«Γιώργος Σακελλαρόπουλος: Μήπως η Σπάρτη Χρειάζεται Περισσότερους Ανθρώπους της Δημιουργίας στις Θέσεις Ευθύνης;» από τον Βασίλη Λαδά

Οι διεθνείς διακρίσεις είναι πλέον εκατοντάδες και έχουν ξεπεράσει τις 1.300. Το 2023 ανακηρύχθηκε Καλύτερος Ευρωπαίος Βιολογικός Ελαιοπαραγωγός, ενώ το 2026 οι Ελαιώνες Σακελλαρόπουλου έφτασαν σε ένα νέο εντυπωσιακό ορόσημο, συνολικά τα 1.458  διεθνή βραβεία.

Όμως, κατά τη γνώμη μου, το σημαντικότερο δεν είναι ο αριθμός των βραβείων. Είναι ο τρόπος σκέψης που βρίσκεται πίσω από αυτά. Γιατί μια τέτοια πορεία δεν δημιουργείται τυχαία. Χρειάζεται σχέδιο, επιμονή, εξωστρέφεια, γνώση, συνεργασίες, τόλμη και κυρίως την ικανότητα να βλέπεις κάτι όχι μόνο όπως είναι σήμερα, αλλά όπως μπορεί να γίνει αύριο.

Και εδώ ακριβώς γεννιέται ένα ερώτημα για τη Σπάρτη.

Μήπως η πόλη χρειάζεται περισσότερους ανθρώπους με τέτοια παραγωγική νοοτροπία στις θέσεις ευθύνης;

Σε ένα μελλοντικό Δημοτικό Συμβούλιο, η Σπάρτη θα είχε πολλά να κερδίσει από ανθρώπους της πραγματικής οικονομίας, της παραγωγής, της επιστήμης, της επιχειρηματικότητας και της δημιουργίας. Ανθρώπους που έχουν μάθει να βάζουν έναν στόχο, να σχεδιάζουν, να διεκδικούν, να συνεργάζονται και τελικά να φέρνουν αποτέλεσμα.

Το Δημοτικό Συμβούλιο δεν είναι χώρος για θεατές. Είναι χώρος ευθύνης, γνώσης, προτάσεων και πράξης.

Δεν είναι συμμετοχή να κάθεσαι επί ώρες κοιτάζοντας το κινητό σου, περιμένοντας απλώς πότε θα τελειώσει η συνεδρίαση. Δεν είναι πολιτική παρουσία να μην έχεις τίποτα να προτείνεις, τίποτα να διεκδικήσεις, τίποτα να υπερασπιστείς και, όταν τελικά έρθει η σειρά σου, να περιορίζεσαι στο γνωστό και βολικό «συμφωνώ με τον προλαλήσαντα». Αν όλοι συμφωνούν απλώς με τον προλαλήσαντα, τότε ποιος σκέφτεται, ποιος προτείνει, ποιος ελέγχει, ποιος ανοίγει έναν καινούργιο δρόμο για την πόλη;

Η Σπάρτη δεν χρειάζεται δημοτικούς συμβούλους για να συμπληρώνονται καρέκλες και παρουσιολόγια. Χρειάζεται ανθρώπους με γνώση, προσωπική άποψη, θάρρος γνώμης και διάθεση να δουλέψουν. Γιατί το Δημοτικό Συμβούλιο δεν είναι αίθουσα αναμονής μέχρι να περάσει η ώρα. Είναι το μέρος όπου οφείλει να αποφασίζεται το μέλλον της πόλης. Και όποιος κάθεται σε εκείνη την καρέκλα, πρέπει να έχει κάτι περισσότερο να προσφέρει από ένα «συμφωνώ με τον προλαλήσαντα».

Ο Γιώργος Σακελλαρόπουλος έχει ήδη δώσει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της σκέψης με την πρότασή του για τη δημιουργία Πανεπιστημιακής Σχολής ή Ερευνητικού Ινστιτούτου Ελαιοκομίας με έδρα τη Σπάρτη. Και αυτή δεν είναι απλώς μια πρόταση για μία ακόμη σχολή. Είναι μια διαφορετική αντίληψη για την ανάπτυξη.

