«Πώς ο κ. Μητσοτάκης έστρεψε το ενδιαφέρον της αντιπολίτευσης από το 2027 στο 2031. Η ευφυής παγίδα που εγκλωβίζει το ΠΑΣΟΚ» από τον Γιώργο Μουζόπουλο

Ουσιαστικά, ο κ. Μητσοτάκης στέλνει το μήνυμα ότι στις μεθεπόμενες εκλογές δεν θα είναι ο ίδιος υποψήφιος πρωθυπουργός. Αυτό σημαίνει ότι η Νέα Δημοκρατία θα έχει νέο αρχηγό, είτε αυτός είναι ο κ. Δένδιας, είτε ο κ. Γεωργιάδης, είτε ο κ. Χατζηδάκης, είτε ο κ. Πιερρακάκης, είτε κάποιο άλλο κορυφαίο στέλεχος. Για τα κόμματα της αντιπολίτευσης, η προοπτική ενός νέου αρχηγού στη Νέα Δημοκρατία, ο οποίος ενδεχομένως να θεωρείται πιο αντιμετωπίσιμος από τον σημερινό πρωθυπουργό, δημιουργεί την αίσθηση ότι η επόμενη μεγάλη εκλογική αναμέτρηση το 2031 θα είναι πιο βατή.

Αυτό ακριβώς είναι το σημείο όπου αρχίζουν να ενεργοποιούνται οι προσωπικές και πολιτικές φιλοδοξίες ακόμα περισσότερο. Ένας νέος και φιλόδοξος ηγέτης του αντιπολιτευτικού χώρου μπορεί πλέον να θεωρεί ότι θα έχει αυξημένες πιθανότητες να διεκδικήσει με αξιώσεις την πρωθυπουργία σε ένα πολιτικό σκηνικό χωρίς τον Κυριάκο Μητσοτάκη απέναντί του.

Η εξέλιξη αυτή δεν επηρεάζει ιδιαίτερα τα νεότερα πολιτικά σχήματα, όπου δεν έχουν ακόμη διαμορφωθεί ισχυροί εσωκομματικοί πόλοι εξουσίας (πχ ΕΛΑΣ) ή τα κόμματα που δεν έχουν προβεβλημένο αντικαταστάτη αρχηγού (Ελληνική Λύση, Πλεύση Ελευθερίας κτλ). Αντίθετα, μπορεί να προκαλέσει σημαντικές αναταράξεις σε κόμματα με ιστορία, στελεχιακό βάθος και πολλούς εν δυνάμει διεκδικητές της ηγεσίας, όπως το ΠΑΣΟΚ.

Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι ορισμένα στελέχη σκέφτονται πως, αν βρεθούν τα ίδια στην ηγεσία του κόμματος μετά τις επόμενες εκλογές, τότε θα έχουν και αυξημένες πιθανότητες να διεκδικήσουν την πρωθυπουργία. Ο λόγος είναι απλός: στις εκλογές που θα ακολουθήσουν δεν θα έχουν απέναντί τους τον πολιτικά κυρίαρχο Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά έναν νέο αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας.

Αν αυτή η λογική αποκτήσει δυναμική, τότε προκύπτει ένα εύλογο πολιτικό ερώτημα: θα εργαστούν όλοι με την ίδια αποφασιστικότητα για την εκλογική ενίσχυση του ΠΑΣΟΚ ή κάποιοι θα θεωρούν ότι ένα μέτριο εως κακό αποτέλεσμα θα διευκόλυνε την αμφισβήτηση του κ. Ανδρουλάκη και θα άνοιγε τον δρόμο για τη δική τους ανάδειξη; Τα αντίπαλα στρατόπεδα εντός του κόμματος έχουν αρχίσει να φαίνονται. Υπάρχουν κάποιοι που επιδιώκουν συνεργασία με τον κ. Τσίπρα και κάποιοι άλλοι που υποστήριξαν ότι κακώς αποκλείστηκε το ενδεχόμενο συνεργασίας με τη ΝΔ σε περίπτωση μη αυτοδύναμης κυβέρνησης και για χάρη αποφυγής της ακυβερνησίας.

Με άλλα λόγια, η αναφορά του κ. Μητσοτάκη στην αποχώρησή του μετά από μια ενδεχόμενη τρίτη θητεία δεν επηρεάζει μόνο τη Νέα Δημοκρατία. Λειτουργεί ταυτόχρονα ως καταλύτης εξελίξεων στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, επιταχύνοντας διεργασίες διαδοχής και αναδιατάσσοντας προσωπικές στρατηγικές και φιλοδοξίες.

Η εξέλιξη αυτή πιθανόν ευνοεί τον κ. Μητσοτάκη. Ένα αποδυναμωμένο ή εσωστρεφές ΠΑΣΟΚ δυσκολεύεται να διεκδικήσει τους ψηφοφόρους του κέντρου, οι οποίοι πιθανόν να αντληθούν από τη ΝΔ και οι οποίοι συχνά καθορίζουν το εκλογικό αποτέλεσμα. Παράλληλα, η Νέα Δημοκρατία έχει μεγαλύτερο πολιτικό όφελος όταν απέναντί της δεν διαμορφώνονται δύο ισχυροί αντιπολιτευτικοί πόλοι, αλλά ένας κυρίαρχος πόλος και μια σειρά μικρότερων σχηματισμών. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ιδιαίτερα αν δεν προκύψει αυτοδυναμία, οι πολιτικοί συσχετισμοί είναι συνήθως πιο ευνοϊκοί για το κυβερνών κόμμα.

Η λύση είναι ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ να δώσει το στίγμα του, περιορίζοντας τις ορέξεις των δελφίνων!

Ο κ. Μητσοτάκης κατάφερε να μεταφέρει μέρος της πολιτικής συζήτησης από τη μάχη των επόμενων εκλογών στη μάχη της διαδοχής του 2031. Αυτό, από μόνο του, συνιστά μια ιδιαίτερα ευφυή πολιτική κίνηση.

Γεώργιος Μουζόπουλος