«Κυριακή των Μυροφόρων στον Άγιο Γεώργιο Μπαρσινίκου» από τον Γιάννη Μητράκο

Έτσι την Κυριακή των Μυροφόρων, 26 Απριλίου 2026, μια μικρή κουστωδία με επικεφαλής τον ακάματο και δραστήριο παπα-Λάζαρο ανέβηκε στο ακατοίκητο ορεινό χωριό, που κάποτε λεγόταν Μπαρσινίκος και τώρα Ταϋγέτη, με την καταπληκτική θέα προς την κοιλάδα του Ευρώτα και τη Σπάρτη, ενώ πάνω απ’ το χωριό υψώνονται οι χιονοσκέπαστες κορυφές του Ταϋγέτου.

Ο Κώστας, ο Σταύρος, ο Γιάννης και η Φωτεινή ρίχτηκαν στη δουλειά για να ετοιμάσουν στοιχειωδώς το ναό. Άναψαν τα καντήλια, μπήκαν κεριά στα μανουάλια, στολίστηκαν οι εικόνες με εποχιακά λουλούδια κι άστραψε ο Αϊ-Γιώργης από το πασχαλινό φως της Ανάστασης.

Άρχισε ο όρθρος κι εν συνεχεία η Θεία Λειτουργία που λαμπρύνεται από πασχάλιους ύμνους. Σιγά σιγά ο ναός γέμισε από Μπαρσινικιώτες και Μυστριώτες που ήλθαν για να τιμήσουν τον Άγιο Γεώργιο και να ζωντανέψουν έστω και προσωρινά το ερημωμένο χωριό. Ο Προοδευτικός Σύλλογος Μπαρσινίκου έφερε την αρτοκλασία και μετά την απόλυση πρόσφερε καφέ, χυμούς και γλυκίσματα σε όλο το εκκλησίασμα.

Δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγράψει κάποιος την ομορφιά της ανοιξιάτικης φύσης που περιβάλλει τον Μπαρσινίκο. Η βρύση «Το καμαράκι της Μαριγώς» στο κέντρο του χωριού και η άλλη στην είσοδο τρέχουν κελαρυστό δροσερό εύγεστο νερό που έρχεται από ψηλά αρωματισμένο με το ρετσίνι των πεύκων και των ελάτων.

Το όνομα Βαρσινίκος, όπως επισημαίνει ο ιστοριοδίφης Παντελής Μούτουλας στο ομώνυμο βιβλίο που εκδόθηκε το 2012, «προέρχεται από τη σλαβική λέξη βρσνίκ που σημαίνει ύψωμα και κορυφή», πρόκειται δηλαδή για τοπωνύμιο. Η παλαιότερη καταγραφή κατοίκων στο Βαρσινίκο είναι αυτή της απογραφής των βενετικών αρχών του 1700 και αφορά 96 άτομα σχετικά νεαρής ηλικίας. Οι κάτοικοι ήταν γεωργοκτηνοτρόφοι και συνέχισαν τις ασχολίες τους μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, οπότε άρχισε ο πληθυσμιακός κατήφορος που οδήγησε στη σημερινή ερήμωση. Κι όμως ο Μπαρσινίκος λόγω της εξαίρετης θέσης του θα μπορούσε να είναι ένα μοναδικό θέρετρο για τους φίλους του βουνού κι όχι μόνο. Σημειωτέον ότι στην περιοχή βρίσκονται οι θερινές κατασκηνώσεις της Ιεράς Μητροπόλεως Μονεμβασίας και Σπάρτης και η πάλαι ποτέ Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής, που ανακαινίζεται διαρκώς με σκοπό κάποτε να λειτουργήσει ως ανδρώα κοινοβιακή Μονή.

Αναχωρούμε περί την μεσημβρία ευχόμενοι στον παπα-Λάζαρο «Και του χρόνου»!

Γιάννης Μητράκος