Η Λακωνία διαθέτει ένα από τα σημαντικότερα προϊόντα της ελληνικής γης. Γιατί λοιπόν η Σπάρτη να μη γίνει κέντρο γνώσης, έρευνας και καινοτομίας γύρω από την ελιά και το ελαιόλαδο; Γιατί να μη συνδεθούν η παραγωγή με το Πανεπιστήμιο, η επιστήμη με τον αγρότη, η έρευνα με την επιχειρηματικότητα και όλα αυτά με την τοπική οικονομία Μια τέτοια δομή θα μπορούσε να φέρει φοιτητές, επιστήμονες, ερευνητές, συνέδρια, συνεργασίες και νέες επιχειρηματικές δραστηριότητες. Θα μπορούσε να δημιουργήσει γνώση και προστιθέμενη αξία εκεί ακριβώς όπου παράγεται το προϊόν.

Αυτό είναι παραγωγική σκέψη. Και ίσως αυτό ακριβώς είναι που χρειάζεται περισσότερο η Σπάρτη. Όχι μόνο ανθρώπους που γνωρίζουν πώς λειτουργεί ένας Δήμος, αλλά και ανθρώπους που γνωρίζουν πώς δημιουργείται κάτι από το μηδέν. Πώς ένα τοπικό προϊόν αποκτά διεθνή ταυτότητα. Πώς μια ιδέα γίνεται σχέδιο και πώς ένα σχέδιο φτάνει τελικά σε αποτέλεσμα.

Δεν σημαίνει ότι ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας ή παραγωγός γίνεται αυτομάτως και επιτυχημένος αυτοδιοικητικός. Η διοίκηση μιας πόλης έχει διαφορετικές απαιτήσεις και χρειάζεται συλλογικότητα, κοινωνική ευαισθησία και γνώση των αναγκών όλων των πολιτών.

Ακριβώς γι’ αυτό ένα Δημοτικό Συμβούλιο χρειάζεται ανθρώπους με διαφορετικές εμπειρίες και διαδρομές. Ανθρώπους από την εκπαίδευση, τον πολιτισμό, την επιστήμη, την αγορά, την παραγωγή και τον τουρισμό. Ανθρώπους που έχουν αποδείξει στην πράξη ότι μπορούν να δημιουργούν, να οργανώνουν και να πετυχαίνουν.

Ένας άνθρωπος που πήρε ένα προϊόν της λακωνικής γης και κατάφερε να το οδηγήσει σε παγκόσμιες διακρίσεις, έχει ασφαλώς εμπειρίες, γνώσεις και έναν τρόπο σκέψης που μπορούν να προσφέρουν στον τόπο.

Η πρότασή μου είναι ξεκάθαρη. Θα άξιζε να σκεφτεί σοβαρά την ενεργή συμμετοχή του στα δημοτικά πράγματα της Σπάρτης, ως υποψήφιος για το Δημοτικό Συμβούλιο, εφόσον βέβαια ο ίδιος το επιθυμούσε.

Δεν γνωρίζω αν έχει τέτοια πρόθεση και φυσικά δεν μιλώ εκ μέρους του. Καταθέτω απλώς δημόσια μια πρόταση συμμετοχής, γιατί η πόλη έχει ανάγκη από ανθρώπους με εμπειρία, δημιουργικότητα και αποδεδειγμένη ικανότητα να φέρνουν αποτέλεσμα.

Ίσως λοιπόν το ερώτημα δεν είναι μόνο εάν ο Γιώργος Σακελλαρόπουλος θα μπορούσε κάποτε να προσφέρει από μια θέση ευθύνης. Το μεγαλύτερο ερώτημα είναι άλλο.

Μπορεί η Σπάρτη να αρχίσει να αναζητά και να αξιοποιεί ανθρώπους που έχουν ήδη αποδείξει στην πράξη ότι ξέρουν να δημιουργούν;

Γιατί η πόλη του αύριο δεν θα χτιστεί μόνο με καλές προθέσεις. Θα χτιστεί με ιδέες, γνώση, παραγωγή, εξωστρέφεια και ανθρώπους που ξέρουν να μετατρέπουν μια ιδέα σε αποτέλεσμα.

Και ο Γιώργος Σακελλαρόπουλος έχει αποδείξει ότι τουλάχιστον αυτό, ξέρει να το κάνει.

Με το θάρρος της γνώμης από τον Βασίλη Λαδά
Πολίτης της Σπάρτης