«Μήπως έπρεπε να πούμε εμείς ευχαριστώ;» από τον Γιώργο Αλατσά

Ακούγοντας να χτυπούν την μπάλα κατάλαβα ότι ήταν σκασμένη. Πράγματι μου είπαν ότι έσπασε πριν λίγο. Εγώ από μόνος μου και επειδή έφερα μαζί μου πάνω από μια μπάλα τους ρώτησα αν θέλουν να τους δώσω μια για να μπορούν να συνεχίσουν το παιχνίδι τους. Εννοείται δέχτηκαν και τους έδωσα μία μπάλα μπάσκετ. Εγώ με την παρέα μου παίξαμε στην μία μπασκέτα και τα παιδιά στην άλλη. 

Μετά από μια ώρα τα παιδιά αποχώρησαν. Άφησαν την μπάλα και την δική μου και την σπασμένη και έφυγαν. Ούτε μας χαιρέτησαν, ούτε μας παρέδωσαν την μπάλα ούτε μας ευχαρίστησαν. Μάλιστα άφησαν πίσω και την δική τους μπάλα αφού πλέον ήταν άχρηστη. 

Φαίνεται η τιμή και η χαρά που έπαιξαν με την μπάλα μου ήταν για εμάς. Αφού δεν την πήραν μαζί πάλι καλά, μην έχω και παράπονο έτσι; Επίσης το να πάρουν μαζί τους την σπασμένη μπάλα το θεώρησαν περιττό. Την άφησαν πίσω ως ενθύμιο. 

Δυστυχώς αυτή η νεολαία με τέτοια συμπεριφορά δεν θα πάει μπροστά την χώρα. Οι γονείς αδιάφοροι, στο σχολείο ΑΝ  βρεθεί κάποιος δάσκαλος ή καθηγητής με ευσυνειδησία θα βρει και τον μπελά του. Οπότε όλα αφήνονται στην τύχη και στον αυτόματο πιλότο που λένε. 

Το ΑΝ που ανέφερα για τους καθηγητές έχει δύο έννοιες. Πρώτη ότι πλέον οι καθηγητές είναι και αυτοί παιδιά που διδάχθηκαν από το περιβάλλον τους τέτοιες συμπεριφορές. Δεύτερη έννοια ότι δύσκολα θα βγουν δάσκαλοι παλιάς κοπής όταν υπάρχουν σχολές νηπιαγωγών, δασκάλων και καθηγητών με βάση 10.000 μόρια. 

Επίλογο και συμπεράσματα δεν γράφω, περιττεύουν…

Γεώργιος Αλατσάς
Πτυχιούχος Μαθηματικός Πανεπιστημίου Αθηνών
Master Οικονομικών
Αρθρογράφος, Σχολιαστής, Αναλυτής