«Άδειοι Κάδοι, Άδεια Πόλη. Γεμάτοι Κάδοι, Πόλη Γεμάτη Ζωή» από τον Βασίλη Λαδά

Ανήμερα Πάσχα, περνώντας από το Γύθειο προς το Μαυροβούνι, αντίκρισα κάδους απορριμμάτων γεμάτους μέχρι επάνω, με τα σκουπίδια να ξεχειλίζουν. Μια εικόνα που εύκολα θα μπορούσε να γίνει αφορμή για αρνητικά σχόλια, για πρόχειρες συγκρίσεις και για εκείνη τη γνωστή, βολική ικανοποίηση που γεννιέται όταν βλέπουμε κάπου αλλού κάτι χειρότερο από το δικό μας.

Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι, βλέποντας αυτή την εικόνα, κάποιοι από τον χώρο της καθαριότητας στη Σπάρτη, ίσως ακόμη και άνθρωποι της δημοτικής αρχής, θα ένιωθαν μια εσωτερική επιβεβαίωση. Ότι στη Σπάρτη τα πράγματα είναι καλύτερα. Ότι οι δικοί μας κάδοι είναι πιο καθαροί, πιο προσεγμένοι, πιο ελεγχόμενοι. Ότι εδώ, τουλάχιστον στον τομέα αυτό, είμαστε σε καλύτερη μοίρα.

Και πράγματι, μια τέτοια σύγκριση στην πρώτη ματιά μπορεί να κολακεύει. Μπορεί να δίνει την αίσθηση ότι εμείς τα καταφέρνουμε καλύτερα.

Όμως η αλήθεια δεν βρίσκεται πάντα μόνο στην εικόνα του γεμάτου κάδου. Γιατί ένας κάδος που ξεχειλίζει, ειδικά ανήμερα Πάσχα, δεν δείχνει μόνο αδυναμία. Μπορεί να δείχνει και κάτι άλλο. Ότι ο τόπος είναι γεμάτος κόσμο. Ότι υπάρχει κίνηση, επισκεψιμότητα, ζωντάνια, πίεση, ζωή.

Γι’ αυτό και τέτοιες εικόνες δεν πρέπει να μας οδηγούν τόσο εύκολα σε αυτάρεσκες συγκρίσεις. Ναι, η καθαριότητα είναι δείκτης οργάνωσης. Αλλά και η υπερφόρτωση ενός τόπου, σε μέρες αιχμής, είναι δείκτης επισκεψιμότητας. Κι εκεί ίσως αρχίζει μια άλλη συζήτηση, πιο ουσιαστική. Όχι μόνο για το ποιος έχει πιο καθαρούς κάδους, αλλά και για το ποιος έχει περισσότερο κόσμο, περισσότερη κίνηση, μεγαλύτερη ζωντάνια.

Αντίθετα, στη Σπάρτη οι κάδοι ήταν άδειοι, καθαροί, τακτοποιημένοι. Και μαζί με αυτούς, άδεια ήταν και η πόλη. Χωρίς την ένταση της επισκεψιμότητας, χωρίς την πίεση της κίνησης, χωρίς εκείνο το φορτίο που δημιουργεί ένας τόπος όταν πραγματικά προσελκύει κόσμο. Και αυτό είναι το πικρό συμπέρασμα. Ο άδειος κάδος δεν είναι πάντα επιτυχία. Μπορεί να είναι και σύμπτωμα ερήμωσης.

Γιατί ποια πόλη προτιμάς. Εκείνη που ασφυκτιά από κόσμο και χρειάζεται συνεχώς καθαριότητα, ή εκείνη που λάμπει από τάξη επειδή απλώς δεν πατά σχεδόν κανείς. Ποια εικόνα είναι πιο ελπιδοφόρα. Οι γεμάτοι κάδοι μιας ζωντανής πόλης ή οι άδειοι κάδοι μιας πόλης που δεν παράγει ούτε κίνηση, ούτε παλμό, ούτε πραγματική ζωή.

Η αλήθεια είναι σκληρή. Το Γύθειο, ακόμη και με κάδους που ξεχείλιζαν σκουπίδια λόγω αργίας, έδινε εικόνα άνθησης. Εικόνα τόπου που τραβά κόσμο, που κινείται, που γεμίζει, που ζει. Ενώ η Σπάρτη, με την καθαρή αλλά άδεια εικόνα της, κινδυνεύει να μοιάζει περισσότερο με πόλη που βολεύτηκε στη σιωπή της.

Γι’ αυτό το πραγματικό μέτρο σύγκρισης δεν είναι μόνο ποιος κάδος ήταν πιο καθαρός. Είναι ποια πόλη είχε κόσμο. Ποια πόλη είχε παλμό. Ποια πόλη είχε ζωή. Γιατί οι γεμάτοι κάδοι, όσο κι αν ενοχλούν στην όψη, πολλές φορές είναι προτιμότεροι από τους άδειους κάδους μιας άδειας πόλης.

ΟΙ ΓΕΜΑΤΟΙ ΚΑΔΟΙ ΤΟΥ ΓΥΘΕΙΟΥ ΙΣΩΣ ΕΝΟΧΛΟΥΝ ΣΤΗΝ ΟΨΗ

ΟΙ ΑΔΕΙΟΙ ΚΑΔΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΔΕΙΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ ΕΝΟΧΛΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Αφιερωμένο στον κύριο Γιαννόπουλο Αντιδήμαρχο καθαριότητος του Δήμου Σπάρτης πραγματικό αγωνιστή που φροντίζει να κρατά την πόλη καθαρή!!!

Από το Βασίλη Λαδά