«Τυφλός Οπαδισμός: Ψυχοπαθολογική Κοινωνική Διαστροφή» από τον Γιάννη Μητράκο

Αλήθεια, όλοι αυτοί που βγήκαν στους δρόμους και στις πλατείες και που ξενύχτισαν ουρλιάζοντας, ποιο συμφέρον τους αισθάνθηκαν να ικανοποιείται πέραν της «χαράς» ότι κέρδισε η ομάδα που υποστηρίζουν;

Διότι όπως έχουν τα πράγματα σήμερα στον κατ’ όνομα ελληνικό αθλητισμό οι ομάδες δεν είναι τίποτε άλλο παρά επαγγελματικές επιχειρήσεις κάποιων εχόντων και κατεχόντων, οι προπονητές και οι παίκτες είναι επαγγελματίες αδρά αμειβόμενοι και κατά την πλειονότητά τους ξενικής καταγωγής και μετά από νικηφόρες αναμετρήσεις αυξάνεται ο ατομικός και συλλογικός τους τζίρος στην αγορά εργασίας.

Για ποιον ελληνικό αθλητισμό μιλάμε λοιπόν; Για ποιους Έλληνες προπονητές και παίχτες οι οποίοι μετριούνται στα δάχτυλα; Και τι θα κερδίσουμε ως χώρα και ως λαός από την εκάστοτε «αθλητική επιτυχία» των επαγγελματικών ομάδων;

Κάποτε οι ομάδες αποτελούνταν αποκλειστικά από Έλληνες και σπάνια συγκαταλεγόταν κάποιος ξένος ως προπονητής ή παίχτης. Και τότε ναι η νίκη ήταν νίκη του ελληνικού αθλητισμού και αναδεικνυόταν η καθαρόαιμη αξία της Ελλάδος.

Ο κ. Ευάγγελος Ζαγκλής Προπονητής Αγγλικής Ομοσπονδίας γράφει σε σχετικό του άρθρο στο περιοδικό ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ: «Ο Αθλητισμός κάνει τα πρώτα του βήματα στον ανθρώπινο πολιτισμό λαμβάνοντας  πνευματική διάσταση με το ρήμα αθλώ. Από τότε τον συναντάμε στον Όμηρο, με τους ήρωες να παλεύουν για δόξα και υστεροφημία, στους άθλους του Ηρακλή όπου παίρνει μια πιο κοινωνική διάσταση και στους Ολυμπιακούς αγώνες των αρχαίων Ελλήνων. Εκεί ολοκληρώνεται, ντύνεται το αθλητικό ιδεώδες και στεφανώνεται με τις αξίες και τα ιδανικά του ευγενούς συναγωνισμού, της άμιλλας».

Κάποτε βέβαια εξέλειπαν οι προϋποθέσεις της αγνής αθλήσεως, αφού στους αγώνες εισχώρησε το οικονομικό όφελος και πολλοί αθλητές στην περίοδο του Βυζαντίου ήταν ανήθικα άτομα, γεγονός που οδήγησε την κρατική εξουσία στην ολοσχερή απαγόρευση των Ολυμπιακών Αγώνων.  

Στην εποχή μας ο Αθλητισμός σκιάζεται όχι μόνο από τον σκαιό επαγγελματισμό, αλλά κι από την ανάπτυξη του ψυχοπαθολογικού κοινωνικού φαινομένου του οπαδισμού.

Η λέξη οπαδισμός είναι ένας νεολογισμός που δεν υπήρχε παλιά κι αυτό φανερώνει πολλά και χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά «αθλητικών παραγόντων», παικτών και θαυμαστών των ομάδων.

Τα πλοκάμια του οπαδισμού απλώνονται σε όλη την Ελλάδα και αγκαλιάζουν όλες τις κοινωνικές τάξεις και ηλικίες. Οι ένοπλες συγκρούσεις, τα οργανωμένα ραντεβού οπαδών και ο τυφλός φανατισμός των τελευταίων ετών έχουν αφήσει πίσω τους νεκρούς, τραυματίες και κακοποιημένους για χάρη των επαγγελματικών ομάδων που έχουν καταλάβει τη θέση του υγιούς αθλητισμού.   

Η Πολιτεία υποτίθεται ότι κατά καιρούς λαμβάνει μέτρα πρόληψης και καταστολής, αλλά το φαινόμενο του οπαδισμού όχι μόνο δεν συρρικνώνεται αλλά γιγαντώνεται, αφού είναι ένα πολυσύνθετο φαινόμενο που χρειάζεται πρωτίστως αντιμετώπιση στο Σχολείο.

Πανηγύρισαν, λοιπόν, χιλιάδες λαού: αυτοί που είναι άνεργοι, αυτοί που ο μισθός τους δεν φτάνει να πληρώσουν το ενοίκιο, οι χαμηλοσυνταξιούχοι που παίρνουν τις κυβερνητικές πενταροδεκάρες και χαίρονται άνευ λόγου και ουσίας, αυτοί που μπαίνουν στο σούπερ μάρκετ και βγαίνουν με άδειο το καλάθι γιατί ΚΑΙ το πορτοφόλι είναι άδειο. Αυτοί που δεν κάνουν απεργία, που δεν συμμετέχουν στις διαδηλώσεις, που δεν πάνε να ψηφίσουν, που βολεύονται με τα ψίχουλα κι εκπαιδεύουν τα παιδιά τους στο δοκιμασμένο από την εποχή της ρωμαιοκρατίας κοινωνικό σύστημα ελέγχου που λεγόταν «άρτος και θεάματα» τουτέστιν λίγο φαγητό και πλούσιο οπαδικό θέαμα από καλοπληρωμένους επαγγελματίες αθλητές.

Να τους χαιρόμαστε!

Γιάννης Μητράκος