται πως θα έρθει ο σκηνοθέτης, αυτό πληροφοριακά.   Εντύπωση μου έκανε που η πόλη μας έχει τόσους κριτικούς τέχνης που θίχτηκαν για την ακύρωση της προβολής. Ένα είναι βέβαιο. Η επιλογή της ταινίας αυτής για δημόσια προβολή ήταν λαθεμένη. Έτσι ο δήμαρχος Σπάρτης βρέθηκε σε ένα αδιέξοδο από ό,τι όλοι καταλαβαίνουμε. Να ακυρωθεί η προβολή ή όχι; ...